We waren samen naar een park ietwat verder uit de stad gegaan en hadden ons daar op het gras laten zakken. Ik keek naar Harry en vervolgens weer naar die schrammen op zijn pols. Harry fronste naar me omdat ik zo aan het staren was.
"Sorry Harry" mompelde ik zachtjes. Harry knikte "het is oké Louis, zolang je maar weet dat je fout zat is dat al goed genoeg". Ik knikte en zuchtte. Ik zat dan ook heel fout. Ik had nooit zo gemeen mogen doen. Ik had mezelf niet zo moeten verliezen in de alcohol. Achterlijk, als ik er achteraf over nadacht.
Waarom dacht ik werkelijk dat dat het op zou lossen? Ik voelde me momenteel nog slechter dan voorheen. Wellicht ook gewoon door de misselijkheid. Ik moest de situatie gaan accepteren op een gegeven moment en dat moest ik nuchter doen. Ik verbood mezelf bij deze om alcohol te gebruiken, tenzij Harry er bij was en het in een nette mate was.
"Hey Lou?"
"Ja?"
"Wanna get out of here?"
"Waar wil je heen gaan?" vroeg ik hem fronsend. We zaten pas net.
"Florida" was zijn antwoord. Ik keek hem vragend aan en was even stil. "Nou, dat is zeer spontaan". Ik keek op mijn horloge. Half 1.
"Je wil nú gaan?" vroeg ik toen hij me gewoon doordringend aanstaarde. Harry knikte "waarom ook niet? Dan kunnen we nog een zonsondergang op het strand meemaken. Laat me het vliegtuig regelen".
Hij had zijn telefoon al vast. Ik liet hem maar gewoon doen wat hij wou. Ik klaagde niet over een dagje Florida om eerlijk te zijn. Eens even ergens anders zijn kon geen kwaad. Laat staan dat het weer nog goed was en het tot laat licht was.
En dus regelde Harry een vliegtuig. Alsof het niets was. Ik had me nooit kunnen bedenken dat dat maar zo mogelijk was. Luxe problemen. Harry kwam overeind en stak zijn hand uit om me overeind te trekken. "oké dat word gelijk koffers pakken, zo snel mogelijk".
Ik knikte maar gewoon gehoorzaam en liep mee terug naar de auto. Nou, dat was een nuttig uitstapje geweest. We hadden daar misschien een kwartiertje gezeten voordat Harry andere plannen gemaakt had. Niet dat ik het heel erg vond, maar ietwat haastig was het allemaal wel te noemen.
Ik nam weer plaats aan de passagierskant en keek toe hoe Harry zich in de auto hees. Want ja, wat had je anders verwacht van zo'n rijk persoon dan zo'n lekker grote, asociale Range Rover. Niet dat het niet comfortabel was overigens. Dat viel niet te ontkennen. Ik ging dus gewoon rustig onderuit gezakt er voor zitten en liet Harry naar huis rijden terwijl ik wat staarde naar het verkeer in New York, ietwat in gedachten verzonken door de muziek die de radio afspeelde. Ik sloot mijn ogen even terwijl ik me op de muziek focuste. Harry neuriede zachtjes mee met Grenade van Bruno Mars. Het klonk heerlijk in de oren, om eerlijk te zijn. Heel rustgevend.
"Ben je moe?" vroeg hij uiteindelijk.
Ik haalde mijn schouders op "valt mee. Maar heb me frisser gevoeld, dat zeker".
"hm-hm" mompelde hij zachtjes. Ik hield mijn ogen gesloten en luisterde naar het verkeer dat langs suisde en het geneurie van Harry. Dat hield ik vol totdat ik voelde dat Harry me porde en mijn naam riep.
Ik opende langzaam mijn ogen en keek hem even verward aan.
"Valt mee zegt hij nog" quote hij me half. Ik rekte me uit en ging met mijn handen door mijn ogen. Het was dan ook niet per se dat ik verwachtte weg te dwalen, moest ik zeggen.
"Sorry" mompelde ik ietwat hees terwijl ik mezelf weer ietwat omhoog hees en naar hem keek.
Harry glimlachte "het is oké, het was cute".
"Dat zeg je nu altijd en ik geloof er maar weinig van. Maar goed, het is gewoon het feit dat je auto zo comfortabel is. Dat is het schuldige".
Harry grinnikte "ik zou het niet zeggen wanneer ik het niet meende. Je bent hartstikke cute wanneer je slaapt, geloof het of niet. En ik weet dat mijn auto comfortabel is maar daar mag ik niet te veel bij wegdromen wanneer ik achter het stuur zit".
Hij stapte uit de auto en wenkte naar me. Oh ja, we moesten nu natuurlijk haast hebben, als we nog op tijd in Florida aan wouden komen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen