Mijn naam was Anna, Anna Polak. Ik woonde nog bij mijn ouders in het hartje van Amsterdam. Omdat ik al bijna 21 was en mijn ouders mij mijn vrijheid en privacy gunde, had ik de hele bovenverdieping van het herenhuis waar ik ben opgegroeid voor mezelf alleen. Ik had er samen met mijn vader en mijn vriend een soort studio van gemaakt. De muren hadden we verwijderd en ook het tweede plafond hebben we eruit gehaald, zodat er nu een heel groot dak over mijn hoofd zat en overal steunpilaren zodat het huis niet instort. Er stond een bed in mijn grote nieuwe kamer, een bank en tv. Ik had zelfs een eigen keukentje. Alleen de wc moest ik delen met mijn ouders. We waren nog lang niet klaar met verbouwen. Er moest nog geschilderd worden en ik moest nog at meer meubels hebben. Ik wist natuurlijk dat ik niet voor altijd bij mijn ouders ging wonen, maar zolang ik nog geen baan had gevonden, was dit het enige wat ik me kon veroorloven. Niks dus. Ik keek naar mijn nieuwe stulpje en ik was tevreden. Natuurlijk was het nog niet af, maar het voelde als een eerste stap naar volwassenheid. Ik was een paar dagen geleden met mijn vader naar de Ikea geweest en samen hadden we een grote kast gekocht, waar ik mijn kleding in kon bewaren. Tot nu toe hadden mijn ouders alles voor mij bekostigd. Alles in deze grote kamer hadden zij betaald. Ergens voelde ik me wel een beetje schuldig, maar ik zei natuurlijk geen nee als ik iets nieuws kreeg aangeboden. Ik was vroeger nooit verwend en ik was ook opgegroeid met de gedachten dat we heel hard moesten werken voor ons geld. Mijn vader had een eigen slagerij waar hij iedere dag van 7 tot 7 in stond. Mijn moeder was lerares op een basisschool in de buurt. Mijn vader en moeder verdiende net genoeg om de maandelijkse huur van een herenhuis te kunnen ophoesten. Maar toen mijn ouders een paar jaar geleden wonnen met een loterij en een miljoen aan euro's kregen, investeerden zij alles in het huis. Het huis was volledig afbetaald en het idee was dat het huis zou worden verkocht als zij dood zouden zijn en ik dan al dat geld zou krijgen. Ik keek daar niet naar uit. Tuurlijk zou ik heel veel geld krijgen, maar was geld het waard als je geen ouders meer had? 
 
Ikzelf had net mijn studie journalistiek afgerond. Ik wilde dolgraag artikelen schrijven voor in een gaaf magazine, of zelfs mijn eigen magazine beginnen. Dat was mijn ultieme droom. En dan niet zo'n magazine waar alleen maar roddels in stonden, maar een nieuw blad waar echtgebeurde verhalen van mensen in stonden. Verhalen waarvan je denkt dat dat nooit echt waar kan zijn. Verhalen waardoor je aan je eigen veiligheid gaat twijfelen. Dat vind ik zo interessant. Ik zocht vaak uren op het internet naar dat soort verhalen. Maar voor nu kon ik daar alleen nog van dromen.  
 

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen