Ughhhh verkouden. Snot komt ook uit mijn oren en ogen aaaaa.

      Het was een (heerlijk) toetje later toen de twee reizigers door kregen dat ze niet zomaar van de koninklijke bende verlost raakten. Prinses Neha stond er schijnbaar op dat de twee vanavond nog een wapen en uitrusting moesten en zouden krijgen. En Caerulon hield van wapens. Hield écht van wapens. Dus toen de koning eindelijk toestemming gaf om Zolin en Aileen een wapen te geven, stond de koninklijke tweeling al veel te enthousiast in de kazerne te rommelen, zoekend naar de perfecte match voor hun 'edele' gasten.
      Vreemd genoeg, of eigenlijk ver van vreemd volgens Aileen, had de koninklijke familie een collectie die ver buiten hun eigen land reikte. Zwaarden waren recht, krom, simpel, excentriek, van brons, van staal. Er waren bijlen met en zonder punten, en er was zelfs een knots met metalen bloemen in plaats van stekels. Eerlijk gezegd was het toch wel vreemd dat ze zoveel soorten in hun bezit hadden.
      "Uiteraard moet Zolin een boog krijgen, ik bedoel, als Viriden is dat toch echt zijn trots, of niet?" Hadi hobbelde verder naar achteren, waar de bogen schijnbaar lagen, en wenkte naar de priesterzoon, "Hé, Zolin, je zei toch dat je een jager was? Heb je ooit wel eens met een boog geschoten? Mijn vader leerde mij over de beroemde Viridinse jagers die vanaf hun paarden de moeilijkste doelen konden beschieten!"
      "Nog nooit, maar mijn oom vertelde mij wel eens dat mijn vader een uitstekende boogschutter was! Hij raakte de snelste herten met zijn ogen dicht!" Met een glimlach verliet Zolin Aileens zijde om richting de prins te lopen, "Ik wil het op z'n minst wel proberen, het zou in mijn bloed moeten zitten."
      "Nou, nu nog iets voor jou vinden, meid. Ik weet niet wat je voorkeuren zijn, maar ik kan wel een basispakketje samenstellen." Saira's gerommel tussen de vele metalen wapens overvleugelde het gesprek tussen de twee jongens, waardoor Aileen haar aandacht maar op de het beeld voor haar vestigde. De prinses had haar prachtige jurk van het diner ingewisseld voor een iets comfortabeler model zonder de lange mouwen. Nu was dus pas echt te zien hoe gespierd ze werkelijk was. Ze trok dan ook met gemak wat eenhandige wapens van de muur af en gooide ze voor Aileen op een tafeltje neer, waarna ze er met een zucht naast ging staan, "Nou, kies. Ik zal je geen groter wapen geven, je moet nog wel kunnen blijven staan." Met een bulderende lach plaatste ze allebei haar handen op haar heupen, waarna ze Aileen vastberaden aankeek.
      Laatstgenoemde was echter niet zo zelfverzekerd in de kwestie. Voor haar leek alles wel een beetje hetzelfde, met de een hakte je en met de ander kon je steken, maar dat was ook waar het verschil voor haar ophield.
      Haar rechterhand dwaalde aarzelend over de verschillende opties: een zwaard, een bijl... zelfs een knuppel. Geen van alle leken ze echter met haar te klikken. Het was alsof de wapens voor haar niet genoeg waren. De handvaten jeukten in haar handen en haar opties voelden gewoon als een schoen die net te klein was. Voorzichtig dwaalde haar blik af naar de wand met de tweehandige wapens. Grote bijlen, grote zwaarden, grote knuppels. Eerlijk gezegd was er niet veel verschil met de kleinere versies op tafel, behalve…
      Aileen naderde een enorm wapen aan dezelfde muur, een massief lijkende stalen paal met aan de onderkant een punt. Ze volgde de schacht met haar ogen totdat die op het handvat vielen. Ze was geneigd om het veel te grote ding te pakken, maar Saira naast haar lachte alleen maar.
      "Ik bewonder je enthousiasme, echt waar." De prinses liep naar voren en pakte het enorme wapen met gemak uit zijn houder, "Maar deze lans is alleen voor de show. Hij is bot en bros, en daarbij zou je er zonder paard toch niet echt mee vooruit komen." Met een glimlach gaf ze het nepwapen door aan Aileen, die het vol ontzag in haar handen nam, verwachtend om door het gewicht omver te vallen. Het was echter wel duidelijk dat het wapen niet functioneel was zodra ze voelde hoe licht het 'staal' eigenlijk was, maar de manier waarop de schacht een verlengde van haar lichaam leek, voelde gewoon perfect voor haar.
      Saira pakte de lans verontschuldigend terug en hing hem weer op aan zijn plek aan de muur. Alleen toen ze Aileens jammerende blik zag, moest ze wel eraan toegeven, "Als je zeker weet dat je voor dat soort wapen wilt gaan, heb ik verderop nog wat speren liggen. Ik kan alleen niet garanderen of we de juiste maat voor je hebben. Er zijn niet veel wapensmeden die nog in speren en lansen specialiseren... En daarbij... Nee, laat maar, jij komt er wel mee weg, denk ik." Ze viel plots stil en draaide abrupt om om Zolin en Hadi voorbij te lopen, waarna ze achterin de kazerne aandachtig naar een aantal exemplaren keek. Niet veel later kwam ze al terug, een ietwat excentriek model in haar handen.
      Aileen keek naar het, wel, interessante design rond de schacht. De speer leek op een van de bomen in Aiyacoa, bedolven onder de krullende klimplanten die leken te vechten om welke als eerste de top kon bereiken. Zodra ze de speer in handen kreeg, voelde ze ook dat de plantachtige patronen professioneel in het geblauwde staal waren gegraveerd. De groeven waren zilver gekleurd en voelden bijna natuurlijk aan, alsof er echt planten om de speer heen groeiden.
      In tegenstelling tot de andere speren aan de wand, had deze geen houten onderdelen. Hij leek uit één deel te bestaan, alsof hij in exact deze vorm was gegoten. Het metalen handvat voelde daarom ook verkoelend aan, iets wat wel welkom was in de warmte van de woestijn. Een nadeel was dan wel dat het wapen vrij zwaar was, maar dat hield Aileen niet tegen. Dit was het wapen dat ze zou kiezen, geen ander kwam ook maar in de buurt.
      Saira lachte zachtjes toen ze zag hoe verliefd Aileen op de speer was geworden en wist dat haar keuze gemaakt was. Tevreden liep ze al terug richting de deur, een zwaard aan haar heup, ijverig om het meisje in actie te zien, "Nou, dat spreekt voor zich. Ik hoop dat je hem waard bent!"
      "Natuurlijk!"

      Niet veel later stonden zowel Zolin als Aileen op de trainingsvelden, allebei met hun gekozen wapen in hun handen.
      Hoewel Zolin in Aiyacoa als perfecte jager gezien werd, moest hij dat hier nog zien te bewijzen. Hij had nog nooit eerder een wapen gebruikt, laat staan iets zo onconventioneel als een boog. Aileen keek daarom geïnteresseerd vanaf een afstandje mee hoe Zolin nerveus de boog ophief met zijn linkerhand. Hij spande eerst ietwat klungelig de pijl aan, hij kreeg geen uitleg door de opschepperij over zijn familielijn, en richtte op een van de doelen verderop. Hij leek een paar keer te focussen tussen het doel en de pijl, met zijn ogen tot spleetjes geknepen. Na een diepe, laatste ademhaling schoot hij… ver naast het doel.
      Aileen lachte hem meteen uit, maar voordat ze ook maar iets tegen hem kon roepen, moest ze al wegduiken voor een zwaard. Met een oncomfortabel hinksprongetje belandde ze in een soort halve koprolpose, waarna ze met een slik naar de buitenlandse prinses opkeek.
      "Jouw beurt!", plaagde Saira nog voordat ze opnieuw met haar zwaard richting Aileen zwaaide. Direct schoot ze omhoog en hield ze haar speer ervoor, waarna ze de prinses naar achteren duwde met de schacht. Om een of andere reden wist Aileen precies hoe ze moest reageren met het wapen in haar handen, ook al waren haar handelingen maar simpel. Ze spreidde haar vingers iets comfortabeler over de stang en stond klaar om een volgende klap op te vangen.
      Saira snelde opnieuw voorwaarts en dook op het laatste moment opzij om Aileens steekbeweging te ontwijken. Haar expertise in zwaardvechten bleek niet mis te zijn, al leek de prinses dat zelf ook te weten. Opnieuw zwaaide ze met haar zwaard om het andere meisje nu op een open plek te raken, maar Aileen ontmoette haar lemmet opnieuw door haar speer opwaarts te draaien. Na een harde klap van metaal op metaal, vloog Saira's zwaard uit haar handen en keek de prinses recht in de punt van Aileens speer, welke netjes weer weggetrokken werd door de winnares van het potje.
      Het roodharige meisje juichte voor zichzelf, maar Saira kon alleen maar verslagen lachen, "Waarom zei je niet dat je al kon vechten? Nu sta ik echt voor schut."
      "Ik wist het zelf ook niet. Dit is de eerste keer dat ik een wapen hanteer," gaf Aileen toe, "Het gebeurde gewoon... automatisch. Ik dacht niet eens na terwijl ik dat ding rondslingerde."
      "Interessant… Jij bent wel een geval apart, of niet?" Saira keek haar doordringend aan, maar zuchtte al snel en verbrak het oogcontact om het zweet van haar voorhoofd af te vegen. Ze wist hoe ze met meerdere wapens om moest gaan en had genoeg ervaring in de praktijk opgedaan, maar ze was alsnog geen leraar. Ze besloot dat deze sparsessie voldoende was, wetende dat ze een gelijke intuïtieve vechter niks anders kon bieden, "Niet dat daar wat mis mee is, zelf leerde ik ook rap hoe ik moest vechten... Ik verwachtte alleen niet om zo snel verslagen te worden door een groentje. De volgende keer zal ik me niet meer inhouden! In ieder geval, jij redt je wel tot aan het circus, dus jij bent klaar nu. Des te meer tijd hebben we om die vriend van je op te krikken."
      Met een flinke grijns volgde Aileen de prinses richting de twee mannen, stiekem wel een beetje opgelucht dat ze eindelijk ergens beter in was dan de talentvolle priestersjongen die haar zo vaak overschaduwde. Alleen zakte dat blije gevoel meteen weg toen ze hem weer voor haar zag staan.
      Tegenover het doel was Zolin nog steeds met een frons aan het schieten. Van de vijftien pijlen die hij had gekregen, staken er maar drie uit de beschilderde stroschijf. De laatste uit zijn gegeven setje belandde ergens op het randje van de schijf, net niet ver genoeg om eraf te ketsen, waarna Zolin zuchtte.
      "Hé, kop op, je kan ook iets anders kiezen. Ik heb je die boog ook wel een beetje opgedrongen," Hadi sloeg zijn arm om de elf z'n schouder en sprak hem troostend toe, "Het is maar een tijdelijk wapen. Tegen de tijd dat je langs het circus bent geweest en wat kleine monstertjes hebt vermoord, heb je zo genoeg ervaring opgedaan om nog meer wapens door te hebben! Je moet er een gevoel voor krijgen, weet je wel? We proberen het later wel nog eens."
      "Nee." Zolin fronste lichtjes en schudde de prins van zich af. Hij liep koppig richting het doel om de pijlen weer op te pakken, zodat hij opnieuw kon beginnen. De tweeling keek hem verontrust na en Aileen wist dat haar vriend dit gebrek persoonlijk opnam. Het leek er misschien niet op, maar Zolin was trots dat hij een van de weinige overgebleven Viriden uit Aiyacoa was. Voor hem was het belangrijk om tradities voort te zetten, en boogschieten was iets wat zelfs zijn eigen vader nog vol trots had gedaan.
      "Zolin." Saira deed een stap naar voren toen de zoveelste pijl op de grond kletterde. Wat lichtere hoopjes woestijnzand werden als wolken over de grond geblazen en het leek alsof er een storm aan stond te komen. De prinses merkte dit ook al, en legde haar hand op zijn schouder, "Het is goed zo. Het is belangrijk om op tijd rust te nemen, anders kun je nooit goed leren. Daarbij wordt de wind ook steeds sterker nu. Het helpt niet om boog te schieten als er een zandstorm op komst is. Het is beter als we nu teruggaan richting het paleis."
      "Wind is mijn element, ik ben niet voor niets een Viriden. Volgens de legendes kon de Falking-familie juist met de wind perfect jagen." Zolin draaide om zodat zijn haar uit zijn gezicht waaide en fronste, maar er schuilde verdriet achter zijn gefrustreerde blik, "En ik ben ook een Falking, dus waarom kan ik dit niet?!"
      "Zollie, kom." Aileen hield haar armen open en Zolin accepteerde direct de knuffel, "Jij kan alles, toch? Je bent vast gewoon moe. We hebben zoveel gelopen en je bent getransformeerd geweest. Je hebt ook nog die wond opgelopen en prinses Neha zei dat je daar nog last van zou hebben. Laten we gewoon maar gaan slapen en dan staan we morgenochtend extra vroeg op om het opnieuw te proberen. Goed?"
      Als er iets was dat Zolins eer kon overtreffen, was dat zijn plichtsgevoel. En Aileen had nou net de priesterzoon als knecht aangewezen gekregen. Zolin mompelde dan ook boos iets wat op een oké leek, waardoor Aileen meteen glimlachte, "Oké, mooi. Dan stoppen we nu met schieten en gaan we direct naar bed. Ik ben echt moe namelijk! Chop chop."
      "Ugh." De elfenjongen liet haar meteen los en gaf een chagrijnige zucht. Hoewel hij zijn frons in stand probeerde te houden, moest hij uiteindelijk toch glimlachen, "Nou, goed dan. Maar alleen omdat u het zegt, meesteres."
      Met een lelijke knor gniffelde Aileen in zichzelf, waarna ze Zolin een halfhartige klap op z'n borstkas gaf. De elf lachte mee om zijn stomme opmerking, maar toen zijn blik weer op de gevallen pijlen viel, ebde dat gelach langzaam weg.

      Nochtans lag zijn gekozen boog die nacht in hetzelfde hoekje als Aileens speer, klaar om de volgende morgen meegenomen te worden naar het circus waar ze Orchis zouden ontmoeten.
      De twee kwamen na een heerlijk stoombad terug in hun gedeelde kamer, waar ze uitgeput in hun individuele bedden ploften. Ze hadden al een enorme weg afgelegd vandaag, maar morgen zouden ze dan toch eindelijk bij het circus aankomen.
      Zolins gesnurk vulde al de ruimte en Aileen deed met een lach ook haar ogen dicht, bijna vergetende dat Aiyana haar nog een visioen had beloofd.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen