||Forrest||




Na een aantal vragen bleef het akelig stil, een vreemde drukkende spanning was tastbaar in de lucht. Er zat iets wat gevaarlijk was, dat zelfs naar de dood rook in de lucht. Rillend keek ik de drie heren aan die nog altijd in een of andere discussie leken te zitten. Achter mij stond de man met hele hele oude gewaden aan.
Het leek zelfs nog wel ouder dan de middeleeuwen, chique.
"Wat doen we met de ander" was ineens de snerende stem van de blonde man, het meisje met witblond haar keek van mij naar mijn zus en weer naar de drie heren die nog altijd in gesprek leken. Mijn zus begon te gillen, kermen van de pijn, waarop ik mijn hoofd draaide.
Aan haar enkel bungelend probeerde ze zich in verschillende bochten, hoeken en gaten te buigen om maar los te raken uit de sterke stenen marmeren grip van de spierbundel. Na een paar minuten hield het gegil, geschreeuw en gekerm van mijn zuster op en leek ze als een zoutzak aan haar enkel te blijven hangen.
"Niet mijn verantwoordelijkheid" snauwde de blonde man, blikkend naar mij.
Nu rezen mijn wenkbrauwen, wat hadden de heren besloten?
Wat ging er gebeuren?
Waren ze van de politie?
Hoorde ze bij het Bio laboratorium?
Hielpen ze dokter Travis en dokter Simons?
Zoveel vragen had ik al op gerateld in mijn hoofd en voor alle vragen had ik ook nog geen antwoordt gevonden.
Ineens wakkerde op een aardige afstand een vreemd vuur, de blonde vrouw en de jongeman die eerder naast het meisje had gestaan als een standbeeld, brachten hout naar de vlammende berg hout. Een rilling rolde over mijn ruggengraat, van angst.
"Dat kunt u niet menen" werd er ineens geroepen, een vriendelijke warme vrouwenstem.
"Het is een kind" stamelde de warme vriendelijke vrouwenstem verder.
Een vrouw met bruin karamel gekleurd haar een hartvormig gezicht en goud gekleurde ogen keek van de man met zijn zwarte haren naar de plek waar het vuur gemaakt was. De blonde man, trok beschermend de vrouw tegen zijn flank en keek haar waarschuwend, bezorgd aan.
"We geven geen tweede kansen, één kans is verkregen" was ineens een ijzingwekkende kille emotieloze stem.
De blonde vrouw die eerder nog naast de jongen had gestaan liep langzaam af op mijn bungelende zus die nog steeds niet los leek te komen van de spierbundel.
Met gefronste wenkbrauwen hield ik de jonge vrouw met haar blonde opgestoken haren in het oog.
Het voelde verkeerd, duister wat de vrouw ging doen.
Iets in mij vertelde dat ik mijn zus moest gaan beschermen.
Dat ik er voor haar moest zijn, ik beter op haar had moeten letten.
Ze stak haar handen uit naar mijn zus, die ineens niet meer onderste boven aan haar enkel hing. Drukte mijn zus liefdevol, al wist ik nog niet zo heel erg zeker of het wel liefdevol was, tegen haar middel en stapte vervolgens op de brandende stapel vuur af.
Mijn ogen werden groot, ging ze nu daadwerkelijk mijn zus pijn doen?!!
Tranen welde op in mijn ogen, op het moment dat ik mij wilde verplaatsen voelde ik sterke stevige marmeren armen rond mijn krullen. Mijn lichaam begon te rillen en nog voor ik kon gaan brullen dat ze het niet moest doen had ze mijn zus: Lily-June in het vuur gegooid. De tranen die eerder op aan het wellen waren in mijn ogen rolde nu over mijn wangen.
Dikke grote krokodillen tranen, rillend, trillend, niet begrijpend waarom ze mijn zus haar leven stal bleef ik roerloos, versteend, gebroken staan.
Dit was dus wat ik voelde aankomen, dit was dus foute boel.
"Mijn zus" stamelde ik met een stem die totaal niet bij mij hoorde, gebroken.
Alsof mijn hart eruit getrokken was, was mijn enige houvast wat ik aan mama had nu ook van mij weggenomen.
Nu had ik niets meer!!!
Een donderende klap, dof, en daar was de harde ondergrond.
Alles begon te tollen, het veld waarop ik eerder nog gestaan had begon te draaien als een twister, na even voelde ik alles zwart en duister voor mijn ogen worden en voelde ik mij wegzakken naar het diepe donkere duistere onbekende.
Met als laatste wat ik gezien had was dat mijn zus: Lily-June, vermoord werd.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen