Foto bij H51: Irritaties lopen op ~ Khana

Vertaling:
*zoiets als idioot, met alle varianten erop erbij
** Kop dicht!

Ik keek geschrokken op en zag Yoko staan. “Ruzie?” vroeg ze grijnzend en ik raakte nu serieus geïrriteerd. “Echt waar Yoko, moet je net nu komen?! Maak dat je weg komt!” zei ik boos en ik zag dan zowel de Ho-o’s, Yoko en Nick me verbaasd aankeken. Ik begon echt mijn geduld te verliezen en stond op. “Oh, moet ik bang zijn van een jong mensenmeisje? Ik heb er al zoveel van jou geslacht vermoord, eentje meer maakt mij niet uit…”, zei ze en ik zei kil: “Wat doe je hier.” “De Ho-o’s halen, dat is alles”, zei ze schouderophalend en Nick zei: “Khana, neem de Ho-o’s en ga naar binnen…” “Je blijft van ze af”, zei ik boos tegen Yoko, Nick straal negerend.

“Nu wordt het pas leuk”, zei Yoko geamuseerd en ze zei tegen Nick: “Straks ben jij aan de beurt lieverdje, nu moeten we eerst iets regelen. Van vrouw tot vrouw.” “Khana…”, hoorde ik Nick zeggen, maar ik riep nu boos: “Hou je erbuiten!” Nick hield verdedigend zijn handen omhoog en keek me geschrokken aan. Ja, ik werd niet vaak boos, maar als het zover was, kon je echt van alles verwachten. Zeker als iemand met geheimen je vraagt om jouw eigen geheim te onthullen en dat daarbij nog een lastige succubus komt die je trots heeft beschadigd. “Ja, hou je erbuiten”, zei de succubus met een oog stemmetje en ik keek haar nu boos aan. “Jij moet je mond houden, baka*”, zei ik tegen haar en ze keek me met fijngeknepen ogen aan. “Hoe noemde je mij?” siste ze en ik herhaalde het: “Ik noemde jou baka, baka.”

Yoko gromde en viel me aan, maar ik ontweek haar handig. Haar vleugels raakten niets en ik ging terug goed staan, maar met mijn dolk in de aanslag. “Oh, gaan we zo beginnen. Goed dan”, zei Yoko en ze deed een snelle beweging die ik niet volledig kon ontwijken en daarbij dus een wonde aan mijn arm opliep. “Hou er nu eens mee op!” riep Nick opeens en Yoko en ik riepen allebei tegelijkertijd: “Damare**!” Toen keken we elkaar terug aan en deze keer viel ik aan. Ik wist een van haar vleugels te scheuren en ze schreeuwde het uit. “Verdomme! Dat… dat is geen gewone dolk”, zei ze en ik grijnsde. “Weet ik”, zei ik en toen ze terug aanviel, gleed ik tussen haar benen door en sneed in haar been. Ze zakte ineen en keek me met grote ogen aan. “Hoe… wat… destijds was je een belachelijk stuk nietsnut!” zei ze verbijsterd en ik antwoordde: “Dat kwam omdat ik niet voorbereid was. Nu wel.” Ik stapte op haar af en zei: “Ga.” Ze siste naar me en spreidde dreigend haar vleugels. Ze raakte daarbij mijn gewonde arm en grijnsde. “Nooit. Ik laat mijn prooien niet zomaar gaan…”, siste ze en ik liet de dolk op de grond vallen. Ik pakte mijn arm en wandelde langzaam naar haar toe met de woorden: “Amin nuquerna lle e’ n’uma coiasira.” Yoko keek me eerst verbaasd en dan benauwd aan, klapte haar vleugels uit en vloog met enige moeite op. “Ik krijg je nog wel”, siste ze en ze verdween.

“Klaar?” vroeg Nick sarcastisch en ik keek hem boos aan. Hij had de Ho-o’s opzij geschoven en stond verveeld tegen een muur geleund. “Het gesprek is over”, zei ik kil en stapte naar binnen, recht naar de badkamer waar het EHBO-koffertje stond. Eerst pakte ik een paar papieren doeken om het bloed van mijn arm te vegen en de wonde te deppen. Ik bijt pijnlijk op mijn onderlip en onderdruk een pijnlijke kreun. De wonde was best diep en bloedde nogal hevig, dus had ik geen andere keus dan een nat kompres erop te leggen.

Toen ik merkte dat het bloed er wat door kwam, kwam ik erachter dat ik hulp nodig had van Nick. Maar dat betekende dat ik me moest verontschuldigen en geen haar op mijn hoofd dat daaraan dacht. Toen hoorde ik de deur opengaan en zag Miyuki met grote ogen kijken. “Wat…”, zei ze geschrokken en ik glimlachte onschuldig. “Mezelf pijngedaan aan een uitstekende spijker”, zei ik en ze fronste bedenkelijk. “Kan je helpen?” vroeg ik toen en ze knikte. Ze pakte nog wat natte kompressen, legde die op mijn arm en deed er toen een verband om. Ik beet weer op mijn onderlip en ze zei: “Sorry” “Geeft niet”, zei ik pijnlijk en ze liet mijn arm los. Ik kon hem niet goed bewegen, maar ik had mijn arm tenminste nog. Het kon veel erger zijn afgelopen…

Niet veel later zat ik in de dojo, of de kamer waar de tatami lag, na te denken. Ik probeerde mezelf te kalmeren en alles te relativeren. Ik wist Nicks grootste geheim en hij wist nog geen enkel geheim van mij… Dat was nu ook niet bepaald eerlijk. Maar dit was één van mijn best bewaarde geheimen, waar zelfs mijn ouders niets van wisten. Enkel mijn oma wist ervan, maar als haar toestand nu zo achteruit ging, was er waarschijnlijk niemand die het nog wist… Opeens was er een lichtflits en niet lang daarna hoorde ik de donder rollen. Het begon ook te regenen en ik keek uit het raam. En toen ging het licht uit.

Het was donker in de dojo, op het licht van de bliksemflitsen na. De elektriciteit had het begeven en ik zuchtte diep. Fijn, dit kon er ook nog eens bij. “Khana”, hoorde ik opeens en ik draaide me op mijn knieën om, om dan de gedaante van Nick te zien staan. Hij leunde tegen de deurpost en keek me aan. Hij had een kaarsenhouder vast met daarin een kaars dat zijn gezicht verlichtte. Zijn gezicht zag er wat eng uit doordat hij zo serieus keek. “Ik wil het niet…”, begon ik, maar hij onderbrak me meteen. “Ben je een mens?” vroeg hij opeens en ik keek hem verbaasd aan. Ik ging staan en probeerde mijn arm zo min mogelijk te bewegen. “Hoezo ben ik geen…” “Ben je een mens”, herhaalde hij terug, mij weer onderbrekend, maar deze keer zette hij een stap dichterbij. Om de een of andere reden zette ik een stap achteruit en in een flits had hij mijn goede arm vast. “Antwoord! Ben jij een mens!” riep hij en een donderslag knalde door het huis.

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen