Foto bij 002  Flashes of History

Emma Lewis pov.

Ik wierp nog een laatste blik op de tikkende klok aan de muur en besloot dat het echt tijd was om te vertrekken naar Hogwarts. De enthousiaste en iets wat nerveuze glimlach kon ik niet van mijn gezicht afvegen. Gisteren had ik een antwoord van professor Dumbledore terug gekregen, verbazingwekkend vlug en had de brief haastig, met klamme handen doorgenomen. Ik was aangenomen! Hij was er mee accord gegaan en zou voor een plek onder professor Sprout zorgen en onder professor Snape. Nu hadden we vanavond afgesproken om het een en ander te bespreken over wat mijn positie precies zou zijn en de eventuele voorwaarden.
Ik had Hogwarts en zijn docenten al vijf jaar lang niet gezien en vroeg me af of er wat veranderd zou zijn. Hoogstwaarschijnlijk niet, maar de spanning die ik voelde was ongelofelijk. Het zou ongetwijfeld erg overweldigend zijn om door de zelfde gangen te lopen waar ik zeven jaar lang gelopen had toen ik klein was.
Ik trok vlug mijn jas aan, vouwde het stuk perkament op en stopte het in mijn jaszak. Zonder er al te veel bij na te denken verschijnselde ik weg uit mijn woonkamer, naar het terrein van Hogwarts. Het zicht was daadwerkelijk adembenemend. Het kasteel leek nog magischer te zijn dan ooit te voren en ik kon mezelf er niet tot zetten om te beginnen met lopen. Het begon donker te worden, waardoor de enige lichten in het kasteel fel er uit staken. Allerlei herinneringen van vroeger kwamen omhoog, goede en slechte en ik vroeg me af of de professors erg veranderd zouden zijn. Mijn gedachte bleef vooral haken bij Snape en de zenuwen schoten plots omhoog. Ik wist niet zo goed wat ik moest verwachten van hem, ja hij was een van de meest briljante Potion masters die er bestond en ja ik zou meer van hem leren dan van wie dan ook, maar hij leek me nooit echt te mogen in de lessen. Nog minder dan alle andere Gryffindors.
Een diepe frons vormde zich op mijn voorhoofd en nadenkend beet ik op mijn lip. Hoe zou hij zijn nu ik geen leerling meer was? Zou hij dat ene incident uit mijn zesde jaar al vergeten zijn?
Ik grimaste en bedacht me dat dat hoogstwaarschijnlijk niet het geval zou zijn. Ik had per ongeluk zijn voorraad kast opgeblazen, doordat mijn stok uit mijn achterzak, op de grond viel en de magische kracht die daarbij ontstond was zo sterk dat al de glazen potten knapte of vielen. Op dat moment had ik straf en was het strafwerk de ingrediënten op alfabetische volgorde leggen en natuurlijk dacht hij dat ik het met opzet gedaan had. Ik voelde mijn wangen rood kleuren bij de gedachte er aan.
Toen ik eenmaal het grote, ijzeren hek in de verte zag, viel me meteen ook een gedaante op. Ik kon niet uitmaken wie het was of wat die persoon aan het doen was, maar toen ik dichter bij kwam zag ik Minerva staan. Ze glimlachte breed en ik knikte naar haar, ik wist zeker dat mijn ogen glinsterde van geluk net zoals een eerstejaars.
'Goede avond, professor,' zei ik en ze drukte het stevige hek voor me open. Ze zag er goed uit, misschien hier en daar een rimpel er bij gesprongen, maar ze leek geen haar veranderd te zijn. Precies de zelfde groene gewaden en de zelfde glimlach.
'Goede avond, miss Lewis. Ik moet toegeven dat het me een ontzettend genoegen is om je hier weer terug te zien,' zei ze met een glimlach en we liepen gezamenlijk naar de ingang van de school, over het terrein heen. In de verte zag ik Hagrids kleine huisje, de grote gedaante die er bij hoorde echter niet.
'Het is mij ook een genoegen om eindelijk weer terug te zien, professor. Ik hoop dat alles goed is met u?' vroeg ik en ze knikte, terwijl ze haar handen net voor zich had geslagen.
'Vanzelf sprekend. Ik heb van de universiteit gehoord dat je nog steeds uitstekende cijfers haalt?' vroeg ze en ik lachte zacht. Ik was een ontzettende boekenwurm en de vakken die ik gekozen had om te studeren spraken me ontzettend aan.
'Ik mag hopen van wel,' antwoorde ik en ze tuitte haar lippen goedkeurend.
'Ik ben blij omdat te horen.' Het gesprek viel stil, een comfortabele stilte wel is waar en al snel waren we bij de grote duur aan gekomen. Zoals ik al dacht voelde het vreemd om opnieuw door de gangen heen te lopen, deze keer niet als student. Het voelde leeg op mijn rug, ik miste mijn school tas en de boeken er in. Ook voelde het vreemd om geen gewaad aan te hebben, echter had ik wel een zwarte mantel over mijn schouders geslagen die mijn muggle kleding verborg.
Toen we eenmaal Dumbledores kantoor bereken hadden, stopte McGonagall en legde ze haar hand op mijn schouder neer, terwijl ze me door dringend aan keek door haar ronde bril heen.
'Ik hoop dat we eerdaags een nieuwe professor in opleiding mogen aankondigen, succes,' zei ze en gaf me een bemoedigend kneepje in mijn schouder.
'Dankuwel, professor.' Ze fronste en maakte een gebaar met haar hand.
'Minerva, lieverd. Ik ben je professor niet meer,' zei ze en even voelde ik mijn hart een slag overslaan. Een brok vormde zich achter in mijn keel toen ik me realiseerde hoe jammer het zou zijn als dit niet door zou kunnen gaan, maar ik had goede hoop.
'Is goed, dankuwel, Minerva,' antwoorde ik en knikte naar de oude vrouw die vlot terug de gang uit liep.
Dit was het dan, zodra ik de spiraaltrap naar boven zou nemen was er geen weg terug meer. Ik slikte, veegde mijn klamme handen af aan mijn broek en probeerde de over enthousiaste glimlach van mijn gezicht af te vegen.
Voorzichtig liep ik de trap op en net voordat ik aan kon kloppen, stopte de opgeheven stem van professor Snape mij. Met mijn hand in de lucht, boog in fronsend naar de deur toe zodat ik de stemmen net kon horen. Zijn stem was erg gedempt, maar ik kon net uit maken wat er gezegd werd.
'Albus, ik accepteer dit niet. Ik heb geen behoefte aan iemand die komt helpen en zeker niet Lewis. Ze heeft al eens eerder uit frustratie mijn voorraden opgeblazen! Ik vertik het,' klonk hij geïrriteerd en mijn hart zonk in mijn schoenen. Dus hij was het niet vergeten... Zo te horen was zijn minachting tegen mij niet iets dat ik de afgelopen jaren verbeeld had, het was echt.
Iets minder zeker van mijn zaak klopte ik aan en de gedempte stemmen stierven abrupt.
'Binnen,' klonk Dumbledores en slikkend draaide ik aan het koperen handvat van de deur. Soepel zwaaide het open en het zicht dat mij begroete zorgde voor een gevoel als of er een ijzeren band rond mijn borstkas zat.
Pomona Sprout zat met een opgewekte glimlach, naar mij toe gedraaid in een van de zetels voor Dumbledores bureau. Professor Dumbledore zelf had ook een grote, verwelkomende glimlach en gebaarde dat ik binnen moest komen. Dat was het probleem ook niet. Het probleem was Snape- professor Snape, die naast zijn zetel stond, armen over zijn borstkas heen en zijn donkere, vuurspuwende ogen op mij gericht. Ik kon er niks aan doen, het moment dat mijn ogen met die van hem kruiste, kon ik niet weg kijken. Het zelfde gevoel als vroeger kwam omhoog, het gevoel dat hij meteen wist wat ik van plan was en dacht en het maakte me ontzettend ongemakkelijk.
'Miss Lewis! Kom binnen, kom binnen. We hebben een hoop te bespreken, thee?' klonk Dumbledores stem en ik brak los uit de trans die Snape op me leek te hebben gebracht. Een koude rilling gleed over me heen en de haartjes in mijn nek gingen spontaan omhoog staan. Ik sloot de deur vlug achter me dicht, begroette Pomona glimlachend en knikte voorzichtig naar Snape. Pomona en ik hadden na mijn school tijd nog een paar jaar contact met elkaar gehouden en ik was trots om te bekennen dat we bevriend waren geraakt. Ik nam plaats in de zetel tussen Pomona en Snape, die nog steeds stond aan mijn rechterkant en sloeg ongemakkelijk, maar optimistisch mijn handen in elkaar.


Het tweede hoofdstukje! Deze is alweer wat langer. Ook ben ik toch tot de conclusie gekomen dat de ik-vorm voor mij beter werkt qua schrijven, bepaalde punten in het verhaal kan ik daardoor intenser over laten komen, tenminste, dat idee heb ik. Ook vind ik dat je met de ik-vorm makkelijker geheimen houd voor je lezers, je kan de spanning wat mee opbouwen als dat nodig is (;
Hoe dan ook, ik hoop dat jullie het een interessant hoofdstukje vonden! Er is nog weinig aan de hand, ik weet het maar het duurt even voordat de spanning en sensatie op gang komt(flower)

Reacties (4)

  • GossipGirl21

    spannend

    5 maanden geleden
  • DontDropp

    "According to Hogwarts: a History, you CAN'T apparate INSIDE the Hogswarts GROUNDS RON."

    9 maanden geleden
    • RickmanLover

      Ik denk dat je bedoeld hiermee dat ze niet kon verschijnselen waar ze naar verschijnselde, maar ze verschijnselde buiten de borders, voor het ijzeren hek. Dus technisch gezien buiten Hogwarts terrein:DAls je dat niet bedoelde, sorry!
      Maar bedankt voor je reactie!(flower)

      9 maanden geleden
  • EvilDaughter

    I like it!

    1 jaar geleden
  • ashleyG

    In de ik vorm schrijven is soms ook lastig , vooral als je een alwetende verteller bent die wel gedachtes verteld. Dit is precies mijn schrijfstijl en in begin van mijn boek had ik er ook veel moeite mee. Het went vanzelf. Bij de ik vorm kam je idd dingen weg laten , pas alleen op dat het realistisch blijft , je kan vanuit de personage waarin je schrijft lastig geheimen hebben. Het zijn nou eenmaal de gedachten van je hoofdpersoon. Voor meer tips of handigheidjes stuur mij maar privé bericht:)

    1 jaar geleden
    • RickmanLover

      Sorry sorry sorry voor de late reactie! Ik had het ontzettend druk met school en toen de vakantie en ik was het simpel weg vergeten:S
      Ik ben ooit begonnen met een verhaal, Snape's woede en toen begon ik al met de ik-vorm, dus ik weet niet beter. Ik probeerde de andere vorm te doen van hoofdstuk 1, maar op een of andere manier voelde dat heel erg onpersoonlijk. Ik had moeite om me in de personages in te leven.
      Bedankt voor je tips en als ik hulp nodig heb zal ik je zeker een privé berichtje sturen!(flower)
      Groetjes Lisa

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen