De maandagochtend daarop werd ik gebroken wakker. De wekker piepte luidruchtig, waardoor ik het voorwerp hardhandig uitramde. Een oorverdovende stilte volgde, waardoor mijn gedachtes zich lawaaierig aan me op leken te dringen. Wanhopig sloeg ik mijn handen voor mijn gezicht. Waarom stopte het niet? Waarom stopte de pijn niet? Het indeuken van mijn matras deed me argwanend opkijken. Gigi had plaatsgenomen op mijn bedrand. Haar slanke lichaam was gehuld in een zachtroze pyjama. Het maakte haar onschuldig en schattig, iets wat ik haar nooit zou durven te vertellen. Ik kon me de grimas al voorstellen zodra ik haar mee zou delen dat ze schattig was. Haar bezorgde blik maakte een einde aan deze – enigszins – hilarische gedachtes.
‘Fé,’ begon Gigi aarzelend. Ze frunnikte ongemakkelijk aan haar armbandjes. ‘Hoe kan ik je helpen? Ik haat het om je zo te zien.’ Haar stem was hees. Ik vroeg me af of het de slaperigheid was, die zijn werking op haar stem uitoefende of dat de emoties opspeelde. Hoewel Gigi me het gehele weekend de ruimte had gegeven om mijn pijn zelf te verwerken, leek ze daar nu genoeg van te hebben. Ik snapte het. Niemand reisde de hele wereld over om een jankende kamergenoot te ontmoeten. ‘Kate en ik maken ons zorgen,’ bekende de brunette eerlijk. Ik kon haar niet vertellen dat de bezorgdheid misplaatst was. Weliswaar was ik weer begonnen met eten, gezien ik dit Eleanor had beloofd, maar dit nam niet weg dat mijn nachtmerries, hevige emoties en rusteloosheid niet waren weggeëbd. Mijn blauwe ogen staarden besluiteloos in de trouwe ogen van Gigi. Ze staarde me met een wanhopige blik aan. Ik vroeg me af of zij dit wel eens had meegemaakt. Een huilende Gigi vond ik lastig voor te stellen, het leek een onmogelijke verschijning. Gigi was één en al kracht en positivisme. Het was haast onvoorstelbaar om haar gebroken te zien. Ik zette mezelf dan ook recht, om mezelf in een gelijkwaardigere positie te vertonen. Onze gezichten waren nu op gelijke hoogte, waardoor ze minder op me neerkeek. Ik wist dat ze me niet wilde kleineren, maar toch voelde ik me ongelofelijk klein onder haar blik. En niet alleen haar houding gaf me een minderwaardigheidsgevoel, ook de roddelbladen en media hadden dit effect gehad. Harry was weer voorpaginanieuws. Na een aantal berichten gelezen te hebben had Eleanor mijn telefoon afgepakt. Haar wijsheid was welkom, maar tegelijkertijd wilde ik dat ze me met rust liet. Eleanor was een schat geweest afgelopen weekend. Ze had me gesteund door dik en dun. Zelfs Louis leek me te begrijpen. Toch durfde ik hem nauwelijks aan te kijken. Mijn ex was immers zijn beste vriend. Als iemand wist wat Harry nu doormaakte, dan was Louis het. Het was pijnlijk om met iemand in een ruimte te zijn die precies wist hoe Harry zich voelde, maar aan wie ik het onmogelijk kon vragen. Het recht om naar Harry’s gesteldheid te vragen was verdwenen zodra ik het contact verbroken had. Louis leek geen kant te kiezen in de situatie. Iets wat ik ontzettend waardeerde. Hij vertelde me over van alles en nog wat, mijn relatie er ver buiten houdende. Toch had ik me niet op mijn gemak gevoeld in zijn huis, waardoor ik Eleanors uitnodigingen meerdere malen had afgewezen. Ik had me teruggetrokken in de bibliotheek, zoals ik in mijn eerste week elke dag had gedaan. Het leek Gigi inmiddels te irriteren. Ik vond het nog bewonderenswaardig dat ze het zolang vol hield.
‘Over een week gaat het beter, beloofd.’ Vastbesloten keek ik mijn kamergenootje aan. Ze schudde haar hoofd ongelovig en fronste haar wenkbrauwen argwanend. Ik negeerde haar wantrouwende blik en stapte mijn bed uit. Zwijgend liep ik de badkamer in en maakte mezelf klaar voor college. Een kleine twintig minuten later stapte ik de woonkamer fris en fruitig in. Tot mijn verbazing rook het naar pannenkoeken. Gigi stond zwijgend achter het fornuis. Het dichtslaan van de badkamerdeur deed haar opkijken. De wantrouwende blik was verdwenen. Een glimlach sierde in plaats daarvan haar gezicht.
‘Hopelijk lust je pannenkoeken? Kate is onderweg.’ Bedachtzaam bekeek ik de gedekte tafel. Drie borden. Dat ik geen zin had in pannenkoeken kon ik onmogelijk over mijn lippen verkrijgen. Gigi deed zo haar best.
‘Ja, heerlijk.’ Ik knikte haar dankbaar toe. ‘Wil je thee?’ Afwachtend nam ik de waterkoker in mijn hand en vulde deze alvast met water. Gigi glimlachte opgewekt en maakte een instemmend geluid. Ze zag er zoals altijd adembenemend uit. Haar kleding was perfect op elkaar afgestemd, van schoenen tot sieraden. Ze had zelfs een zomerse, zwarte hoed klaargelegd op het bed. Dit deed me beseffen dat ik een aantal kledingstukken bij Harry achter had gelaten. Alles wat hij voor me had gekocht, had ik bij hem laten liggen. We waren van mening dat het handig uit zou komen als ik in Londen verbleef. Dan kon ik altijd in zijn huis terecht zonder me zorgen te hoeven maken over kleding of andere spullen. Zijn huissleutel woog opeens loodzwaar aan mijn sleutelbos. Het besef dat ik Harry’s huissleutel nog in mijn bezit had, deed mijn enigszins vrolijke humeur verdwijnen. Ik voelde een brok in mijn keel en waterige ogen ontstaan. Het idee dat ik Harry’s huis zou moeten betreden om mijn kleding op te halen, beangstigde me. Hoe kon ik zijn huis in godsnaam betreden na alles wat ik hem had aangedaan? Een gevoel van intense haat golfde door mijn lichaam. Haat jegens mezelf.
‘Fé, de thee is al een tijdje klaar.’ Gigi haalde me met een bezorgde stem uit mijn gedachtes. Ik had als een standbeeld naast de waterkoker gestaan. Het was me daarentegen niet opgevallen dat de thee uitgekookt was. Ik glimlachte kleintjes en schonk vluchtig twee glazen in. Mijn handeling werd onderbroken door luidruchtig geklop. Gehaast baande ik me een weg naar de deur. Deze trok ik open. Kate’s vrolijke, twinkelende ogen waren het eerste wat ik zag. Bij het zien van mijn verschijning vernauwde haar ogen tot onderzoekende en argwanende spleetjes. Ze vroeg me daarentegen niks. Ik liet haar binnen, ook niks zeggend. Gigi begroette de Amerikaanse daarentegen vrolijk.
‘Het ruikt heerlijk,’ complimenteerde Kate onze beste vriendin. Ik knikte instemmend. Kate plofte neer op een stoel aan de eettafel en gooide haar spijkerjack op mijn bed. Ik liet het toe. ‘Dus, waar was jij dit weekend?’ De vraag deed me schrikken. Kate’s ogen stonden serieus, haast ernstig. ‘We hebben je gemist op Edwards feest, hij is 21 geworden en had je uitgenodigd.’ De verwijtende toon in Kate’s stem ontging me niet. Ik dacht terug aan Gigi’s woorden. ‘We maken ons zorgen om je.’ Ik vroeg me af of er wel een ‘we’ bestond in die zin. Beschaamd sloeg ik mijn ogen neer. Ik had Edwards feest bewust overgeslagen, geen behoefte hebbende aan drank of ‘gezelligheid’.
‘Ik moest nog opdrachten afronden,’ beantwoorde ik, mijn stem hees en zachtjes. Ik beet hard op mijn lip, mezelf focussend op Gigi’s handelingen. Stug hield ze zich bezig met haar pannenkoeken, het gesprek dat zich achter haar afspeelde totaal negerend. Ze stelde zich op als een buitenstaander die geen idee van de situatie had. Door haar afstandelijkheid wist ik dat ik haar steun niet hoefde te verwachten. En al zou ze zich mengen in het gesprek, dan nog had ik het gevoel dat ze Kate’s kant zou kiezen. En terecht.
‘Je bent elke dag opdrachten aan het afronden. Hoe ver loop je nu voor? Twee weken, drie weken?’ Kate’s stem klonk bits. Ik wendde mijn ogen van de pannenkoeken af en keek mijn nieuwe vriendin onzeker aan. De tranen borrelden gevaarlijk naar de oppervlakte. Kate’s blauwe ogen stonden gefrustreerd.
‘Ik loop één week voor,’ mompelde ik zachtjes. Kate’s handen vlogen gefrustreerd de lucht in. Ruw schoof ze haar stoel naar achter en kwam op me afgestormd. Ze pakte me bij mijn schouders en begon me door elkaar te schudden. Waar haar hysterische persoonlijkheid vandaan kwam, wist ik niet.
‘Kind, leer is genieten! Je bent in Londen! Zoveel meiden zouden in jouw schoenen willen staan, een uitwisseling naar de Britse hoofdstad. Geniet ervan. Alsjeblieft geniet ervan.’ Kate’s stem had een smekende toon en bevatte absoluut iets wanhopigs. Haar handelingen deden de tranen stromen. Terwijl ze me door elkaar rammelde, voelde ik een enorme energie uit mijn binnenste lichaam komen. Deze uitte zich door tranen, gejank en nog meer tranen. Het stopte niet. Ik kon niet stoppen. Alles gooide ik eruit. Alles wat ik opkropte, gooide ik eruit. De huilpartij bij Eleanor afgelopen zaterdag stelde, vergeleken deze jankpartij, niks voor. Kate staakte haar handeling geschrokken. Ondanks de wazige gloed, veroorzaakt door mijn tranen, kon ik haar verbijsterde blauwe ogen alsnog zien. Niet veel later trok ze me in een stevige knuffel. Ik liet het lamlendig toe, me overgevend aan mijn tranen en gevoelens. Ik kon het niet stoppen. Hoelang ik heb gehuild, wist ik niet. Dat het opluchtte was daarentegen wel duidelijk. Met rode ogen, schrale wangen en een bonzend hoofd maakte ik me los uit Kate’s omhelzing. Gigi stond een beetje onwennig met een bord pannenkoeken in haar hand. Ondanks alles moest ik lachen. Gigi had zich nog nooit ongemakkelijk gevoeld in mijn bijzijn. Nu, met die pannenkoeken in haar hand, leek ze zich geen houding te weten. Radeloos staarde ze naar ons. Mijn gelach deed zowel Kate als Gigi verbaasd opkijken. Ik wuifde het weg.
‘Binnenpretje,’ verklaarde ik ze enkel. Dit maakte de verbazing niet minder.
‘Hoewel ik heel blij ben dat je weer kan lachen, is het een beetje vreemd,’ mompelde Gigi slechts, waarna ze plaatsnam aan tafel. Kate en ik volgden. Hoewel mijn huilpartij indruk had gemaakt op de twee meiden leek de gespannen sfeer toch verdwenen te zijn.
‘Ga je vanavond mee uiteten? We gaan de stad in en misschien uit.’
‘Op maandag?’ Verbaasd keek ik Gigi aan. Deze haalde nonchalant haar schouders op.
‘Waarom niet. Als we toch de stad ingaan, kunnen we het maar beter goed doen. Nolan, Edward en Josh gaan ook mee.’
‘Josh?’ Deze naam had ik nog niet eerder gehoord. Kate knikte enthousiast.
‘Vriend van Edward en Nolan, hij komt uit Stockholm.’ Haar ogen kregen een twinkeling, haast alsof ze een plannetje had bedacht. Ik hoopte hevig dat dit niet het geval was.
‘Maar ga je mee?’ Deze keer keek Gigi me afwachtend aan. Ik knarste met mijn tanden. Alle nadelen flitsten door mijn hoofd. Ik zou gezellig moeten zijn. Ik zou gaan drinken. Ik had morgen college om negen uur. Ik moest eigenlijk opdrachten maken. Twee paar helderblauwe ogen keken me hoopvol aan. Kate’s lippen in een hoopvolle glimlach gekruld. Haar ogen even sprankelend als bij het noemen van Josh’ naam. Gigi had ook een grijns op haar gezicht, maar deze deelde me eerder mee dat ‘nee’-zeggen geen optie was. Ook haar ogen hadden een twinkeling, maar deze vertelde me eerder dat ik een legendarische avond zou missen als ik zou weigeren. De twee meiden oefenden druk op me uit, zonder dat ze het doorhadden.
‘Oké, ja prima,’ antwoorde ik uiteindelijk, met lichte tegenzin. De grijns op Gigi’s gezicht werd groter. Tevreden pakte ze haar eerste pannenkoek van het bord. Kate slaakte een kreetje en gooide haar armen in de lucht, ter teken van overwinning. Ik lachte schaapachtig om de twee, nu al spijt hebbende van mijn instemming. God, waar had ik mee ingestemd? Toch hadden de meiden gelijk. Ik moest genieten van Londen. Er was nu een week voorbij gegleden en ik had niks anders gedaan dan aan hém denken. Hij had mijn dagelijks leven in zijn macht gehad, zonder daadwerkelijk bij me te zijn. Dat mocht ik niet laten gebeuren, wat er ook zou gebeuren. Vastbesloten pakte ik een pannenkoekje. Terwijl ik deze versierde met poedersuiker en stroop wist ik dat Eleanor trots op me zou zijn. Ik at, ik ging door met mijn leven en liet mezelf genieten van mijn avontuur. De waarheid was dat ik dat niet zonder mijn nieuwe vriendinnen zou kunnen. Vanonder mijn wimpers bestudeerde ik de twee meiden kort. Ze waren verwikkeld in hun eigen gesprek, waarin ze duidelijk plannen smeedde voor ons avontuurtje later op de dag. Ik liet ze hun gang gaan, blij dat de aandacht eindelijk niet meer op mij gericht was. Na ons uitgebreide ontbijt maakte we ons klaar voor college. Ik had de eerste al gemist, maar faillissementsmanagement zou ik nog kunnen halen. Ietwat gehaast spoorde ik mijn twee vriendinnen aan om op te schieten. Deze maakte zich uiterst langzaam klaar voor hun lesuren. Ik wipte ongeduldig heen en weer op mijn benen, mijn rugzak vertrouwd over mijn schouders gehangen. Na een lange tien minuten waren we eindelijk klaar voor vertrek. Druk kwebbelend liepen Gigi en Kate naast me. Het nazomerse zonnetje scheen zijn warme zonnestralen verwarmend over ons heen, terwijl we over de campus liepen. Voor het eerst was ik niet volkomen opgeslokt in mijn eigen wereldje, waardoor ik de nieuwsgierige, flirterige blikken van de jongens opmerkte. Ik nam aan dat het voor de twee meiden naast me was. Kate en Gigi waren immers ongelofelijk mooie verschijningen. De argwanende, arrogante blikken van meiden waren daarentegen ongetwijfeld voor mij bedoeld. Ik was de blikken gewend, vooral als ik naast Harry liep. Het had altijd gevoeld alsof ik met hun bezit had gelopen. Soms had ik zelfs het idee dat ik een dief was geweest en iets onrechtmatigs in mijn bezit had. Hoewel Harry en ik nu uit elkaar waren, al was dit nog niet officieel voor de buitenwereld, wist ik dat de blikken alsnog voor mij bedoeld waren. Waarom zouden ze immers arrogant en boos naar Kate en Gigi staren? De meiden hadden niks misdaan. Ze waren niks anders dan vriendelijk, positief en enthousiast. Niet alleen naar mij, ze hadden deze houding altijd. Dat de flirterige en nieuwsgierige blikken ook op mij gericht waren, werd me pas duidelijk toen een niet-onaantrekkelijke jongen op me af kwam lopen. Eerst dacht ik dat hij te onbeschoft was om uit te wijken, maar nadat ik begreep dat hij bewust in een rechte lijn op me af kwam lopen en me er niet langs zou laten, hield ik halt. Ook Kate en Gigi bleven verbijsterd staan wachten. Deze keer hadden zij iets ongeduldigs, aangezien ook hun lesuren ieder moment kon beginnen. De jongen voor mijn neus leek daarentegen nergens last van te hebben. Zijn lichtbruine haren, donkerbruine haren, strakke kaak, volle lippen en sprankelende witte tanden trokken mijn aandacht, maar gaven me tegelijkertijd een ongemakkelijk gevoel. Het gebeurde me immers niet elke dag dat een volkomen vreemde mijn pad blokkeerde.
‘Hé Bella,’ begroette hij me. Ik hoorde Gigi een afkeurend kreetje maken, maar hij negeerde het. Ik daarentegen had moeite een lach te onderdrukken en stond op het punt zijn begroeting te verbeteren. ‘Nu Harry en jij verleden tijd zijn, stel ik voor dat wij een drankje doen.’ Zijn bruine ogen hadden iets speels. Ik voelde mijn wenkbrauwen zowel verrast als gepikeerd de lucht in schieten. Ik wilde hem vragen hoe hij het van mij en Harry wist, maar besefte al snel dat dit te achterdochtig zou overkomen. Het gerucht ofwel de waarheid stond ongetwijfeld in hoofdletters op het internet.
‘En ik stel voor dat je me er langs laat.’ Hoewel mijn antwoord bits was, mede door de haast vanwege mijn college dat over minder dan tien minuten begon, probeerde ik het vriendelijk te brengen. ‘Ik heb redelijk veel haast namelijk.’ Veel betekenend maakte ik een gebaar naar mijn rechtenfaculteit in de verte. Hij knikte en zette zonder bezwaar te maken een stap opzij.
‘Lennart, onthoud die naam maar,’ deelde hij me slechts mee. Een geamuseerde grijns stond op zijn lippen. Ik knikte hem overdondert toe en voegde me snel bij Kate en Gigi. Terwijl we verder liepen barstte de twee in lachen uit.
‘Hé Bella,’ imiteerde Gigi de jongen, genaamd Lennart, met een overdreven lage stem. Kate reageerde met luid gegiechel en de mededeling dat dit de slechtste openingszin was, die ze ooit had gehoord. Dat de meiden luidruchtig spraken en zich ongetwijfeld binnen gehoorafstand van Lennart bevonden, leek alleen ik door te hebben. Opgelaten keek ik over mijn schouder. Hij staarde me na. Bij het zien van mijn lichtblozende wangen en nieuwsgierige ogen stak hij voldaan zijn hand op ter begroeting. Aarzelend zwaaide ik terug. Dit deed het gebrul van Gigi en het geschater van Kate ophouden.
‘Je denkt er toch niet echt over na om met hém wat te gaan drinken?’ Kate’s stem klonk argwanend, haast boos. ‘Ik meen het Fé, dat overweeg je toch niet echt?’ Ik haalde zwijgend mijn schouders op.
‘Ach, hij is niet lelijk. Bovendien zei jij zonet dat ze van haar leven moet genieten, dus ik zou het zeker niet afwijzen Fé,’ koos Gigi mijn kant. ‘Het is een drankje, geen verloving,’ gooide ze erbovenop. Ik grinnikte om de nuchterheid van de brunette.
‘Ik kijk wel. Ik heb er niet zoveel behoefte aan. Eerst maar is met jullie een avondje zonder tranen overleven,’ grapte ik, maar de opmerking was diep vanbinnen bloedserieus. Kate sloeg haar arm om mijn nek en drukte een kus op mijn wang.
‘We slepen je er door heen, ik ga naar college.’ Vervolgens verdween ze al zwaaiend haar gebouw in. Ik zei Gigi gedag en vervolgde mijn pad naar de faculteit. Ricardo Holmes zat trouw achter zijn laptop, waardoor ik hem vriendelijk begroette. Hij reageerde net zo vrolijk als altijd. Ook Aiden kwam ik tegen in de gang. Zijn mooie blauwe ogen kregen een gloed van erkenning bij het zien van mijn verschijning. Zijn lippen vormden een aantrekkelijke, vriendelijke glimlach. Zijn haren zaten vandaag warriger dan normaal, waardoor hij een jeugdige gloed kreeg. Ook werden zijn kaken gesierd door lichte stoppeltjes, wat hem een ietwat avontuurlijk uiterlijk gaf. Zijn blauwe pak van Hugo Bos, iets wat hij niet altijd aanhad, kwadrateerde zijn aantrekkelijke uiterlijk.
‘Goedemorgen Feline,’ begroette hij me in het voorbijgaan.
‘Hoi,’ reageerde ik ietwat overdondert door zijn verschijning. Lang de tijd om na te denken over mijn begroeting had ik niet, aangezien de tijd wegtikte en ik dringend op tijd moest zijn voor mijn college. Ik versnelde mijn pas dan ook en sprintte nog net niet naar de collegebanken. Net op tijd nam ik plaats in de grote zaal en focuste me op het verhaal van de hoogleraar. Dankzij mijn vriendinnen, de mooie nazomerse ochtend, de gekke ontmoeting met Lennart en de indrukwekkende verschijning van meneer Hall was Harry niet in mijn gedachtes verschenen. Dat was een prestatie, gezien hij het afgelopen weekend niks anders dan in mijn gedachtes rondgespookt had. Dit besef gaf me dan ook kracht. Ik voelde me even machtig, alsof ik controle had over mijn eigen gedachten. Door het gevoel van overwinning kreeg ik zowaar zin in de avond. Dat dit weer een onvoorspelbare avond zou worden, had ik kunnen verwachten, maar niet voorzien.


Sorry dat het weer een tijdje duurde! Er kwamen wat studiedingetjes tussendoor! Hopelijk vonden jullie het een leuk stukje (:

Reacties (4)

  • GossipGirl21

    da beloofd

    5 maanden geleden
  • Paulson

    Oh oh die laatste zin beloofd niet veel goeds :'D

    9 maanden geleden
  • Efflorescence

    Ik baal ervan dat Feline deze keuze heeft gemaakt. Vind het ook sneu voor Harry dat hij zo aan de kant wordt gezet. Ik snap dat Feline het moeilijk vindt, maar dit lijkt me geen verstandige keuze. Ik hoop dat Harry haar snel opzoekt en echt probeert met haar te praten. Als ze inderdaad niet meer samen kunnen zijn, prima, maar ik vind dat ze er op z'n minst over moeten praten. Het zou ook interessant zijn om Harry's pov te lezen, ben benieuwd hoe hij over dit alles denkt.

    1 jaar geleden
  • FollowYourDream

    Fijn stukje.
    Blij te horen dat Feline zich weer ietsje beter voelt en weer eet (:

    Ik hoop nog steeds dat Harry plots voor haar deur staat (:

    Xxx

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen