||Cullen Mansion||



De dagen die verstreken waren had ons allemaal bezig gehouden, aan het denken gezet. Het nieuws vertelde over twee proefpersonen, verschillende leeftijden, hadden portretten vrijgegeven. Er waren teams aan het zoeken in een omgevingsstraal van zo'n 500 kilometer. De vermissing van de twee weggelopen proefpersonen, was het gesprek van de week. Iedereen in het dorp had het er over, vond het vreemd dat ze zonder uitleg naar iets moesten gaan uitkijken, maar het niet mochten naderen.
Het was bij ons al duidelijk dat het over een of ander gekweekt iets moest zijn.
Edward had geprobeerd in te breken in het computernetwerk van het laboratorium, maar het was te goed beveiligd dat kraken geen nut had.
Jasper en Alice hadden de geur van het meisje ook geroken.
Hadden er niets mee gedaan, wel genaderd maar op afstand gebleven.
Gezien hoe ze achterna gezeten werd door een Immortal Child, verboden, uit den boze.
Kinderen onder een bepaalde leeftijd, vampirisme te geven, een Immortal life was verboden, ze konden ons geheim niet bewaren door de bloeddorst die ze bezaten. Hen hersenen waren bevroren zoals hen lichaam, verdoemd om voor altijd een kind te blijven zonder denkvermogen.
Het opnieuw mee te maken, zou afschuwelijk zijn.
Opnieuw een jacht naar Immortal Children zou, de wereld weer op ze gat zetten.
Onnodige levens nemen, zowel het menselijke als het vampirisme.
Maar goed dat Jasper in oorlogen had meegevochten, technieken beheerste die wij konden aanleren. Zoals met het newborn leger van Victoria, we waren erin geslaagd ze alle om te brengen. Hadden de kans geboden aan een jong kind, newborn vampier met ons te leven. Maar de Volturi, was genadeloos, zonder blikken of blozen, werd ook Bree de jonge vampier van het leven beroofd.
Onschuldig, in mijn ogen. Net als de Immortal Children die geschapen worden door hen makers.
Ik vroeg me af wat de Volturi zou doen als ze het meisje of de proefpersonen vonden.
Zouden ze het net als met het legen van Victoria, zo zonder genade ombrengen? Zonder het een tweede kans, of zelfs ook maar een kans te geven. Vanaf de afstand leek het meisje helemaal niet gevaarlijk. Maar de vampier geur dat rond haar hing maakte de toenadering juist zo gevaarlijk. We wisten niet of ze bij iemand hoorde, met iemand was en waar het überhaupt vandaan kwam.
Nu we wat meer informatie hadden verzameld doordat de personen in ons jachtgebied bleven, wisten we haast wel zeker dat de Volturi het hier niet bij zou gaan laten zitten. Dat ze wel weer met een of andere vreselijke straf zouden komen.
Een van die straffen kon ik al wel zo op een bordje cadeau geven: Moord, het kleine meisje dat achter de ander aanzat zal worden omgebracht. Ze was verboden, mocht niet gemaakt worden en of zelfs maar voortbestaan. De kans dat ze ons zou prijs geven was groot, de mensheid zou in rep en roer raken.
Het laboratorium zou ook nog een staartje kunnen verwachten van de Volturi, als ze daar gemaakt is, zal het worden opgedoekt, nog meer moorden, nog meer zielen die genomen waren.
"Maak je niet zo druk Esmé, het komt wel goed. Zal niet zo'n vaart lopen, wij hebben niks gedaan. Zijn niet strafbaar, hebben ze ook niet in huis genomen" sprak Edward, mijn lievelingsadoptiezoon. Hij had een speciaal plaatsje in mijn hart. Aangezien ik zelf geen kinderen meer kon krijgen, mijn zoon meer dan 100 jaar terug verloren was, was ik gezegd met een zoon zoals Edward Anthony Mason Cullen.
Net als al mijn andere adoptiekinderen, hadden ze ieder apart een plekje in mijn hart.
Je kon zeggen, dat ik het hart van het gezin was, mijn man de ziel.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen