||Bio-Vam Lab||




||Subject V2: Yinxy Minxy Laine.


Een ijskoude marmeren hand voelde ik zachtjes tegen mijn wang tikken, knipperend met mijn ogen probeerde ik mijn hoofd weg te trekken bij de vinger die mij probeerde wakker te maken. Mijn ogen deden nog te veel pijn om ze echt goed te kunnen optillen. Een gaap vermengt met een kreun van protest verliet mijn mond.
"Master" weerklonk een melodieuze hese fluwelen mannenstem.
Het bleef verder stil, ik knipperde een aantal keer met mijn ogen en draaide vervolgens mijn hoofd.
Opnieuw voelde ik op mijn wang een vinger, ongeduldig tikte het tegen mijn wang.
Piepend, knipperde ik vermoeid mijn oogleden open. Direct blikte ik in de bloedrood gekleurde ogen van de man met zijn lange zwarte haren. Kort krulde zijn mondhoeken op, waarna het ook net zo goed een of andere verbeelding geweest had kunnen zijn. Pakte de man voorzichtig mijn hand die eerder op een ijskoude marmeren schouder had gelegen vast.
De man met zijn lange zwarte haren, leek in een of andere vreemde trans te raken alsof hij van de wereld aan het afzweven was hield hij als een echte gentleman, zacht, vriendelijk, voorzichtig mijn hand in de van hem. Na een aantal lange minuten liet de man los en leek hij uit zijn trans te ontwaken. Knikte bedachtzaam en draaide zich vervolgens naar het hoge vreemde gebouw.
Nieuwsgierig, naar waar we waren tilde ik mijn hoofd op.
Draaide mij wat, terwijl ik in of beter gezegd op de arm van een best wel knappe jongeman met zijn prachtige oude kleren zat.
Geschrokken, een gil verliet van angst mijn mond keek ik met mijn Mediumspringgreen gekleurde kijkers naar het hoge brede gebouw: Bio-Vam Laboratorium. Ze hadden me dus terug gebracht naar vanwaar ik was weggelopen. Naar het gebouw dat er voor gezorgd had dat er iets ergs met mijn zus gebeurt was. Tranen voelde ik al opwellen in mijn ooghoeken, het zout rook ik al.
Angstig, wild schudde ik met mijn hoofd, wat er voor zorgde dat de man die mij eerder maar op één arm droeg, nu zijn tweede marmeren ijskoude hand eraan toevoegde om mij vast te kunnen houden. Spartelend probeerde ik los te komen om het gebouw maar niet binnen te hoeven gaan. Protesterend geluid rees op vanuit mijn keel, angstig, hees en vooral totaal niet wat er bij mij paste.
Alsof ik een of ander gewond dier was, dat aan het brullen was als een speenvarken dat geslacht werd.
"Kalmeer" was daar de melodieuze hese fluwelen mannenstem.
"Je bent veilig" vulde de man met zijn melodieuze hese fluwelen stem.
"Master Aro brengt je niet terug. Hij heeft hier zaken af te handelen, kalmeer, er zal je niets gebeuren" sprak de man, mijn mediumspringgreen gekleurde ogen gleden over zijn pale witte gezicht en bleven steken op zijn donkere diepe zwarte spoelen.
"Niet terug" stamelde ik huilend.
Wild mijn hoofd schuddend, de ellende die ik daar had meegemaakt wilde ik niet weer. De herinneringen die er verborgen lagen wilde ik er eigenlijk laten. Mijn eigendommen waarmee ik mij had vermaakt, ik zou ze zo kunnen vergeten. Maar de pijn die het mij bracht, doordat ik door deze plek mijn zus was kwijt geraakt maakte mij gewoon woest.
"Master" was daar opnieuw de stem van de man met zijn prachtige oude kleren.
De man met de zwarte lange haren pakte de hand van de man en viel in een of andere vreemde trans.
Na een paar seconden liet de man los, knikte bedachtzaam waarna hij zich omdraaide en zijn broeders kort een veel betekende blik schonk.
De heren liepen het gebouw in, de man die mij op zijn arm had trok mij dichter tegen zijn torso, beschermend had hij zijn armen rond mij gekruld. Alsof ik van porselein gemaakt was, leek de man mij te beschermen. Zijn donkere ogen maakte mij overigens erg ongerust. Ik kende die glans, de weerspiegeling van de iris, mijn oudere kleinere zus, had het ook wanneer ze dorst had.
Zou ik de man pijn doen?
Had hij dorst doordat hij mij zo lekker vond ruiken, zoals mijn zus dat vond?!

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen