Foto bij 009  Flashes of History

Emma Lewis pov.

Lachend liet ik mezelf in de zitzak vallen, in ons kleine tentje. De avond was geweldig! De Quidditch Cup was gewonnen door Ierland met maar een voorsprong van tien punten. We hadden geweldige plekken en in een lange tijd had ik niet meer zo veel genoten van een wedstrijd. Christie had een of andere jongen aan de haak weten te slaan, terwijl de wedstrijd bezig was en het enige dat ik deed was met mijn ogen rollen.
De tent waar we in zouden slapen voor vanavond was net groot genoeg dat er twee bedden in paste, twee zitzakken en een tafeltje. Van de buitenkant leek de tent net een eenpersoonstent.
'Emma, is een vriendje weer niet wat voor jou?' vroeg Christie en ik lachte zacht.
'Nee, dankje, ik ga het nogal druk krijgen zodra het schooljaar begint,' mompelde ik, maar ik wist niet zeker of dat waar was. De waarheid was dat ik na mijn vorige vriend van twee jaar niet zo veel vertrouwen meer had in het uitgaan. Ik voelde mijn wenkbrauwen samentrekken tot een frons toen mijn gedachtes er weer naar terug gingen. Ja, hij had me een hoop problemen bezorgd, problemen waar ik nu nog mee zat. We hadden een relatie van twee jaar en hij was altijd al een bazig en handtastelijk persoon geweest. We begonnen met daten toen ik negentien was en hij eenentwintig en zelfs toen was het al zo, maar ik zag het niet in. Ik begon pas in te zien wat er daadwerkelijk aan de hand was toen hij losse handjes begon te krijgen. Toen zag ik in dat hij al die tijd verbaal gewelddadig was en toen ik er wat van begon te zeggen werd alles erger. Ik gaf toe dat mijn trekjes groten deels door hem kwamen, zodra iemand boven me uittorende in een dominante manier kreeg ik het benauwd en ontstond er paniek, als iemand zijn stem naar me verhief gebeurde er hetzelfde en ik vermeed oogcontact als iemand boos op me was omdat ik bang was dat diegene anders dacht dat ik het uit lokte. Hoewel het nu allemaal een stuk minder ernstig was dan toen ik net uit de relatie kwam, merkte ik dat ik me weer in de paniek voelde schieten wanneer Snape het deed. Hij was dominant, hield van de macht, maar toch voelde het anders dan bij Jack. Het was onbekender en de gevoelens die het opwekte waren niet alleen maar paniek, maar ook nog wat anders. Iets onbekends.
'Emma?' hoorde ik Christie roepen en merkte de hand op mijn schouder pas toen ik ernaar keek. 'Gaat het?' vroeg ze, haar zachte gezicht bezorgd. Ik knikte vlug en haalde mijn hand door mijn haar heen.
'Sorry raakte afgeleid, wat zei je?' vroeg ik en krapte aan mijn kin, terwijl ik gaapte. Het was eerlijk gezegd wel slopend om urenlang met je ogen alles te volgen.
'Heb je zin in wat snacks, vroeg ik?' Ik keek naar alle snacks die Christie grijnzend uit haar tas haalde en ik begon te lachen.
'Je zei nog tegen mij neem geen onnodige dingen mee! En kijk wat jij hebt, een hele tas vol chips!' zei ik en ze haalde onschuldig haar schouders op. Samentrokken we een zak open en al snel hadden we het over van alles en nog wat. Christie vertelde over haar nieuwe baan bij een of ander tovenaars bedrijf waar ze de administratie van bij hield en over hoe haar baas was. Wat ik hoorde was redelijk positief, ze had het er duidelijk naar haar zin. Haar baas leek ook vriendelijk te zijn en dat zorgde al voor een hoop. Ik zou nooit een kantoorbaan kunnen hebben, ik moest naar buiten. Zonder de frisse lucht en de natuur werd ik ontzettend prikkelbaar en dat wilde niemand.
'Maar Snape, vertel eens. Is hij nog net zoals toen wij hem hadden?' vroeg ze, een hand vol met chips die snel daarna in haar mond verdween. Ik haalde mijn schouders op.
'Hij is geen haar veranderd. Uiterlijk niet en gedrag niet. Misschien qua gedrag iets erger, maar ik snap best dat als je vakantie word ingekort omdat je iemand les moet geven niet iets is dat je met vreugde doet,' zei ik en ze humde.
'Zeker niet als diegene je voorraad kast ooit opgeblazen heeft,' zei Christie en zuchtend rolde ik mijn ogen.
'Je kan het maar niet laten gaan hé? Je bent nog erger dan Snape,' lachte ik en ze stootte mijn arm lachend. Ze greep naar haar buik, terwijl ze lachend in elkaar kromp en ik schudde mijn hoofd. Niet weer, na al die jaren kon ze niet vergeten hoe ik eruitzag nadat ik alles had opgeblazen. Toen ik dus als straf zijn ingrediënten moest sorteren en mijn stok uit de achterzak van mijn broek viel, had de klap tussen steen van de vloer en het hout van mijn stok een enorme kracht veroorzaakt. Bijna alles was van de planken gevallen, glas gebarsten en ik stond daar met een potje slakken in mijn handen in het midden. Ik wist op dat moment ook niet wat ik moest doen of wat er gebeurd was! Het slijm en water van de potten droop langs me naar beneden en toen Snape naar binnen kwam lopen, barstte de hell echt los. Ik had hem nog nooit zo boos gezien. Het enge aan Snape was dat hij iemand was die stil boos wordt, hij schreeuwde niet, hij rende niet, hij maakte geen felle bewegingen met zijn armen, nee hij keek je aan als of hij je ging vermoorden en siste dat je weg moest wezen voordat hij je hexed. Ik was nog nooit zo bang geweest in mijn hele leven.
'Kom op Emma, wie stopt zijn stok dan ook in zijn achterzak? Dat is vragen om problemen! En je gezicht toen je de Gryffindor tower in kwam lopen, pure angst en verbazing! Het snot droop over je hele gezicht en haar!' lachte ze hysterisch. Ik moest toegeven, het was een best grappig scenario. Ik verborg mijn gezicht in mijn hand en schudde mijn hoofd, terwijl de lach mij ook over nam. Ik kwam niet meer bij van het lachen en moest de tranen uit mijn ogen vegen en ik keek Christie grinnikend aan.
'Hij gaat me nooit vergeven,' lachte ik en ze knikte.
'Je hebt waarschijnlijk honderden galleons aan ingrediënten verpest binnen een seconde,' zei ze en veegde ook de tranen van haar wangen af.
'Een voordeel, ik zal nooit meer met strafwerk zijn voorraad op te hoeven ruimen,' zei ik en een glimlach vormde zich op mijn gezicht.
'Dat is zeker waar.' We bleven comfortabel stil, terwijl we de zak chips aan het leegeten waren en de gebeurtenissen van Hogwarts aan het herhalen waren. Ik voelde mezelf zelfs bijna inslaap vallen in de zitzak, tot ik plots in de verte een hoop lawaai hoorde. Is dat een feestje dat aan de gang is? Het was erg ver, maar ik hoorde de voetstappen door dreunen tot in mijn borstkas en ik grimaste ervan. Je zal toch denken dat muggles dit opvallend zouden vinden? Dat zouden ze toch nooit toelaten zo'n groot feest? Ik stond op en Christie keek me vragend aan.
'Wat ga je doen?'
'Hoor je dat geluid niet?' vroeg ik en ze luisterde kort, voordat ze haar schouders op haalde.
'Waarschijnlijk een feestje, die Ieren kunnen feesten als een gek,' antwoordde ze, maar ik besloot toch even te checken wat het was, ik zou alleen mijn hoofd buiten de tent steken. Voorzichtig ritste ik de tent open, zette een stap naar buiten en ging op mijn tenen staan om over de bovenkant van de tent te kunnen zien. Fronsend keek ik naar een groep mensen die rennend deze kant op kwam, bijna in paniek, maar ik wist niet zeker of het wel paniek was. Wie wist kon het wel een of ander dronken spel zijn. Dat dacht ik tenminste, tot dat er gegil uitbrak en de mensen schreeuwde dat we moesten gaan. Oh Merlin wat was er aan de hand? Snel dook ik weer de tent in en keek met grote ogen naar Christie, die het nu ook gehoord leek te hebben.
'Christie, we moeten gaan, pak je stok, snel!' zei ik en greep die van mij van mij bed af, waarna ik de tent uit struikelde door de haast.
'Oh Merlin, wat is er aan de hand?' vroeg ze en voor ik ook maar wat kon zeggen, werd mijn blik omhooggetrokken. Boven de toppen van het bos hing een vel groen teken, het dark mark.
Paniek sloeg aan, mijn aderen vulde zich met adrenaline en ik trok Christie in een ruk met me mee. De meute van mensen rende ons voor bij, hier en daar werden mensen onder getrappeld en ik hielp vlug een man omhoog die gestruikeld was.
Death Eaters? Dat kon niet! Wat was er aan de hand? Ik zette het op een rennen, mijn stok voor me uit gericht en in mijn andere hand Christie haar mouw. Het gegil van de meute werd erger en ik voelde mijn lichaam beven en mijn hart te keer gaan.
'Emma, let op!' schreeuwde Christie die me terugtrok aan mijn arm. Ik stopte zo abrupt dat ik grimassend de klap in mijn knieën voelde. Met grote ogen en een hijgende ademhaling zag ik het groepje mannen in zwarte gewaden voor ons. Angstaanjagende maskers verborgen hun gezichten van de mensen en mijn ogen vielen angstvallig op de vier mensen die boven ons in de lucht vlogen. Overal zag ik rode en groene flitsen voorbijkomen, mijn gedachtes leken razendsnel te werken en ik wilde me omdraaien om de andere kant op te rennen, maar toen ik de groene flits mijn kant op zag komen, vulde Christies gegil mijn oren en voelde ik de flits mijn borst in beuken. Met een klap kwam ik op de grond en voor ik het wist werd alles langzaam zwart en werd het aangenaam rustig.

Reacties (6)

  • GossipGirl21

    Mooi geschreven hoor.

    11 maanden geleden
  • EvilDaughter

    Uh oh...

    1 jaar geleden
  • Butterflygirl

    Is het heel erg dat ik eigenlijk alle voorgaande hoofdstukjes op dit moment heb gewacht? hahaha

    1 jaar geleden
    • RickmanLover

      Ik heb geen idee, hahahahaha XD

      1 jaar geleden
  • ashleyG

    Super spannend stukje !

    1 jaar geleden
  • Eenhoorn123

    super!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen