||Forrest / Cave||




Drie dagen was mijn zus: Lily-June verdwenen, al rook ik haar geur rond de grot, toch keerde ze niet terug. Alsof ze boos op mij was of iets aan het bekokstoven was dat ik niet mocht weten. De zon zou met een paar minuten gaan zakken, de avond zou dan eindelijk inslaan. Met het konijn dat ik gevangen had kon ik bijna twee dagen van eten, al bluste het mijn vlammende keel niet.
Toch moest ik eerst mijn oudere kleinere zus: Lily-June eerst gaan zoeken.
Zien of ze oké was of ze eventueel iets nodig had, aangezien ik het op het moment te eng vond om bij haar in de buurt te zijn.
Haar aanval van drie dagen terug was ik nog altijd niet vergeten, en boezemde toch wel een angst in mij dat mijn eigen zus mij zou kunnen doden door haar bloeddorst. Het licht zou uit mijn mediumspringgreen gekleurde ogen trekken, het zou te laat zijn eer ze het zou opmerken, als ze me überhaupt wel zou herkennen.
Mijn hersenspinsels hadden zoveel beslag van me genomen dat ik het wat later dan normaal gesproken door had, dat de zon eindelijk was ondergegaan. De zoektocht naar mijn zus kon beginnen.
Al vroeg ik me af, met wat ik haar dit keer zou treffen. Het laatste beeld van de dode vrouw, was misselijk makend, overal over het veld lagen stukken ledermate die nog eerder aan het lichaam had vast gezeten. Met een bittere smaak in mijn mond, stoof ik door de bossen, sprong ik over struiken, stenen en takken. Na een paar kilometer stopte ik met rennen en snoof de omgeving af.
De geur van mijn oudere kleinere zus: Lily-June, waaide mijn kant in. Ze was niet ver weg.
Met gefronste wenkbrauwen sprong ik over de rivier, rende door tot ik haar gegrom hoorde. Ik was close, heel close, ze zat op een paar honderd meter van mij te eten. Wat ze weg schrokte wilde ik niet weten. Zo smakelijk beeld gaf het namelijk niet, wanneer er iets aan stukken gereten was.

"Yinxy" was de tinkelende opgewekte stem van Lily-June. Ze kantelde haar hoofd schuin, haar donkere Darkorange/Crimson gekleurde ogen, waren feller als fel. Helder, schitterde als sterrenlicht, de heldere maan leek haar ogen nog eens extra op te laten lichten.
"Lily-June" was mijn warme melodieuze stem.
Behoedzaam, terug getrokken zoals een angstig dier zou doen.
Haar gezicht zat onder besmeurd, nieuw maar vooral oud bloed. Haar jurk die ze droeg was gescheurd en besmeurd. Rillend keek ik mijn oudere kleinere zus aan, niet wetende of ze haar bloeddorst onder controle wist te houden.
"Heb je genoeg, op" stamelde ik angstig, mijn stem zoveel mogelijk onder controle houdend.
"Honger, alleen maar" giechelde het meisje, haar handen naast haar hoofd de lucht in stekend.
"Kan je het bedwingen" kwam er minachtend over mijn lippen, het was eerder kattig, maar ik kon het niet helpen. Vond dat ze meer dan genoeg gegeten had, dat ze nu haar verplichtingen mocht gaan pakken. Want ook ik moest eten, ook iets moest mijn honger, dorst stillen en dat kon niet als ik voortdurend op een vierjarig meisje moest letten dat in feite een jaar of negen moest wezen.
"Bedwingen, wat is dat" was het hoge stemmetje van mijn zus.
Een rauwe, grauwende zucht rolde over mijn lippen. Daar kwamen de domme idiote vragen weer.
"Of je het tegen kan gaan. Je dorst kan beheersen, dus niet erop afvliegt als ik bijvoorbeeld jaag" dwarrelde mijn woorden mee op de wind.
"Maar ik wil drinken, heb dorst" begon ze gelijk te pruilen.
"Jij hebt altijd dorst, jij hebt geen rem, dus voor jouw het beste nu terug naar de grot te gaan" gromde ik wijzend naar waar de grot moet zitten. De felle Darkorange/Crimson gekleurde ogen van mijn zus, boorde zich diep in mijn Mediumspringgreen gekleurde kijkers. Een rilling dat ze me zal aanvliegen liep over mijn ruggengraat, maar stommig bleef mijn zus staan.
"Nee" piepte ze haar armen over elkaar heen slaand.
"Best, maar ik ga jagen, daarna naar de grot" mopperde ik, "en als je daar morgenochtend niet bent zoek je het maar uit" vervolgde ik mijn zin.
Ik was er klaar mee babysit te spelen, zei was hier de negenjarige, maar gedraagt zich naar een vierjarige, een kind, een kleuter. Ik was vijf jaar oud, zag eruit als een beginnende puber, zo'n 12 jaar oud, maar was het in feite niet, en ik gedroeg me niet naar een vijfjarige. Af en toe vroeg ik me af, waaraan ik het verdient had, om op zo'n zus te moeten passen.
Als ze nu gehandicapt was, zou ik het begrijpen maar dit alles leek helemaal niet op een of andere handicap.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen