Foto bij War 5 * Louanna Stark

My life is a horror movie and I'm the villain.


What the fucking hell?!
“Gaat het Lou?” vraagt Sam als de andere de deur uit zijn.
“Wat denk jezelf? Natuurlijk gaat het niet. Dit is niet alleen een straf voor mij, maar ook voor alle andere superhelden.
En wat moeten de schurken doen? Moeten die zich ook gaan registeren of zijn hun uitgesloten, omdat ze een schurk zijn. Want als dat zo is, dan ga ik ook maar banken overvallen of zo. Alles liever dan mezelf te onthullen.
Mensen mogen mij en iedereen haat Mystic Warrior.” Sam kijkt me verbaasd aan.
“Mensen beginnen Mystic Warrior ook steeds meer te respecteren.”
“Hoorde je niet wat mijn vader zei: dankzij het grote gevecht tussen de helden en de schurken die afgelopen maand heeft plaatsgevonden. Ik was een schurk op dat moment. Dankzij mij is dat gevecht gekomen.
Alle helden die zich niet willen registeren, gaan boos worden op mij. Misschien zelfs me bedreigen. Ik bedoel heb je Deadpool al een keer ontmoet. Stel hij wil zich niet registeren dan kan het best zijn dat hij voor mij komt.”
“Deadpool is geen held.”
“Als hij geen held is, dan ik zeker niet.”

“Lou, doe eens rustig. We komen hier wel uit.” Ik sta boos op.
“Nee! Nee! Mijn vader zei tegen mij dat het allemaal goed zou komen en dat ik me geen zorgen hoefde te maken over alle politieke problemen. Maar nu doe ik dat wel. Hij weet dat ik nooit mijn identiteit zou prijsgeven. Alleen als iemands leven daarvan afhankelijk is. Maar anders, no fucking way.
Hij heeft makkelijk praten. Iedereen weet toch al dat hij Iron Man is en iedereen bewonderd hem daardoor. Maar wat zullen ze wel niet denken als ze er achter komen dat zijn eigen dochter de schuldige is van het gevecht dat laatst plaats vond.”
“Dus je wil niet alleen jezelf beschermen, maar ook je vader. Ik snap waar je vandaan komt met dat standpunt. Maar denk na over alle goede dingen die je ook hebt gedaan. Ja, wat je laatst hebt gedaan was niet zo tof. Maar je bent een puber en je hebt je krachten niet onder controle, mensen begrijpen dat soort dingen wel.”
“Denk je? Denk je?! De gewone mens is meer zwart-wit dan wij denken. Weet je wat wij gaan doen. Wij bellen jouw Guardians vrienden en vragen of ze ons nu al kunnen op halen. We verlaten deze planeet voor nu en wachten totdat deze wet is overgewaaid.” Sam staat nu ook op en komt naar me toegelopen.
“Nee, we gaan niet weg rennen voor onze problemen en zeker niet omdat jij de oorzaak bent van dit probleem…” hij wil nog verder gaan praten, maar ik onderbreek hem: “Zie je, zelfs jij denkt dat ik de oorzaak hiervan ben. Hoeveel andere helden gaan me nu niet nog meer haten vanwege dit.”
“Luister nou naar mij. Doordat jij de oorzaak bent, kun jij misschien je vader en de president overtuigen om niet aan de burgers de geheime identiteiten vrij te geven, maar alleen maar aan de regering en S.H.I.E.L.D.”
“S.H.I.E.L.D. weet al wie ik ben.”

“Denk er over na. Maar zo te merken ben je niet in de onderhandel mood, dus ik ga.” En Sam pakt zijn spullen. Ik hou hem niet tegen, want net zoals hij net zei. Ik ben in geen enkele mood, nu. Sam verlaat het huis en ik laat mezelf op de bank vallen. Hoe is dit zo gekomen? Hoe heb ik het zo verlaten komen? Als ik niet zo’n verschrikkelijke puber was geweest, was het misschien niet eens gebeurt. Dan zou dat gevecht er niet eens zijn gekomen. Maar ik kan er nu weinig meer aan doen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen