Foto bij 069

Give me all your
suffering
and I swear it
will be carried,
even if that means
the death of sorrow
inside you
and the birth of sorrow
inside me.
- Christopher Poindexter

Harry Styles


Uren later werd ik gedesoriënteerd wakker op mijn bid, rillend en klappertandend. Verdwaasd opende ik mijn ogen en nam de donkere kamer niet-begrijpend in me op. Ik schoot haast onmiddellijk recht toen ik Lily vredig in slaap naast me zag liggen in een groot T-shirt van mij, met haar boek in haar handen. Ze beefde evenzeer, en haar lippen hadden een gevaarlijk blauwachtige kleur.
Ik draaide mijn hoofd en vloekte binnensmonds toen ik het open raam zag. Een felle wind woei door de kamer, en de regen pletste neer op mijn vensterbank en de grond onder de ruit. Had zij het opengezet? Of ik? Ik herinnerde me zelfs niet hoe ik in bed was geraakt.
Ik struikelde van mijn matras en ging het raam snel sluiten, voor ik mijn hand met een diepe zucht door mijn haar haalde en me weer omdraaide. Ik las op mijn digitale klok dat het al bijna middernacht was. Hoe lang had ik geslapen? En wanneer was Lil teruggekomen?
Fronsend haastte ik me weer naar bed, en boog over Lily heen.
"Lil." mompelde ik hees, voorzichtig in haar schouder knijpend. Ze fronste en werd met een ontevreden kreun wakker. Verward keek ze naar me op met haar vertederend slaperige ogen.
"Haz." zuchtte ze. Ik gaf een ruk aan het laken onder haar, aangevend dat ik eronder wilde liggen. Ze schoof opzij en verborg zich gapend met mij onder het dikke deken.
"Waarom is het zo koud?" zeurde ze, terwijl ze in haar ogen wreef.
"Het raam stond open." antwoordde ik afwezig, voor ik naar haar toe schoof en met een grom vervolgde: "Kom hier." Ze kroop onmiddellijk gretig tegen me, en rilde kort in mijn armen. Verder zei ze niets.
"Wanneer was je thuis?" vroeg ik met mijn neus begraven in haar zachte haar. Ik snoof haar bloemengeur genietend op.
"Vlak voor het avondeten." antwoordde ze kort. Ik fronste.
"Hoe was het skaten?"
"Goed." Zuchtend dwong ik haar haar hoofd te kantelen met mijn vinger onder haar kin. Ze liet me haar koude lippen even kussen, maar wendde zich toen weer af en verstopte haar gezicht in mijn nek.
"Lily..." bromde ik. Het was een tijdje stil. Ik liet mijn grote hand onder haar shirt glijden en trok haar verontrustend koude lichaam snel wat dichter tegen het mijne, in de hoop haar te kunnen opwarmen.
"Waarom zeg je niets?" vroeg ik, ongeduldig en gefrustreerd.
"Ben moe." gaapte ze schattig, en ze wreef teder met haar kleine neus over mijn hals terwijl ze zich met een slaperig geluidje nog verder in mijn armen nestelde. Mijn hart sprong op.
"Je had gelijk. Ik had moeten studeren in de plaats van te skaten. Ik zit achter op planning." zei ze na enkele seconden zachtjes. Ik genoot met een ontspannen zucht van haar perfecte figuur tegen het mijne. Langzaam kamde ik door haar zachte haar, met mijn ogen rollend.
"Ik heb nooit gezegd dat je niet kan ontspannen, integendeel." mompelde ik. Ze duwde mijn T-shirt met een zucht omhoog. Hoofdschuddend trok ik het uit, en gooide het onbedachtzaam naast het bed op de grond.
"Dat weet ik." zuchtte ze. Ik ging liggen op mijn rug en opende de knop en rits van mijn jeans.
"Ik ken gewoon een veel efficiëntere manier om te ontspannen, dat is alles." grijnsde ik, terwijl ik mijn broek uittrok. Ze stootte een spottend lachje uit.
"Ja, maar dat kan ik met Niall niet doen."
"Ik mag het hopen." snauwde ik, plots gefrustreerd nu ze het idee seks te hebben met een ander nog maar aanhaalde. Ik ging voorzichtig op haar kleine lichaam liggen en duwde haar boek met een nonchalante beweging van mijn pols van de matras. Met een klap landde het op de grond.
"Hey!" protesteerde ze kwaad, terwijl ik me opnieuw tegen haar nestelde en het laken verder over ons heen trok. Als om haar ongenoegen te uiten, kneep ze zacht in mijn biceps.
Grinnikend sloeg ik mijn beide armen stevig rond haar kleine lichaam, en trok haar vervolgens zo dicht mogelijk tegen me aan.
"Hmmm." humde ik gelukzalig, haar innig knuffelend. Ze ontspande met een verslagen zucht en omhelsde mijn nek losjes.
"Wat heb jij gedaan terwijl ik weg was? Je lag al te slapen toen ik thuiskwam." zei ze zachtjes, aaiend door mijn lange, vernestelde bruine krullen. Ik verstijfde.
"Ik... Eh, ik heb Jims boekhouding bekeken." loog ik.
"Was het zo saai dat je voor zes uur je ogen al niet meer kon openhouden?" vroeg ze met een speelse blik in haar jonge ogen. Mijn mondhoeken omhoog dwingend, keek ik haar aan.
"Je had me wakker mogen maken." zei ik zacht. Ze glimlachte liefjes terug en probeerde tevergeefs en afwezig enkele klitten uit mijn slordige haar te kammen.
"Ik moest toch nog schoolwerk inhalen." antwoordde ze schouderophalend. Ik legde mijn hand op haar wang en kuste haar liefdevol. Met haar vingers verstrengeld in mijn krullen en haar armen rond mijn nek opende ze haar benen langzaam onder me.
"Is dit niet leuker dan schoolwerk?" prevelde ik tegen haar mond, terwijl ik haar ene slanke kuit nam en hem rond mijn middel krulde. Langzaam rolde ik mijn heupen tussen de hare, zodat ze haar hoofd wat kantelde en met verwijdde lippen zuchtte - amper merkbaar. Haar ene kleine hand legde ze vlak tegen mijn borstkas.
"Lil?" drong ik fluisterend aan, mijn kruis opnieuw tegen dat van haar golvend.
"Mmhmm." kreunde ze kort. Ik grijnsde en kuste haar nogmaals, nu haast zwoel. Snakkend naar meer, hief ze haar bekken wat op, zodat ze onze lichamen nog meer kon versmelten. Met een goedkeurende grom drukte ik haar steviger tegen me aan, erotisch likkend in haar zoete mond, en luisterde genoegzaam naar de genietende geluidjes die ze uitstootte met haar zachte, onschuldige stem. Mijn hand trilde uit puur verlangen naar haar terwijl ik hem over haar perfecte lichaam liet glijden.
"Harry." rolde er op de meest verleidelijke manier over haar volle roze lippen, toen ik me met een speelse, slobberige smak terugtrok zodat ik haar kon bestuderen. Plagerig duwde ik mijn neus tegen de hare en drukte er toen een lief kusje op. Fuck, kon ik de tijd maar stilzetten. Wat een fucking droom zou het zijn hier voor de rest van ons leven te kunnen blijven: samen in mijn warme bed, veilig en ontspannen en gelukkig?
Langzaam gleed ik met mijn knokkels over haar smalle bovenarm terwijl ik haar opnieuw kuste, maar hield abrupt halt toen ik de pleister rond haar elleboog voelde. Ik trok me opnieuw los en keek mijn meisje fronsend aan.
"Wat is dit?" zuchtte ik. Ze antwoordde niet, maar duwde zich wat omhoog en drukte haar mond weer verlangend op de mijne. De sensuele klanken van onze kus leidden me bijna af, maar ik duwde haar toch met veel tegenzin wat achteruit en streelde met mijn duim over haar onderlip.
"Wat heb je gedaan?" vroeg ik. Ze kuste mijn vingertop teder.
"Ik ben gevallen met mijn skateboard." bekende ze met een schattig pruillipje, terwijl ze een krul uit mijn gezicht streek. Ik rolde met mijn ogen en aaide langzaam over haar roze wang met de achterkant van mijn hand.
"Een natuurtalent, hmm?" spotte ik. Ze wilde al protesteren, met haar mooie ogen samengeknepen, maar abrupt werden we opgeschrikt door een klap in de woonkamer.
"What the fuck?" gromde ik, terwijl ik mijn hoofd draaide en naar mijn deur tuurde. Tegen mijn zin maakte ik me van haar los en verliet mijn zachte bed.
"Het is midden in de fucking nacht." mopperde ik, voor ik mijn deur kwaad opende en een stap naar buiten zette. Onmiddellijk werden mijn ogen groter toen ik Hannah tegen het aanrecht zag staan, verstrengeld rond een vreemde, zwartharige jongen en duidelijk op het punt onze keuken in te wijden. Ik zuchtte geërgerd en schraapte mijn keel luid, als om mijn ongeduld te uiten.
Ze verbrak haar vurige kus en keek me verstoord aan.
"Harry!" reageerde ze. Ik trok mijn wenkbrauw op en leunde nonchalant met mijn schouder tegen mijn deurpost.
"Hannah." knikte ik. De jongen krabde ongemakkelijk aan zijn nek en zette een stap achteruit, mij aanstarend.
"Is dat...?" vroeg hij haar op zachte toon. Ze zuchtte diep en knikte toen.
"Kom mee." zei ze, terwijl ze zijn hand nam en meetrok, uit de keuken.
"Harry heeft blijkbaar bezwaren tegen onze plannen." zei ze arrogant, alsof het me een fuck kon schelen dat ze haar benen opende voor vreemden.
"Wel als je mijn fucking nachtrust verstoort." snauwde ik, net toen Lily naast me opdook en haar slanke arm rond mijn middel krulde.
"Hey, Hannah." lachte ze liefjes. Te onschuldig om te beseffen wat de jongen naast haar in onze woonkamer deed, knikte ze verlegen naar hem.
Hannah snoof.
"Welke fucking nachtrust? Je was zelf duidelijk ook druk bezig." zei ze kwaad, voor ze haar jaloerse blik over Lily liet glijden. Ik verstrengelde mijn hand gefrustreerd knarsetandend in Lils zachte plukken. Het jonge meisje naast me keek me niet-begrijpend aan. Net toen ik Hannah echter een snerpend antwoord terug wilde geven, merkte ik dat haar mannelijke gast Lily geïnteresseerd bestudeerde. Zijn felblauwe ogen gleden langzaam over haar veel te schaars geklede lichaam. Woest klemde ik mijn tanden op elkaar, terwijl ik mijn hand bezitterig rond haar slanke heup krulde en haar een tel wat steviger tegen me aan drukte.
"Ga terug naar bed, baby. Het is daar warmer." zei ik koeltjes, voor ik de zwartharige rotzak voor me een dreigende blik toewierp. Geïntimideerd bloosde hij. Na nog een onhandig zwaaitje maakte Lily zich van me los, en verdween ze weer in mijn kamer.
"Probeer de geluidsoverlast te beperken." blafte ik nog, voor ik me ziedend omdraaide en mijn deur met een klap dichtgooide. Lily draaide zich onderweg naar mijn bed met een ontzet piepje om en keek me met grote ogen aan.
"Harry!" zei ze geschrokken, terwijl ze haar hand naar haar hart bracht.
"Fucking klootzak." gromde ik. Ik wandelde naar haar toe en greep haar kleine gezicht onaangekondigd en gejaagd tussen mijn handen.
"Wie?" vroeg ze, vlak voor ik haar verlangend en vol overgave kuste, haast ruw grijpend in haar zachte haar. Ze was van mij. Enkel van mij.
Ze kreunde verbluft tegen mijn mond toen ik mijn handen rond haar zijden vouwde en omhoog liet glijden.
"Die jongen. Hij was naar je aan het kijken." prevelde ik hees, nadat ik me met een sensuele smak teruggetrokken had en terwijl ze haar vingers achter mijn boxer haakte en zich tegen me aan drukte.
"Niet waar." protesteerde ze. Spottend snuivend leidde ik haar achteruit naar mijn bed met mijn grote palmen rond haar tere ribben. Met haar vingers verstrengeld in mijn haar liet ze zich ontspannen meevoeren; tevreden hummend aanvaardde ze mijn warme omarming nadat we samen op mijn matras waren gekropen. Terwijl ik me onhandig op haar nestelde, kuste ik haar opnieuw, nu lui en langzaam, maar zo vol liefde, dat ze zich toch smachtend wat meer in mijn omhelzing verborg.
Niet in staat ooit genoeg van mijn prachtige bloem te krijgen, bleef ik haar de uren erna kussen en knuffelen tussen mijn lakens, opnieuw en opnieuw en opnieuw, terwijl zachtjes met haar pratend over alles wat in ons opkwam. Het verbaasde me dat ik niet genoeg leek te krijgen van onze conversaties. Voor het eerst liet ik mezelf toe volledig open te zijn met haar. Het voelde fucking goed.
"Ik hou van je. Zo fucking veel." fluisterde ik haar om drie uur 's nachts toe, terwijl ik tedere, zachte kusjes op haar gezwollen lippen drukte. Langzaam streelde ze over de ruwe huid op mijn rug, terwijl haar ogen dichtvielen. Met een verlegen glimlach verborg ze haar gezicht in mijn nek.
"Ik hou ook van jou." zei ze gesmoord, en mijn hart sprong op. Grijnzend gleed ik met mijn mond langs haar kaaklijn, trok me toen terug en draaide ons om, zodat ze zich op mijn borstkas kon nestelen.
"Probeer te slapen, schatje." fluisterde ik in haar blonde haar, terwijl ik het laken verder over ons heen trok. Ze kuste mijn nek en kroop dichter tegen me aan.
"Haz?" fluisterde ze nog. Ik kamde door haar blonde warrige lokken.
"Hmm?"
"Wat ik je daarnet vertelde over Sands Point... Dat ik er nooit een thuis heb gehad?" begon ze zacht, naar me opkijkend. Ik fronste gekweld en knikte aansporend.
"Het maakt me niet meer uit. Jij bent mijn thuis nu." zei ze met een verlegen blosje. Mijn lippen verwijdden wat.
"Lily..." stootte ik hees uit. Onrustig flitsten mijn ogen over haar prachtige gezicht, terwijl ik me afvroeg waaraan ik deze perfectie ooit had verdiend. Ze was mijn fucking alles.
"Ik voel me zo veilig bij je." fluisterde ze. Ik trok mijn neus op en nam haar kin tussen duim en wijsvinger.
"Ik ga altijd voor je blijven zorgen, baby. Je altijd zo goed mogelijk proberen te beschermen. Oké? Beloofd." mompelde ik. Ze glimlachte liefjes.
"En ik ga altijd voor jou zorgen." knikte ze. Teder kuste ze me, voor ze ontspannen tegen me aan ging liggen en vertederend gaapte.
"Slaapwel." humde ze. Ik glimlachte ongelovig en knuffelde mijn reden tot bestaan nog wat inniger.
"Slaapwel, prinses."

Toen ik de volgende ochtend met een lichte hoofdpijn wakker werd, lag ze al niet meer naast me. Vermoeid wreef ik in mijn ogen, voor ik uit mijn bed struikelde en me met een verlossende kreun uitrekte. Ik keek op mijn horloge. Haar les was nog niet begonnen.
"Lily?" riep ik, terwijl ik de deur van de badkamer opende. Stoom maakte mijn zicht wazig, maar ik kon mijn meisje toch onderscheiden toen ze net op het moment dat ik de warme ruimte binnenstapte de douche verliet.
"Daar ben je." grijnsde ik. Ik wandelde naar haar toe en nam mijn onderlip tussen mijn tanden toen ik haar lichaam - de minuscule handdoek liet weinig aan de verbeelding over - bestudeerde. Kleine waterdruppeltjes gleden langs haar perfecte huid naar beneden. Fuck, ik wilde haar nemen.
"Hmm, waarom heb je me niet wakker gemaakt? We hadden samen kunnen douchen." zei ik hees, voor ik mijn hand rond haar kaakbeen vouwde en haar zachtjes kuste als begroeting. Ze duwde me echter onmiddellijk achteruit en wandelde langs me, alsof ik niet eens bestond. Fronsend draaide ik me om.
"Hey. Lil." snauwde ik. Geen reactie. Ze verbrak ons oogcontact onmiddellijk toen ik haar via de bedampte spiegel aankeek.
"Wat scheelt er? Waarom negeer je me?" zuchtte ik gefrustreerd. Ik wandelde naar haar toe en greep haar fijne bovenarm, zodat ik haar kon omdraaien.
"Laat me los!" reageerde ze fel. Mijn ogen werden groter.
"What the fuck is je probleem?" blafte ik. Ze knipperde met haar wimpers.
"Je zei dat je het onder controle had!" riep ze met trillende stem.
"Wat? Waarover heb je het zelfs?" Zonder een woord te zeggen wandelde ze weer langs me.
"Lily!" Ik stampte achter haar aan, mijn slaapkamer binnen. Ik botste haast tegen haar toen ze zich naast mijn nachtkastje tot mij wendde en haar hand omhoog hield. Het lege zakje dat gisteren nog coke had bevat bungelde tussen haar vingers. Ik sloot mijn ogen en kneep verslagen in mijn neusbrug.
"Is dat wat je gisterennamiddag hebt gedaan?" vroeg ze geëmotioneerd. Slikkend haalde ik mijn schouders op.
"Waarom?" Een eerste traan liep over haar wang naar beneden. Met een gekwelde frons wilde ik hem al wegvegen, maar ze zette een stap achteruit.
"Je weet dat ik gebruik, Lil." zuchtte ik. Ze snikte.
"Ja, in The Bronx! Ver weg van mij met je vrienden, waar ik het niet kan zien! Maar nu doe je het hier? Alleen?" huilde ze. Angst vulde haar grote ogen.
"Ik... Fuck, ik voelde me slecht, oké? Ik kon even aan niets anders denken, en ik..."
"Harry, je hebt hulp nodig!" onderbrak ze me. Ik rolde met mijn ogen en rukte de lege verpakking uit haar hand.
"Je overdrijft." Een nieuwe snik van haar contrasteerde lelijk met de nonchalance van mijn antwoord. Hoofdschuddend wreef ze over haar natte wangen.
"Niet waar. Niet waar!" reageerde ze paniekerig. Binnensmonds vloekend overbrugde ik de afstand tussen ons, zodat ik haar natte, rillende lichaam kon omarmen. Snikkend verborg ze haar fragiele figuur in mijn omhelzing.
"Je bent jezelf zo kapot aan het maken." prevelde ze tegen mijn schouder. Ik reageerde niet.
"Is het nog steeds door wat er met Finn is gebeurd? Er zijn andere manieren om de pijn weg te nemen, Haz!" Ik zuchtte. 'Niet als ik jou niet bij me heb, baby', dacht ik, maar ik zweeg en verstrengelde mijn hand in haar natte haar.
"Je bent afhankelijk geworden van de drugs, Haz. Je hebt ze nodig. En ik weet niet hoe ik je nog kan helpen. Ik kan het niet alleen." snikte ze wanhopig.
"Je hoeft me niet te helpen." zei ik enkel. Met een gefrustreerde zucht duwde ze me achteruit.
"Waarom wil je het niet zien? Dit is ernstig!" riep ze met roodomrande ogen.
"Ik los het wel op!" Ik was ongeduldig aan het worden. Ik wist heel goed dat de cocaïne niet gezond was, en haar preek maakte de situatie niet beter, integendeel.
"Hoe?"
"Weet ik veel? Waarom moei je je er zelfs mee?" snauwde ik. Ze keek me ontzet aan.
"Omdat ik van je hou! Ik kan je niet kwijtraken, Harry! Of je pijn zien hebben!" Mijn hart vulde zich met warmte, maar haast onmiddellijk voelde ik een steek in mijn binnenste. Ze had de verkeerde jongen gekozen als ze een probleemloze relatie wilde, ook al begreep ik haar motieven meer dan ze kon vatten. Ik stierf nog liever dan haar te zien lijden.
"Dan is het misschien goed dat ik je nu al waarschuw dat beide onvermijdelijk zijn! Dus laat het los en chill, Lily!" gooide ik in haar gezicht. Ze keek me onthutst aan.
"Wees niet zo negatief!" riep ze terug, verontwaardigd over mijn harde woorden.
"Ik ben realistisch! En jij gewoon nog te jong om het te begrijpen!" Haar mond viel open.
"To jong?" herhaalde ze fel. Ze was woest; haar prachtige ogen schoten vuur.
"Te jong, ja! Dus stop je te moeien met dingen die je niet aangaan!" Ze kneep haar handen tot vuisten naast zich en keek me met schokkende schouders aan.
"Ik haat je." loog ze gesmoord, haar stem verstikt door haar woedende tranen. Ik snoof.
"Mooi zo!" loog ik even hard. Ze liep langs me de badkamer weer in.
"Ik ga naar Zac!" riep ik achter haar aan.
"Kan me niet schelen!" gilde ze, voor de deur met een klap achter haar in het slot viel.

Ik zat verveeld op de motorkap van de gammele Ford in een smerig donker straatje in The Bronx, met een sigaret tussen wijs- en ringvinger. Met opeen geklemde tanden keek ik naar hoe Zac en Dave de junkie vasthielden. Nick beukte meedogenloos op hem in.
Weer een klootzak waar John problemen mee had... Zijn gepijnigde kreten deden me niets.
Ik kon enkel aan Lil denken. Ik had de rest van de dag niets meer van haar gehoord; ik wist niet eens waar ze was of wat ze de voorbije uren had gedaan. Was ze in orde? Gespannen speelde ik met de aansteker in mijn andere hand, voor ik nog een trek nam en de rook afwezig weer uitblies. Fronsend keek ik naar de junkie even verder. Zijn twee slappe vriendjes stonden rillend en ineen gedoken tegen de muur achter hem.
"Harry!" riep Aaron, die rond ons slachtoffer cirkelde. Ze hadden mijn assistentie weer nodig, de incompetente idioten. Met een zucht liet ik me van de motorkap glijden, en slenterde naar de groep toe. Tegen mijn zin stampte ik mijn peuk uit op de grond.
Sinds deze ochtend had ik doelloos bij mijn foute groep rondgehangen, drinkend en rokend, maar ik was nog even slechtgezind als toen ik uit de loft was vertrokken. Zelfs coke had me deze namiddag niet kunnen kalmeren.
"Wat?" snauwde ik.
"Hij weigert te betalen." gromde Nick, die zijn knokkels afveegde aan zijn bleke jeans. Ik zuchtte ongeduldig en wuifde naar Zac en Dave, ten teken dat ze hem mochten loslaten. Onmiddellijk zakte de junkie kreunend in elkaar, naar zijn kaak grijpend, maar ik graaide in zijn smerige haar en trok hem meedogenloos weer omhoog. De rest van de jongens hielden zijn twee compagnons in de gaten, terwijl ik me bezighield met de reden dat we in de ijskoude motregen om geld moesten smeken. Allemaal voor enkele lijntjes...
"Luister, waardeloze zak. Ik heb extreem weinig zin en nog minder geduld om me deze avond met je bezig te houden, begrepen? Ik heb andere dingen te doen. Dus wees zo vriendelijk en bezorg John binnen de drie dagen het nodige geld." gromde hij. Ik zag zijn move al aankomen, nog voor hij het waarschijnlijk zelf gepland had. De drugs en waardeloze toestand waarin hij verkeerde maakten hem nog trager dan hij sowieso al was. Hij reikte in zijn achterzak en stootte zijn arm vooruit, maar ik boog met een gefrustreerde vloek opzij en ontweek het botte, roestige mes moeiteloos.
"Koppig, hmm? Waarom blijven jullie het jezelf zo moeilijk maken?" mompelde ik binnensmonds, zijn elleboog met een snelle polsbeweging grijpend en opzij draaiend in een onnatuurlijke hoek. Hij schreeuwde gekweld en liet het wapen reflexmatig vallen. Mijn vrienden deden niet eens moeite me te helpen; ik had volle controle over de situatie. Ik liet mijn vuist hard neerkomen op het stuk stront voor me. Ik zuchtte bevredigd toen ik zijn neus onder mijn vingers voelde kraken.
"Ah, fucking klootzak!" krijste hij, maar ik reageerde niet en krulde mijn hand rond zijn hals. Met een dreigende schittering in mijn ogen bracht ik mijn gezicht dichterbij, gevaarlijk hard knijpend in zijn keel. Zijn ogen draaiden weg.
"Als je dacht dat die jongens daar al heftig waren, heb je geen fucking idee van wie je momenteel voor je hebt. Voor de laatste fucking keer: bezorg John het geld dat je hem verschuldigd bent." siste ik woest. Ik stapte achteruit en ramde hem tegen de muur. Zijn vriendjes waren intussen al gevlucht; helemaal alleen en verloren staarde hij in mijn ogen.
Ik loste mijn greep, zodat ik zijn antwoord kon horen: "Of wat?"
"Of ik bezorg je persoonlijk aan hem. Dan kan hij doen met je wat hij wilt." zei ik. Hij snoof.
"Waarom vermoord je me niet zelf? Hmm? Daar heb je ervaring mee, toch?" daagde hij me uit, voor hij met een gepijnigde grimas kuchte en vervolgens een mondvol bloed uitspuwde naast ons. Ik klemde mijn tanden op elkaar.
"Ik begrijp niets van jou, Styles. De hele fucking buurt was je dankbaar toen je die klootzak afknalde. We waren klaar jou en je groep eindelijk te vertrouwen nu je had getoond dat je niet trouw was aan Finn. Maar dan besluit je zaken te doen met fucking John? De enige asshole die bijna even gehaat is als Finn? Elke seconde maak je hier meer en meer vijanden, jongen. En waarom?" Ik slikte, maar schudde mijn hoofd direct erna, besluitend dat ik me niet van de kaart zou laten brengen door de douchebag voor me.
"Gaat je geen fuck aan." gromde ik, snuivend vervolgend: "Wat maakt het zelfs uit? Ik leef nog, nee? Ze kunnen me geen fuck maken." Met een schamper, schor lachje keek de junkie voor me me aan.
"Denk je?" Hij schudde zijn hoofd en likte over zijn vale, droge lippen.
"Je zei daarnet dat je andere dingen te doen hebt. Wat dan? Je meisje?" Ik verstijfde volledig.
"Ben je werkelijk zo achterlijk dat je niet beseft hoe gevaarlijk jullie relatie voor haar is?" Nog voor hij volledig uitgepraat was, had ik mijn hand al opgeheven. Meedogenloos hard ramde ik mijn vuist tegen zijn kaak. Zijn gezicht viel opzij; zijn tanden doorboorden zijn onderlip. Het werd volledig zwart voor mijn ogen, en opnieuw en opnieuw liet ik mijn vuist op hem neerregenen, tot Zac en Nick me met al hun macht achteruit trokken.
"Fuck, stop! Straks maak je hem af!" blafte Zac ontzet. Met gejaagde ademhaling en gebarsten, bloedende knokkels probeerde ik me los te rukken. Mijn haar, warrig en nat door de regen, hing voor mijn ogen.
"Harry!" Hard sloeg Dave me in het gezicht. Ik vloekte luid en keek hem met een wilde, bezeten blik aan.
"Hou je in, fuck!" riep hij geschrokken. Slikkend keek ik de junkie weer aan. Pas toen Zac en Nick me hadden voelen kalmeren, losten ze hun greep. Ik schudde hen met een woeste grom van me af. Half bij bewustzijn en ineengezakt op de grond blikte de man voor ons naar me op.
"Check je gsm." grijnsde hij. Mijn hand vloog al naar mijn achterzak, maar paniekerig verwijdden mijn ogen toen ik niets voelde.
"Mijn... Waar is...?" Hij spuwde opnieuw bloed uit, maar knikte toen langzaam.
"Damon." Niet-begrijpend flitsten mijn ogen over zijn gezicht. Onrustig ademde ik in en uit.
"Wat?" snauwde ik, terwijl ik mijn nagels in mijn handpalmen boorde.
"De man die jullie een uur geleden aangepakt hebben. Hij heeft hem genomen toen jullie met hem en zijn bendeleden aan het vechten waren. En waarom was je aan het vechten, hmm? Voor die klootzak? John? Ik zei je daarnet dat je een fout hebt gemaakt door een deal met hem aan te gaan." Ik kon hem amper begrijpen; zo toegetakeld was hij. Ik overbrugde de afstand tussen ons en boog intimiderend over hem heen.
"Waar is hij?" siste ik.
"Onderweg naar haar." Zijn woorden voelden als een slag in mijn gezicht. Mijn knieën knikten.
"Wat zei je?" zei ik schril. Hij knikte langzaam.
"Denk je dat je ermee zou blijven wegkomen? We kunnen jou misschien niet raken, maar wel dat ene dat je zo dierbaar is. Ze maakt je zwak, Harry."
"Waar is ze? Waar is Lily?" riep ik, compleet over mijn toeren. Mijn ene hand vloog naar mijn haar. Hij haalde zijn schouders op.
"Dat is wat Damon en zijn vrienden haar gevraagd hebben. Met jouw gsm. Geen idee wat het antwoord was." Hij lachte zijn smerige, bebloede tanden bloot.
"Succes. Je zal het nodig hebben als je haar op tijd wil vinden." Nog voor hij iets anders had kunnen zeggen, had ik hem met een bijna buitenaards harde stoot buiten westen geslagen. Door mijn paniekerige toestand hadden mijn vrienden deze keer minder moeite nodig me achteruit te sleuren.
"Laat me los! Laat me los, fuck! Hij heeft haar! Hij heeft mijn meisje! Laat me los!" schreeuwde ik buiten zinnen. Ziedend sloeg en schopte ik rond me heen.
"Ik moet naar haar toe!" Tranen sprongen in mijn ogen.
Niet opnieuw. Shit, niet opnieuw... Er kon haar niet nog eens iets overkomen; zeker niet dit.
Niet nog eens door mij. Niet nog eens omdat ik mijn fucking leven niet onder controle had.
Ik zwoor dat ik alles zou doen om haar veilig te houden; om haar nu in mijn armen te kunnen houden en te weten dat ze bij me was. Ik had haar nog geen dag geleden beloofd dat ik haar altijd zou blijven beschermen. Weer een leugen...
Dit mocht niet.
Niet met mijn Lily...
Ik had pas door dat ik aan het huilen was toen Zac zijn hand in mijn nek legde en me met een stevige greep dwong hem aan te kijken.
"Kalmeer! Je moet rustig blijven! Ja? Anders vinden we haar zeker niet op tijd!" zei hij op dringende toon. Ik knikte trillend.
"Help me. Alsjeblieft." smeekte ik. Hij drukte zijn gsm in mijn handen.
"Bel haar." Ik rukte me los en toetste haar nummer met bevende vingers in.
"Shit." vloekte ik, toen de telefoon bijna uit mijn hand viel. Gehaast drukte ik het tegen mijn oor, terwijl ik mijn betraande ogen op de hemel richtte. Ik wachtte. En wachtte. En wachtte.
Niets.
"Alsjeblieft. Alsjeblieft, alsjeblieft, alsjeblieft." smeekte ik met gebroken stem.
"Hallo?" Ik dacht dat ik ineen zou storten uit pure opluchting toen haar lieve stem mijn oor vulde.
"Lily? Ben je oké?" vroeg ik onmiddellijk paniekerig.
"Harry?" snakte ze naar adem. Ik zocht steun bij de muur naast me en boorde mijn nagels in de natte bakstenen uit pure nervositeit.
"Waar ben je, schatje?"
"Wat? Ik heb je al..."
"Waar?" herhaalde ik met een snauw.
"In de bib van Columbia. In het literatuurdepartement. Waarom? Wat is er aan de hand?" Ze klonk zo verward, god... Ik had nog geen seconde nodig om me bruusk om te draaien en naar de Ford te snellen. De rest van de jongens volgde me gejaagd. We sprongen de auto in, ik aan het stuur.
"Ben je alleen?" vroeg ik verder, bang voor het antwoord. Ze zuchtte kort, terwijl ik mijn gsm tussen mijn oor en gsm klemde. Ik liet de motor kort brullen, en reed het smalle straatje vervolgens achteruit uit.
"Dat heb je ook al gevraagd. Ik zie hier niemand." antwoordde ze niet-begrijpend. Mijn hartslag versnelde. Shit. Fuck. Ze moest daar weg. Nu.
"Haz, leg me uit wat er scheelt. Ik weet niet..."
"Hoe bedoel je: 'dat heb je me ook al gevraagd'?" blafte ik, terwijl ik met mijn ene hand ruw aan het stuur draaide en vervolgens met het gaspedaal volledig ingedrukt gierend vertrok.
"Toen je een bericht stuurde?" Het klonk eerder als een vraag. Ik kneep de gsm haast fijn in mijn stevige greep.
"Wanneer?"
"Ik... Ik weet het niet. Twintig minuten geleden?" Ze haalde trillerig adem toen ze mijn paniekerige vloek hoorde. Ik raasde door de donkere straten van The Bronx. Zac zat naast me en keek me fronsend aan, alsof hij probeerde te peilen wat ze zei.
"Harry, je doet vreemd." piepte ze kleintjes.
"Ik wil dat je goed naar me luistert. Oké, baby? Onderbreek me niet. Doe wat ik zeg." Ze maakte een ontzet geluidje.
"Je maakt me bang." zei ze zacht. Fucking hell, ik kon de angst in haar stem horen. Het sneed door me heen.
"Doe gewoon wat ik zeg. Dan komt alles goed." prevelde ik, terwijl ik mijn ogen kort sloot.
"Dat bericht is niet van mij, Lil. Ik weet niet van wie, maar ze zijn nu misschien naar je onderweg. Begrijp je me?" Ze liet een onthutste snik horen.
"Wat? Waarom?" stootte ze radeloos uit.
"Ssssht. Je moet kalm blijven, prinses. Oké? Blijf kalm. Ik kom voor je. Maar terwijl moet je mijn instructies volgen." Ik sloeg een drukkere straat in, en stak toeterende auto's rond me schaamteloos voorbij. Als we nu tegengehouden werden wegens overtredingen, zaten we nog meer in de problemen. Maar ik kon mezelf er niet toe aanzetten trager te rijden. Ik moest zo snel mogelijk naar haar toe.
"Pak je spullen." Ik hoorde gerommel aan de andere kant van de lijn. Terwijl ik door een oranje licht raasde en mijn gaspedaal nog wat meer induwde, wachtte ik tot ze klaar was. Ze ritste haar boekentas dicht.
"En nu?" vroeg ze met overslaande stem.
"Nu wil ik dat je je ergens verstopt. Weet je een plek?" Ze slikte hoorbaar.
"Ik... Ik kan naar buiten gaan?"
"Nee." zei ik onmiddellijk resoluut.
"Je moet binnen blijven. Buiten ben je een veel te makkelijk doelwit." Ze snikte zachtjes. Mijn ademhaling sloeg over, net toen mijn hart een slag miste.
"Niet huilen. Oké? Niet huilen, baby. Hou nog eventjes vol." smeekte ik. Manhattan raasde als een golf van licht en rumoer aan ons voorbij; Nick vloekte binnensmonds toen ik tussen twee gele taxi's door schoot.
"Harry, kan je iets kalmer...?"
"Hou je fucking mond, Nick!" onderbrak ik hem ruw, hem kort aankijkend, voor ik me weer op mijn meisje focuste.
"Is er ergens een lokaal waar je heen kan gaan? Of een ruimte met een slot? Zodat niemand binnen kan komen?" Ze zoog wat lucht naar binnen. Ik kon me bijna inbeelden hoe ze er nu uitzag: bang en met betraande ogen, en compleet en martelend verloren. Eraan denken maakte me al krankzinnig.
"Boven is er een kleine kamer, denk ik. Ik heb er ooit een seminarie gehad. Op de derde verdieping. Lokaal tien." zei ze zachtjes. Ik knikte.
"Goed zo. Ga daarheen, Lil." Ik hoorde haar zachte voetstappen door de lijn. Doodse stilte vulde de wagen voor enkele seconden.
"Harry?" vroeg ze uiteindelijk kleintjes.
"Wat scheelt er?" reageerde ik, direct paniekerig. Ik maakte een scherpe draai naar rechts, in de richting van de Hudson. Dave gromde gepijnigd toen hij ruw tegen de deur landde.
"Niets. Ik... Ik dacht dat je weg was." zei ze slechts. Ik zuchtte diep.
"Ik blijf aan de lijn." beloofde ik.
"Oké, goed." fluisterde ze.
"Ben je er bijna?" vroeg ik ongeduldig.
"Ja. En jij?" Ze kon haar angst niet verbergen.
"Onderweg. Nu aan Broadway." Ze haalde trillerig adem.
"Waarom komen ze voor me, Harry?" Ik beet hard op mijn lip, tot ik bloed proefde.
"Het is mijn fout, sweetheart. Ik heb een paar jongens in The Bronx kwaad gemaakt door mijn deal met John. En ze weten dat... Dat ze me kunnen raken door achter jou aan te gaan." gaf ik schuldbewust toe. Ze antwoordde niet.
"Ik ga je daaruit halen, Lily. Ik zweer het, oké? Deze keer ga ik op tijd zijn." zei ik wanhopig. Met een korte zucht keek ik door de voorruit, reikhalzend turend naar waar de toegangspoort van Columbia elk moment kon verschijnen.
"Ik neem je niets kwalijk, Harry." fluisterde ze. Ik glimlachte kort.
"Mooi. Ben je in het lokaal?"
"Ja." zuchtte ze.
"Sluit de deur, en barricadeer hem als het nodig is." Ze antwoordde niet. Pas na enkele seconden hoorde ik haar naar adem snakken. Mijn bloed stolde in mijn aderen. Ruw remde ik af, recht voor de ingang, op een plek waar parkeren niet eens toegelaten was. Het kon me niet schelen.
"Wat? Wat gebeurt er?" snauwde ik. Ik vloog de auto uit. De jongens volgden.
"Ik hoor lawaai beneden. Ik denk..." Haar stem trilde gevaarlijk hard. Ik begon onmiddellijk te rennen.
"Studenten?" vroeg ik hoopvol.
"Nee, ze zijn te luid." piepte ze bang.
"Ik ben daar binnen enkele minuten, Lil!" Ze snikte zacht.
"Ze zitten op de trap." huilde ze. Ik schudde mijn hoofd radeloos. Fuck, nee... Ze mochten haar niet eerder vinden. Ik moest haar veilig houden.
"Harry, ik..." begon ze al, maar toen volgde een luide dreun. Onmiddellijk erna werd de lijn verbroken. Een verloren geluid verliet mijn mond.
"Lily? Lily!" riep ik door Zacs gsm, maar enkel een schelle pieptoon onderbrak de verder pijnlijke stilte.

--
Sorry voor de cliffhanger en de vertraging! Ik had het heel druk met school.:(
Hopelijk gaat alles goed met jullie?
xxx

Reacties (4)

  • Smexy

    OH SHIT !!

    1 jaar geleden
  • NicoleStyles

    Oke like nooo dit kan je ons niet aandoen!😱😱
    Echt ik hou ervan om dit verhaal te lezen, niet alleen omdat het zo super awesome is maar je schrijfstijl is echt ontzettend fijn!

    1 jaar geleden
  • ZaynStylesS

    NOOO

    1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Nee, arme Lily..

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen