||Airport/Airplaine||




||Subject V2: Yinxy Minxy Laine.

Met grote wijd opengesperde mediumspringgreen gekleurde kijkers keek ik mijn ogen uit. De volgende bestemming waar we bij aangekomen waren had zoveel soorten winkels, gangen, borden, en mensen. Ik klemde mijn benen strakker rond de man met zijn prachtige oude kostuum. Beschermend had de man zijn marmeren ijskoude handen rond mij gekruld.
De man Aro liep naar een desk, na een kort gesprek kwam Aro terug gelopen.
Liet zich neerstrijken op een van de plastic kuipstoeltjes, zoals de blonde man en de man met zijn lange bruine haren.
"Kwartiertje" mompelde de man Aro.
"Dat wordt aardig doorlopen dan broeder" was er een oude, rustige warme stem, de stem van de man met zijn lange bruine haren.
"Het is niet anders" Aro schudde zijn hoofd en liet zijn blik afglijden naar een ruimte buiten.
Dus daar moest ons vervoersmiddel komen te staan, verbaasd draaide ik mijn hoofd een groot vreemd voertuig werd door een vreemde kar voort getrokken.
"Daarbij was het bezoek nodig" was de kille stem van de blonde man.
Zijn ogen gleden kwaad naar mij, angstig piepend kroop ik weg in de grijze mantel van de man die mij vast had.
Wat had ik de man aangedaan dat hij zo boos op mij was?!
Deed ik de man ook zeer en pijn zoals de man die mij vast had?!
Een klagerige zucht rolde over mijn lippen, nadat ik tot de conclusie kwam dat ik geen antwoordt zou krijgen. Ik draaide mijn hoofd, naar het raam, waar ik het grote voertuig al zag staan. Na nog wat handelingen leek het voertuig gereed. De man Aro en zijn broeders drukte zich recht. Ineens voelde ik de man die mij droeg in beweging komen. Na een vreemde kronkelige gang kwamen we in het vliegtuig.
Werd ik op een van de zachte diepe grote stoelen gedrukt en werd de gordel rond mij getrokken.
"Zitten blijven" sprak de man met zijn melodieuze hese stem, streng, kil.
Een rilling rolde over mijn ruggengraat.

Het duurde niet erg lang of ik voelde het voertuig beginnen te bewegen, na nog een paar minuten leek het voertuig te zweven en stegen we hoger en hoger op, naar de wolken. Ik wist dat dit een van de snelste voertuigen was, het kon vliegen, het had een vaart met zoveel mijlen per uur. Bedachtzaam plaatste ik mijn vinger tegen mijn wang en fronste ik mijn Lightcoral gekleurde wimpers op.
"Schattig, zo'n huisdier. Dimitri" werd er gelachen door de spierbundel die op een andere rij was gaan zitten.
"Vooral als ze aan het denken is" lachte de spierbundel bulderend verder.
"Huisdieren moeten verzorgd worden" sneerde het meisje op een kinderachtige kinderlijke manier, met haar blonde haren, die mijn zus vermoord had!!! Ik vond haar niet leuk, niet aardig, en zeker een klein beetje eng doordat ze zo gemeen doet. Haar vergeven dat ze mijn zus had afgepakt zou ik niet, voorlopig niet, ze moest dan wel een heel erg goed excuus hebben, om de moord op mijn zus goed te praten.
"Dimitri, kon het weer niet laten" lachte er een kinderlijke jongensstem.
"Als ze niet je La tue cantante geweest was" sneerde de blonde man met zijn git zwarte mantel die mij eerder al is zo boos had aangekeken.
Waar de heren, personen precies over spraken, snapte ik niet geheel.
Wat ik in hen ogen verkeerd had gedaan begreep ik al helemaal niet.
Want voor mij gevoel had ik echt niets fout gedaan, had geen leven genomen zoals mijn zus wel gedaan had.
Ook niet toen de man met zijn zwarte lange haren, wenkte dat ik dokter Travis mocht drinken, ik stopte omdat zijn hartslag langzamer begon te kloppen. En het was verkeerd om een ziel van iemand te stelen. Een leven te beëindigen. Dus, stopte ik voordat het hart het begeeft.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen