Foto bij 006  Flashes of History

Emma Lewis pov.

Razendsnel rende ik de trappen af, kwam tot een noodstop toen er net een bewegende trap van me weg bewoog en zocht paniekerig naar een andere weg. Ik had over vijf minuten mijn eerste les met Snape, maar ik had me verslapen. Ontbijt zou later wel komen, prioriteit nummer een was dat ik op tijd bij zijn lokaal aankwam. Ik wilde niet de eerste les te laat komen, maar het begon er wel op te lijken dat dat het geval zou zijn. De bewegende trappen leken er langer over te doen dan ik me kon herinneren en het stekende en kloppende gevoel in mijn rechterpols hielp hier niet bij. De overgang van mijn duim naar pols was dik en ontzettend gevoelig, maar dit was niks nieuws. Ik had moeten weten dat nadat Pomona en ik gisteren zo veel gedaan hadden ik weer last zou krijgen.
In mijn zesde jaar op Hogwarts was ik onder een quidditch wedstrijd geraakt door een bludger en als resultaat daarvan gevallen van mijn bezem. Ik had mijn arm en hand ernstig gebroken, een aantal botten verbrijzeld door de ongelukkige hoek waar ik op gevallen was. Ik was een redelijk fanatieke chaser in het team, maar na dat ongeluk kon ik nooit meer mee doen. De botten zijn geheeld, maar er zit een zenuw ergens klem waardoor ik last krijg van stekende pijnen waarvan ik misselijk werd, zo heftig.
Ik zuchtte zacht en kneep voorzichtig in mijn duim. Hissend stopte ik en klemde mijn kaken op elkaar. Natuurlijk moest ik hier last van krijgen wanneer ik voor het eerst naar Snape toe moest. Hoe toevallig.
Snel rende ik de trappen af, naar de kerkers en ik zag zijn lokaal, het lokaal dat ik me nogal te goed kon herinneren. Langzaam begon ik af te remmen naar een snel loopje en klopte voorzichtig aan op de deur, terwijl ik mijn ademhaling probeerde te beheersen.
'Binnen,' hoorde ik zijn stem brommen en voorzichtig opende ik de deur, waarna ik naar binnen glipte. 'De eerste les dag en je krijgt het nu al voor elkaar om te laat te komen, tut-tut,' zei hij, terwijl hij met zijn rug naar me toe stond. Mijn ogen schoten op naar de klok boven zijn hoofd en zag dat de secondewijzer net over de tijd was gegaan en ik zuchtte zacht.
'Het spijt me, professor-' begon ik, maar hij onderbrak me.
'Zitten,' gromde hij en ik deed wat hij zei. Ik nam plaats aan een van de tafels vooraan het lokaal en viste uit mijn broekzak een klein zakje, waar mijn verkleinde spullen in zaten. Ik vergrootte het weer en zette mijn inktflesje, veer en stuk perkament voor me neer. Fronsend keek ik naar zijn rug, terwijl hij instructies aan het opschrijven was op het krijtbord.
Ik voelde me weer net een leerling en ik haatte het gevoel, het voelde vernederend om hier zo te zitten als tweeëntwintigjarige vrouw. Ik pakte mijn veer op om alvast de instructies die op het bord stonden over te schrijven, maar hissend liet ik mijn veer vallen toen er een steek door mijn hand heen ging. Merlins beard, dat deed pijn. Ik pakte grimassend mijn hand beet en probeerde voorzichtig de pijn weg te masseren en het leek een beetje te helpen.
Het was stil in het lokaal, op het gepruttel van een ketel na. Mijn hoofd schoot automatisch naar het geluid toe en probeerde de inhoud van de ketel te bepalen aan de geur en kleur, maar kon het zo snel niet vinden.
'Eerst kom je te laat en nu zie ik wanneer ik me omdraai dat je ook nog eens muggle kleding aan hebt,' zei hij met een giftige toon en verbaast draaide ik mijn hoofd weer terug naar voren. Snape stond achter zijn bureau, armen voor zijn borst geslagen en ogen stonden moorddadig. Vlug keek ik op mezelf neer en voelde de zenuwen opbouwen. Ik had spijkerbroek aan, zoals altijd en een crème T-shirt waar een muggle band op stond. Ik trok mijn mond open om wat te zeggen, maar alweer was hij me voor. 'Ik zie dat de gewoonte om mijn regels te verbreken nog steeds aanwezig is,' zei hij en de grijns begon langzaam op zijn gezicht te kruipen bij het vergroten van mijn zenuwen. Hij stapte langzaam om zijn bureau heen, mijn kant op en ik liet mijn ogen vallen naar mijn trillende rechterhand door de pijn.
'Professor Dumbledore had gezegd dat ik voor het begin van het jaar mijn eigen kleding aan mocht doen,' antwoorde ik en zag ik mijn ooghoeken dat hij vlak naast mijn stoel was stil gaan staan. Waarom moest hij dit doen? Waarom kon hij niet vergeten dat ik per ongeluk zijn voorraden had opgeblazen bijna zeven jaar geleden? Waarom moest hij daar nog steeds boos om zijn?
'Ohja?' vroeg hij zacht en ook al keek ik weg van hem, wist ik gewoon dat zijn grijns groter dan ooit tevoren was.
'Ja,' antwoordde ik en voelde mijn boosheid omhoogkomen. Ik hield er niet van als mensen zo boven me gingen staan en met zo'n harde stem tegen me praten, ik kreeg er een paniekerig gevoel van en wilde weg rennen. Dat was precies wat Snape nu deed en ik voelde dat mijn lichaam langzaam begon te beven.
'Lijk ik op Dumbledore?' vroeg hij hard en ik antwoorde niet. Dit was de eerste les en ik wilde nu al niet meer. De bedoeling van deze les was om juist dit soort dingen vast te stellen, dingen zoals dat ik een gewaad aan moest. Ik heb niet met hem gesproken voor nu, hoe moest ik dit weten? 'Kijk me aan!' spatte hij en ik voelde mezelf van hem af schrijnen.
Dat was nog een ding, zodra iemand boos was kon ik mezelf er niet tot zetten om in hun ogen te kijken. Zeker niet Snape.
Toen ik weer geen antwoord gaf zette hij plots zijn handen voor mijn zicht op mijn tafel neer en drukte ik mezelf instinctief verder de stoel in.
'En jij noemt jezelf een Gryffindor?' vroeg hij spottend en ik ademde kwaad in en uit. Waarom deed hij dit? 'Ik wil aan het einde van deze twee uren vijfduizend woorden hebben over de potion die in de hoek van het lokaal staat. Je blijft zitten waar je zit en vragen zijn niet welkom,' zei hij ruw en haalde zijn handen van mijn tafel af, waarna hij van me af liep om plaats te nemen achter zijn bureau. Ik ademde opgelucht uit en richtte voorzichtig mijn ogen weer op van mijn handen.
'En voor ik het vergeet, ik geef er niks om dat je een handblessure hebt. Als je de opdracht niet voltooid voor het einde van deze les mag je zaterdag alle ketels schoonmaken voor het begin van het jaar,' zei hij en ik zag de tevreden grijns op zijn gezicht zitten. Verbaast keek ik hem aan, hoe wist hij van mijn hand? Gaf hij expres daarom deze opdracht? En hoe moest ik vanaf hier zien welke potion er in Merlins naam in de ketel aan de andere kant van het lokaal zat! Gefrustreerd pakte ik mijn veer met trillende vingers beet en beet door de pijn heen terwijl ik mogelijke namen op begon te schrijven.


Bedankt voor het lezen(flower)

Reacties (2)

  • GossipGirl21

    Die kerstdagen zijn toch geweldig he?

    2 maanden geleden
  • Muizlet

    aahwwww, had zo gehoopt dat hij een potion zou geven voor der hand. Maarja, dat zal later nog wel een keer komen :-)

    1 jaar geleden
    • RickmanLover

      Misschien later ja, maar op het moment liggen ze elkaar niet zo goed, hehehe:Y)
      Bedankt voor al je reacties! Ik vind het super leuk en motiverend om te lezen:)Vragen zijn altijd welkom en als je gewoon zin hebt in een praatje is dat ook welkom!(flower)

      1 jaar geleden
    • Muizlet

      Je hebt helemaal gelijk hoor, het verhaal moet zich natuurlijk opbouwen ;-)

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen