||Forrest||




||Carlisle Cullen.


Een kinderlijke warme stem vulde mijn trommelvliezen, op een kleine 300 meter stond het meisje dat Esmé als is eerder had gezien. Op de uit de kluiten gewassen beer die gevloerd, leeggebloed lag zat een Immortal Child. Het gezicht van het kind leek betoverend zoals van de verhalen, de bloeddorst was ook duidelijk te zien in de ogen van het kleine ding.
De Volturi stond aan de grond genageld, Aro, Caius en Marcus keken elkaar verbaasd, ontgoocheld aan.
Ze hadden ons ervan willen beschuldigen maar hadden al door dat wij niets van die situatie af wisten.
Ondanks het ons jachtgebied was en ons leefomgeving is.
Ruw was de man in zijn zin onderbroken, zijn bloedrood gekleurd ogen draaide zich naar de twee verschillende meisjes. Naast het tikkende hart van Jacob en mijn kleindochter Renesmee, weerklonk er nog een hartslag. De hartslag van het meisje, dat al angstig passen naar achter plaatste. Ineens uit het niets tussen ons door schoot met op haar hielen het Immortal Child, die enkel haar lippen af lekte.
Nog voordat ik een teken kon geven naar een van mijn familieleden leken Dimitri en Felix er al achteraan te stuiven.
"Carlisle" sprak Aro alsof hij niet onderbroken was.
"Zoals je ziet hebben wij niets misdaan" sprak ik mijn eerdere gedachtegang op.
"Dat zien we, oude vriend" glimlachte Aro, schijnheilig, er zat wat achter. De man was niet zomaar over gekomen vanuit Italië om zomaar een controle bezoek te brengen. Ze waren dus wel degelijk van plan het laboratorium uit te horen. Wellicht het om zeep te helpen.
Gegil, angstig gegil vulde mijn gehoor.
Ik kon nog net opzij springen, op een paar milliseconden na had het meisje mij anders onderste boven gelopen.
Nog altijd rende het Immortal Child achter het menselijke meisje aan. Tenminste, ik ging ervan uit dat ze menselijk was, ze had een tikken hart, net zoals mijn kleindochter: Renesmee. Ook Aro keek gebiologeerd naar het meisje dat nog altijd wist te ontsnappen aan de grijpgrage kleine handen van het Immortal Child.
Gekrijs, geschreeuw van foltering, vulde mijn trommelvliezen, mijn ogen namen al snel het kleine wezentje dat lag te kronkelen op de grond in zich op. Het was amper vier jaar oud. De o zo bloedrood gekleurde ogen leken al weer te verkleuren naar het donkere zwart, door de geur van stromend bloed. Het meisje leek haar eerdere jacht te staken.
Het andere meisje keek angstig, niet begrijpend naar het meisje dat lag te gillen, rollen op de grond.
Dimitri sloeg zijn armen rond het verbaasde kleine kind heen en trok haar ruw gewelddadig tegen zijn torso. Felix greep het Immortal Child ruw, aan haar enkels en hield haar bungelend op afstand van zijn gewaad. Emotieloos stapte de heren op hen masters af. Het meisje in Dimitri's armen probeerde zich los te spartelen, maar leek niet uit zijn ijzeren greep te kunnen ontkomen.
Het andere meisje, het Immortal Child, grauwde klauwde naar Felix, leek totaal niet bang te zijn voor wat er ging komen.
Aro greep de hand van het grotere meisje dat Esmé al is eerder had gezien beet. Piepend, probeerde ze Dimitri's armen los te frunniken maar het lukte haar niet.
Niet wetende wat ik nu precies moest doen, hoe te reageren bleef ik staan kijken.
Net zoals mijn familieleden, Esmé ik voelde haar armen rond mijn slaan, ze was verbaasd, bezorgd en keek vol liefde naar het menselijke kind.
Die blik in haar ogen vertelde mij zoveel meer als duizend woorden. Als het aan Esmé zou liggen zou ze gelijk onderdak aanbieden aan het kind, haar opnemen alsof het een kind van haar eigen was.



Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen