Foto bij 010 • Flashes of History

Emma Lewis pov.

Plotseling verdween alle kalmte en vrede en werd vervangen door drukte, mijn zintuigen werden overspoeld. Mijn hartslag ging omhoog, voelde het racen in mijn hals en ik kreeg het ongelofelijk warm. Wat was er aan de hand? Ik voelde een zware druk op mijn borstkas, als of er een gewicht op lag, of als of mijn spieren in mijn ribbenkast zich niet meer konden bewegen. Er was een hogedruk op mijn rechterpols, waardoor steken naar de uiteindes van mijn vinger en elleboog schoten. Ik grimaste en wilde mijn arm weg trekken, maar het werd stevig in zijn plaats gehouden. Het was bijna onmogelijk om mijn ogen te openen, het voelde als of er een druppel lijm tussen mijn oogleden gedruppeld was. Ik slikte en mijn tong voelde als zandpapier, het werd me te veel.
Eindelijk lukte het me om mijn ogen een beetje open te krijgen en het witte licht zorgde voor een stekende hoofdpijn. Vlug kneep ik mijn ogen weer samen en knarste mijn kiezen op elkaar. Het zweet druppelde van mijn voorhoofd af, langs mijn hals en tussen mijn borsten. Ook voelde ik het langs mijn rug gaan en ik kon er niet meer tegen, alle sensaties waren te overweldigend.
Nogmaals opende ik mijn ogen, deze keer zekerder en begon ik een gedaante uit te scheiden van de witte, te felle achter grond. Snape stond over me heen gebogen, mijn hand rond mijn rechterpols in een poging om mijn hartslag te meten, maar hij drukte precies op het punt waar het pijn deed. Zijn gezicht stond serieus, in volledige concentratie, terwijl hij naar een zakhorloge in zijn hand keek.
Ik begon mijn hand weg te trekken, maar mijn spieren brandde als een gek en voelde slap aan. Niet alleen mijn hartslag verhoogde bij de pijn die ik voelde in mijn arm, mijn ademhaling verhoogde ook, net zoals mijn paniek. Dringender begon ik aan mijn arm te trekken, in de hoop dat hij zo merken dat er wat mis was en los zou laten en hij fronste zijn wenkbrauwen, waarna zijn obsidiaan ogen naar mijn gezicht schoten.
'Poppy,' zei hij zacht, zijn ogen verlieten mijn gezicht niet en ik voelde langzaam de kracht terugkomen in mijn spieren.
'H-het doet pijn... Het doet pijn!' zei ik door moeilijke ademteugen heen. Ruw pakte ik met mijn linkerarm zijn onderarm beet, waardoor zijn ogen waarschuwend naar mijn gezicht vlogen, maar ik probeerde hem zo smekend mogelijk aan te kijken.
'Poppy ze is wakker, volledige paniek,' zei hij, nog net zo rustig als net en ik hoorde in de verte Poppy haar hakken op de stenen vloer tikken.
'De andere hand... a-alsjeblieft, het doet... pijn,' zei ik zacht en keek smekend op in zijn gezicht en even fronste hij weer, niet snappend wat ik bedoelde, maar plots leek hij het te begrijpen. Hij liet mijn hand los en liep naar de andere kant van het bed toe waar ik in lag en pakte mijn linker pols vast. Hij had mijn pols niet hard beet genomen, maar doordat ik mijn rechterhand zo heftig geblesseerd heb voelde het ondraagbaar aan. Nu de pijn langzaam weg ebbe, voelde ik mezelf langzaam wat rustiger worden. Ik had nog steeds moeite met ademen, mijn borstkas voelde strak aan en ik zag ontzettend wazig. Niet alleen dat, maar mijn spieren deden ontzettend veel pijn en een knallende hoofdpijn was opgedoken toen ik mijn ogen opendeed.
'Dankje,' zei ik zacht tegen Snape toen ik rustiger werd. Poppy stond nu aan mijn rechter kant en legde voorzichtig haar hand op mijn klamme voorhoofd.
'Koorts, en niet zo'n beetje ook,' zei ze en ik zag haar vriendelijke gezicht boven die van mij hangen. 'Welkom terug,' zei ze met een smalle glimlach en toverde een natte doek bij, waarmee ze zacht over mijn gezicht en nek wreef. Hoe voelde heerlijk aan en ik sloot mijn ogen weer. Ik was in de ziekenzaal op Hogwarts, maar ik wist niet hoe ik hier gekomen was.
'Hartslag is nog steeds zwak, ademhaling is zwaar,' zei Snape, niet tegen mij, maar tegen Poppy. Poppy humde zacht, terwijl ze de natte doek uitkneep en opnieuw op mijn voorhoofd neerlegde.
'Heb je op dit moment de benodigde potions?' vroeg de zorgzame vrouw.
'Nee, ik was nog niet begonnen met brouwen,' antwoorde hij en ik slikte, waarna ik nogmaals mijn ogen opende.
'Wat is er gebeurd?' vroeg ik zacht en keek naar de wazige, bijna dubbele vorm van Poppy.
'Je had een ongeluk, lieverd,' zei ze en legde de natte doek weg. Ik fronste, ik kon me nauwelijks meer wat herinneren van wat hiervoor af ging. Ik wist dat ik en Christie naar de Quidditch World Cup waren gegaan, maar meer wist ik niet meer.
'Auto?' vroeg ik, mijn stem zwak en ruw. Fronsend plaatste Poppy nogmaals haar hand op mijn voorhoofd en schudde haar hoofd.
'Herinner je het niet meer?' vroeg ze en ik schudde voorzichtig mijn hoofd. Terwijl ik mijn hoofd over het kussen heen veegde, om te schudde, voelde ik een doffe pijn in mijn hoofd en bracht voorzichtig mijn hand naar mijn hoofd. Nog voordat ik eraan kon komen had Poppy voorzichtig mijn hand vastgepakt en naar beneden geduwd.
'Je bent op de hoofd gevallen en ik ben bang dat je een ernstige hersenschudding opgelopen hebt,' zei ze en haar blik ging naar Snape die mijn pols terug legde op het bed en Poppy een vage blik gaf.
'Enig idee wat voor spreuk het was, Severus?' vroeg Poppy en Snape schudde zijn hoofd, terwijl hij fronsend zijn armen over zijn borst heen sloeg.
'Nee. Ik ken dit niet,' antwoordde hij kalm, maar aan zijn gezicht te zien was hij van binnen minder kalm.
'Wacht, wat is er gebeurd?' vroeg ik en probeerde wat omhoog te schuifelen zodat ik wat rechter op kon zitten, maar Snape drukte zijn hand op mijn schouder waardoor ik weer neerzakte als of het niks was.
'Je was met je vriendin Christie naar een quidditch wedstrijd, toen er een groep death eaters het veld op kwamen en muggles martelde. Je bent toen geraakt door een spreuk, raakte bewusteloos en Christie heeft je uiteindelijk hiernaartoe gebracht,' legde ze uit en ik drukte fronsend mijn hand tegen mijn voorhoofd.
'Waar is ze nu?' vroeg ik.
'Bij professor Dumbledore haar herinneringen in een pensieve doen zodat we kunnen zien wat er gebeurd was. We weten niet wat je geraakt heeft of wat de effecten ervan zijn. Het lijkt op een sterke verdovingsspreuk, maar we willen het zeker weten. Heb je nog ergens pijn?' Ik dacht even na, observeerde mijn lichaam en wat ik voelde.
'Ik…ik weet het niet,' zei ik, het was te moeilijk om aan te geven waar de pijn vandaan kwam.
'Hartslag is rond de honderddertig,' zei Snape tegen Poppy en ze zuchtte, waarna ze haar handen in haar zij neer zetten.
'Ik heb nog een aantal kalmerings potions liggen, als jij kijkt naar enige beschadigen, ga ik het halen. Een moment,' zei ze en ik voelde me ongemakkelijk omdat ze praten als of ik er niet bij was. Ja, ik voelde me ontzettend slap en zag niet goed, maar dat betekende niet dat ik niet kon na denken. Snape zette met een geërgerde uitdrukking de punt van zijn stok op mijn voorhoofd, waarna hij langzaam een verticale lijn naar beneden trok, een paar centimeter boven mijn huid uit. Ik keek gepuzzeld naar de man die zorgvuldig hier boven me stond en fronsend naar de resultaten van zijn spreuk keek. Rood licht kwam van mijn buik vandaan, mijn knie, mijn hand en van onder mijn hoofd.


Bedankt voor alle comments en lieve berichten! Het motiveerd me echt enorm en ik zit altijd alles met een glimlach op mijn gezicht te lezen(flower)

Reacties (5)

  • GossipGirl21

    Hij is heel aardig.

    11 maanden geleden
  • EvilDaughter

    Snape, je bent wel wat aardiger:)

    1 jaar geleden
  • Muizlet

    waaauwwww. wat een hoofdstuk!

    zooo spannend. Ik was dit echt enorm geboeid aan het lezen!
    de laatste spreuk was zeker om te kijken waar de pijn vandaan kwam?

    zooo graag snell verder! plzzzzzzz?(flower)(K)

    1 jaar geleden
    • RickmanLover

      Dankjewel! En ja inderdaad, die laatste spreuk was om te kijken waar er pijn/ beschadigingen waren.
      Ik zou heel toevallig straks een stukje uploaden, hehehe, dus blijf nog even wachten:)(flower)

      1 jaar geleden
  • Lente2

    Snel verder, please

    1 jaar geleden
  • Eenhoorn123

    alsjeblieft! ga snel verder!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen