Gina geeft een stomp tegen mijn arm en grijnst. Een klodder jam vliegt van mijn broodje op tafel. ‘Kijk, jij snapt hem.’
Het geroesemoes in de eetzaal word steeds luider. De meeste meiden hebben een plekje gevonden en zijn aan het eten. Ik laat mijn blik door de zaal gaan. Al deze meiden die hopen om liefde te vinden.
Ik frons mijn wenkbrauwen bij mijn eigen gedachtes. Zouden ze wel echt opzoek zijn naar liefde? Hoeveel van deze meiden zijn opzoek naar een uitvlucht van hun rampzalige leven?
Ik bijt op mijn lip en knabbel aan mijn broodje. Ik vraag me af hoeveel meiden hier eerlijk terecht zijn gekomen. Een knoop in mijn maag laat me inkrimpen. De gedachte alleen al dat ik hier oneerlijk ben, maakt me misselijk. Soms wens ik dat mijn moeder normaal was. Of in ieder geval niet zo egoïstisch. Ik snap gewoon niet waarom ze altijd uit is op meer geld. Ons leven is arm en zielig, maar echt ongelukkig ben ik niet in Frodo.
Als ik de kans had gekregen, had ik misschien daar mijn liefde wel kunnen vinden.
Een zwaaiende hand trekt me uit mijn gedachtes. ‘Waar zit je, joh.’ Mompelt Gina en wijst naar mijn tweede broodje. ‘Eet je die nog op?’
Ik kijk van mijn dienblad naar die van haar en zie dat ze alles al op heeft. Ik glimlach en mik het broodje op haar lege bord. ‘Eetsmakelijk.’
Drie tonen tetteren door de volle eetzaal. Ik begin het deuntje al te herkennen en kijk op. Bij de deur staat een vrouw in het bekende pak van Spel van de Liefde. Ik ben niet de enige die door heeft dat er iets aan de hand is, want al snel valt het stil in de eetzaal.
De vrouw pakt een microfoon en verplaatst zich meer naar het midden van de zaal. ‘Goedemorgen dames.’ Galmt het door de speakers als ze begint te spreken. ‘Ik hoop dat het ontbijt smaakt.’ Ze lacht en er word mompelend geantwoord. ‘Ik ga jullie zo vertellen hoe ons dagprogramma eruit ziet, maar allereerst zoek ik twee meisjes.’ Haar blik glijd naar het notitieblok in haar hand. ‘Manuëla Rivers?’
Een meisje aan de andere kant van de zaal staat op. Ze word naar de deur begeleid en verdwijnt. ‘En Jolee Parker?’
Mijn blik schiet naar Jolee. Ze verslikt zich bijna in haar laatste stukje brood, haalt haar schouders naar me op en staat op. ‘Hier ben ik!’ Roept ze vrolijk. Haar opgestoken haar wiegt mee op het ritme van haar looppas. Ik kijk haar na tot ze door de deur verdwijnt.
‘Wat zou er aan de hand zijn?’ Fluistert Gina en ze buigt ze naar me toe. Ik bijt op me lip en schud mijn hoofd. ‘Weet ik niet.’
‘Goed, dan gaan we nu verder met het dagprogramma.’ De stem galmt weer door de speakers en meer tijd heb ik niet om over Jolee na te denken.
‘Jullie worden straks naar de recreatieruimtes begeleid. Deze ruimtes bevinden zich op de begane grond en grenzen aan de tuin. Jullie hebben daar de vrijheid om iets voor jezelf te doen, zowel binnen als buiten. Aan de deur hangt een tijdschema met namen. Daarop staat je naam en hoe laat je aan de beurt bent om je outfit en make-up te testen voor vanavond. Zoals jullie weten is vanavond de eerste ronde. De presentatie ronde en we gaan proberen jullie als echte godinnen neer te zetten!’
Er valt een korte stilte. Een paar meiden reageren met een kreetje of duwen lichtjes tegen elkaar aan.
‘Voordat je je eigen tijd pakt, kijk goed hoe laat je bent en hou de tijd in de gaten! Als je niet om de afgesproken tijd bij de deur van de recreatieruimte staat, heb je je kans verprutst en kan het zomaar zijn dat je vanavond een jurk aan hebt die je niet past. Wees dus op tijd! Ik wens jullie een fijne dag en veel succes vanavond.’
De vrouw draait zich om. Een paar meiden beginnen te klappen, maar het applaus is mager. Het geroesemoes stijgt weer op in de zaal en ik neem een hap van mijn muesli. De muesli is al helemaal zacht geworden.
‘Waarom is Jolee meegenomen?’ Emi kijkt mij aan, maar ik haal opnieuw mijn schouders op.
‘Ik heb eens gehoord dat als ze erachter komen dat iemand vals heeft gespeeld bij zijn aanmelding, ze worden gediskwalificeerd als de eerste ronde nog niet geweest is.’ Quinn stopt onverschillig een stuk brood in haar mond, alsof het niets is wat ze zonet heeft gezegd.
‘Denk je?’ Emi kijkt geschrokken. ‘Hoe kom je daar bij?’ Gina trekt haar wenkbrauw op en kijkt sceptisch naar Quinn.
Mijn hart bonst oorverdovend in mijn borstkast en ik moet moeite doen mijn lepel niet uit mijn trillende hand te laten glijden.
‘Mijn buurmeisje zei dat. Ze deed vorig jaar mee en vertelde dat er voor de eerste ronde al meiden naar huis waren gestuurd, omdat ze vals hadden gespeeld.’ Quinn plukt aan haar brood die langzaam uit elkaar brokkelt. ‘Wat hadden ze gedaan dan?’ Vraagt Emi met haar hand voor haar mond.
Ik pak trillend mijn sinaasappelsap en neem een slok. Quinn haalt haar schouders onverschillig op. ‘Onder een valse naam mee doen, voor de tweede keer op rij mee doen, ID vervalsen als ze nog geen achttien zijn.’
Ik verslik me en proest alle sinaasappelsap over de tafel. Quinn en Emi duiken weg voor de waterval die mijn mond verlaat. Ik grijp een servet en bedek mijn mond. ‘Sorry.’ Mompel ik door mijn servet heen. Ik voel hoe het schaamrood mijn wangen verwarmt. Quinn schud geërgerd haar hoofd en grijpt ook een servet. ‘Je bent een rare vogel, Isra. Eerst al de rare ontmoeting op het vliegveld, je spontane ren je rot rondje voor je tas en nu dit.’ Ze wrijft de spetters van haar blouse. ‘Je bent één groot, gespannen blok.’
‘Misschien is ze sociaal ongemakkelijk.’ Oppert Emi die Quinn’s voorbeeld volgt. ‘Gewoon onhandig.’ Gina begint de tafel schoon te maken. Ik voel mijn wangen nog roder worden en begin gehaast de tafel schoon te vegen.
Arme Jolee. Ik kan niet stoppen aan haar te denken, maar het gevoel om zelf ontdekt te worden, jaagt me nog meer angst aan.

Reacties (1)

  • Danson

    Ze word niet ontdekt. Hopelijk. :'D

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen