||Volturi Castle||




De boekenkast die de halve muur in beslag had genomen had ik doorgespit. Er waren zoveel titels die ik niet begreep, zoveel boeken in zoveel verschillende talen. Dat ik er op het moment niet voldoende energie voor had om het echt in mij op te nemen. Moeite zou doen om het te leren. Een zucht rolde over mijn lippen, er was al een halve dag verstreken en ik had nog niets uit mijn vingers laten glijden. De kamer van de heer waarin ik mij bevond had niet veel prijs te geven, er was geen persoonlijke informatie te vinden.
Met gefronste wenkbrauwen liep ik naar mijn grijze rugtas die naar de brede grijze deur was gezet.
Trok het stuk stof van de grond en kieperde hem leeg op het grote hoge king size bed van Dimitri.
Een stuk of 10 fotolijstjes, tekeningen en ander gemaakt soort creatie's sierde mijn zicht.
Alles wat ik zo snel had kunnen pakken had ik in mijn tas gestopt, het meeste was van mijn oudere kleinere zus, die het leven gelaten had. Ik wilde een aandenken, iets hebben dat mij liet herinneren aan mijn familie. Aan mijn moeder die ikzelf nooit gekend heb, die ik met mijn geboorte van het leven had beroofd. Het was niet veel, een paar foto's van mijn zus, een paar foto's van mij een paar foto's samen. Bepaalde tekeningen, maakte mij vrolijk maar tegelijk ook erg verdrietig. De laatste dagen, weken had ik erg lelijk tegen haar gedaan.
Als er een mogelijkheid was geweest om de tijd een klein stukje terug te zetten, om het anders te doen zou ik het vast en zeker hebben aangegrepen.
Maar ik wist ook, dat als we terug in de tijd zouden gaan, dat het gevaarlijker zou zijn, je kon meer dan je wilde veranderen.
Opnieuw gleed er een zucht over mijn lippen.
Mijn mediumspringgreen gekleurde kijkers had ik op een van de vele foto's gericht. Op de foto stond ik met mijn oudere zus, we waren even groot, beide droegen we een paar kunstschaatsen en stonden op een kleine ijsbaan. We waren nog nooit uit het laboratorium geweest, maar speciaal voor ons hadden ze in de kelder een kleine ruimte gemaakt waar ze ons konden observeren, wanneer we 'speelde'.
Fronsend liet ik mijn blik door de kamer glijden.
De kamer van de jongeheer: Dimitri was groot zat.
Voorzichtig legde ik mijn hand op de marmeren stenen vloer, sloot mijn ogen en concentreerde mij op het beeld wat ik voor mij zag. Na een paar seconden voelde ik onder mijn vingers, de grond gladder, kouder en vochtiger worden. Klapte mijn ogen open en zag al snel een dun laagje ijs over de marmeren tegels trekken. Een grijns sierde mijn lippen, trok mijn hand van de marmeren vloer, en gelijk leek het te stoppen met groeien.
"Wauw" kwam er fluisterend over mijn lippen.
Ik kantelde mijn voet naar mijn hand, maakte een beweging en grijnsde breed na een soort van ijzer te zien verschijnen. Ik herhaalde het proces bij mijn andere voet en, voelde het ijs gelijk alsof ik thuis was onder mijn voeten verschijnen. Een paar passen maakte ik, schavende geluiden van krassend ijzer over ijs heen vulde mijn trommelvliezen. Drukte op een knopje van de afstandsbediening, zo'n paar seconden later weerklonk er door de kamer een zachte melodie van klassieke muziek. Genietend, van de rustige muziek liet ik mij voortglijden over het ijs.
Al was de kamer niet zo groot als een echte ijsbaan, toch kon ik mij er redelijk in voortbewegen.
Rekening houdend met de vele meubels, maakte ik verschillende bochten, op het laagje ijs dat ik gemaakt had, waren duidelijk de sporen van ijzers te zien. Geschaafd ijs, lichte kleine kristallen van bevroren water.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen