||Cullen Masion||




||Carlisle Cullen.

Zo'n drie dagen geleden waren mijn familieleden en ik ooggetuigen van een liquidatie door de Volturi. Het beeld van het Immortal Child dat achter het halfmens/halfvampier meisje aanzat. Hoe Felix en Dimitri erachter aan schoten om ze te vangen. De emotieloze kille blik van Jane, die het Immortal Child liet sidderen. Een verbaasde blik van Aro, die zijn ogen al gelijk had gevestigd op het halfmens/halfvampier meisje dat vluchtte.
Edward die haar hersenspinsel opving, uitgeplozen, uitgelezen had.
Was vrijwel zeker dat ze niemand tot last was geweest.
Het Immortal Child daarin tegen had een aardig spoor van verwoesting achter gelaten. Levenloze lichamen van drie wandelaars, half opengereten wilde dieren. Ze had geen controle, de bloedlust had de overhand genomen.
Jane en Alec die het vuur begonnen te stoken, hoe sluiks, monsterlijk Jane haar prooi wel niet naderde. Het uit de handen van Felix griste, net deed dat ze om het kind gaf. En het tenslotte zo, zonder emotie in de vlammende stapel gooide.
Esmé's hart brak, ik had haar snikken gehoord, Edward haar hersenspinsel opgevangen en Jasper haar emotie's gevoeld. Alice zag de toekomst om de zoveel seconden veranderen. Onze toekomst, daar alweer niet zeker was of we er alle heel uit zouden raken. Stuk voor stuk stonden we aan de grond genageld, stuk voor stuk wisten we niet of we moesten handelen of het moesten negeren of zelfs vluchten.
De afgelopen nachten sliep mijn kleindochter: Renesmee erg slecht, om de zoveel uur schoot het meisje gillend, schreeuwend en in tranen met tuiten wakker. Jacob haar inprent, probeerde haar zo goed als hij kon te kalmeren, gerust te stellen dat Alice op tijd zou zien als het slecht zou gaan. Dat ze zich geen zorgen hoefde te maken, dat de Volturi voor ons zou komen.
We waren het als gezin eens, dit met geen enkele andere clan te delen.
Dit hadden wij nooit als toeschouwers mogen zien, laat staan dat toeschouwers het overleefd hebben.
Esmé was beschermend, erger dan ze voorheen geweest was, mocht Renesmee nergens heen zonder een volwassen toezicht. Moesten Rosalie, Emmett, Bella, Edward, Alice en Jasper zich om de zoveel uur melden, zodat ze gerustgesteld was. Ze was als de dood's dat de Volturi terug zou komen, ons één voor één zou uitschakelen. Doordat we ooggetuigen waren.
Maar onze kleine lieve Alice, zou Alice niet zijn, ze hield de gedachtegang, beslissingen van Aro, nadrukkelijk in het oog. Zo probeerde ze ook de toekomst van ons gezin te zien of er nog sprake zou zijn van een liquidatie. Er was volgens haar niets te zien, Aro hield zich druk met zijn expeditie's, straffen en speurtochten, volgens haar zouden we de eerst komende tijd niets van de Volturi horen.
Met een gerustgesteld hart vertrok ik naar mijn werk in het ziekenhuis.
Er waren aardig wat gewonden gevallen bij de brand in het Laboratorium, over de doden maar te zwijgen.
Voornamelijk mensen die te hulp schoten raakte gewond.
De krantenkoppen stonden er vol mee gekalkt, 77 doden, 20 gewonden en 13 vermiste personen. De lokale politie, brandweer had het maar druk met de puin weg te ruimen. Ze probeerde de 13 vermiste personen te vinden. Maar als ze op de verdieping zaten van de explosie zouden ze het zeker niet gehaald hebben. Konden we er 90 doden van maken.
Volgens Edward had Aro en zijn guard ermee te maken.
Marcus had tenslotte gemeld dat ze nog ergens anders een tussenstop moesten maken.
Hoofdschuddend zette ik mijn auto op de parkeerplaats, trok mijn sleutel uit contact en stapte vervolgens uit.
Ja, ik was zeker, dit van de Volturi zou ons voorlopig nog op het netvlies gegrift staan.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen