Foto bij Chapter fourty

Met een leegte in mijn ogen, staar ik voor me uit. Het heeft een kwartier geduurd voordat ik weer rustig werd en heb daarna niemand verteld waarom ik zo reageerde. Ik was te hysterisch om ook maar iets te kunnen zeggen. Erover nadenken zorgt al voor de rillingen. Ik staar naar buiten. Ik heb begrepen van de andere dat we een anonieme tip hebben gehad dat Kageyama ontsnapt is en een nieuw team opgezet heeft. Shin Teikoku.
Mijn gedachten dwalen af naar mijn tijd bij Teikoku. De machteloze positie die ik daar had. Toe moeten kijken hoe mijn beste vriend langzaam in een monster veranderde en ook mij manipuleerde. De enige persoon die ik kon vertrouwen. Er werd een enorme druk op mij uitgeoefend. Als ik niet deed wat er van mij verwacht werd, dan kon ik het wel schudden. De ondraagbare pijn die zij mij aandeden, zorgde er uiteindelijk voor dat ik knapte. Ik overtrof het team met éen simpel schot en liet ieder van hen op hun knieën gaan. Behalve Kidou. Hij bleef altijd staan. Het was alsof dat ene schot hem wakker schudde en hij me wilde helpen. Hij zag mijn pijn en wilde me beschermen. Ieder schot dat op hem landde deed hem meer en meer pijn, maar hij bleef dichterbij komen. Hij gaf niet op. Totdat Kageyama ertussen kwam. In een oogwenk veranderde Kidou weer. De moeite die hij deed om me te helpen, verdween als sneeuw voor de zon toen ik Kageyama in mijn vizier kreeg. Ik floot. Het schot dat ik daarna loste had alle problemen in éen keer op kunnen lossen. Maar Kidou sprong ertussen. Met de laatste krachten die hij had, was hij naar Kageyama gerend om hem te beschermen. Dat was de eerste keer dat ik Emperor Penguin Nr. 1 afschoot. Een alles vernietigend schot dat Kageyama had bedacht, maar het was gevaarlijk. Op het moment van het schot was er niets mis. Ik voelde geen sprankje pijn, Kidou daarentegen voelde alles. Hij heeft de volledige impact gehad en heeft daardoor twee weken niet kunnen spelen. Mijn pijn kwam later. Een alles beslissende wedstrijd waarbij we overmeesterd werden omdat onze strategist niet op het veld stond. Daar werd ik voor gestraft. Het was mijn schuld. Opnieuw schoot ik Emperor Penguin Nr. 1 af. Dat was het punt dat mijn lichaam direct de grens trok. Ik stortte volledig in. De wedstrijd werd gestaakt en Kageyama werd meegenomen om ondervraagd te worden. Het team werd terug gebracht naar Teikoku, daar waar ik de volle laag kreeg. Met mijn lichaam nog volledig beschadigd van de impact van het schot, werd in het midden van het veld geplaatst toen Kageyama terug kwam en werd er op mij ingeschoten. Zelfs Kidou deed mee. Ik kon hem niet in de ogen kijken, hij ontweek me op ieder ogenblik dat onze ogen kruiste met elkaar. ‘Death Zone,’ hoorde ik een kille stem zeggen, voordat er een donkere paarse bol aan energie op me af raasde.


Een warme hand op mijn wang laat me geschrokken op kijken. Er staat een onheilspellende angst in mijn ogen als ik door de brilglazen van Kidou heen kijk. Hij kijkt me bezorgd aan en pas wanneer hij met zijn hand langs mijn wangen en ogen veegt, heb ik in de gaten dat ik aan het huilen ben. ‘Kidou,’ breng ik met een trillende stem uit. Kidou zegt niets. Hij trekt me simpelweg in een omhelzing en aait sussend door mijn haren heen. Ik voel hoe iedereens ogen in mijn rug branden en een hand op mijn schouder laat me met betraande ogen omkijken. ‘Wij zullen je beschermen, Milou. We zorgen ervoor dat er niets met je gebeurd,’ glimlacht Shiro me warm toe. Atsuya zit naast me gehurkt en woelt glimlachend door mijn haren. ‘Ik doe alles om je te beschermen. Kageyama zal spijt krijgen voor wat hij gedaan heeft!’ zegt hij vastbesloten. Ik glimlach waterig en veeg zachtjes mijn ogen droog. Met een vastberaden blik in mijn ogen kijk ik op naar iedereen en knik ze toe. ‘Hier komt hij niet mee weg!’

In de tussentijd zijn een aantal mensen wat snacks gaan halen. Ik besluit naar buiten te gaan om een frisse neus te halen en stap de bus uit. Mijn haren bindt ik samen in een warrige paardenstaart en maak een klein ommetje. Zodra de stem van Endou mijn gehoorgangen binnen dringt, loop ik met een glimlach naar hem toe, maar stop meteen met lopen als hij op een jongen opstapt. De jongen heeft een apart kapsel dat maar een deel van zijn hoofd bedekt en iets dat op een tatoeage lijkt, op het kale gedeelte van zijn hoofd. Er hangt een apart aura om hem heen, iets dat me niet heel erg op mijn gemak laat voelen als ik naar de jongen kijk.
‘Hey, wil je overschieten?’ vraagt Endou vriendelijk. In een oogwenk heeft de jongen zich omgedraaid en de bal naar Endou geschoten. Ondanks de onverwachte reactie van de jongen, vangt Endou de bal op. ‘Waar sloeg dat op?’ vraagt Endou verontwaardigd. ‘Hpmf.. Het duurde wel erg lang voordat jullie er waren. Zal wel genoeg over jullie speelstijl zeggen ook,’ antwoordt de jongen met een schampere lach. Ik wil me omdraaien om weg te lopen, maar voordat ik daar de kans voor heb gekregen, heeft de jongen me al opgemerkt en kijkt hij me grijnzend aan. ‘Wat sta jij de gluren?’ vraagt hij met een smerige grijns. Endou kijkt verbaasd om naar me en schenkt me een bezorgde glimlach. Ik knik hem kort toe en tap naar voren, totdat ik naast Endou sta. ‘Ik sta in de open buitenlucht, in welk opzicht was ik precies aan het gluren?’ vraag ik met een bijdehante ondertoon. De jongen bromt even chagrijnig, maar er verschijnt al snel weer een grijns op zijn gezicht. ‘Jij bent Milou toch?’ vraagt hij me. Ik vernauw mijn ogen en kijk de jongen argwanend aan. ‘Wie wil dat weten?’ vraag ik hem bot. Opnieuw verlaat een schamper lachje zijn lippen. ‘Het is dus waar. Mijn naam is Fudou Akio, student van Shin Teikoku. Ik vroeg me al af waar jullie bleven,’ antwoordt hij nonchalant. De rest van het team is bij ons komen staan en coach Hitomiko is naar voren gestapt om de jongen toe te spreken. ‘We hebben tevens ook nog eens een paar speciale gasten voor jullie uitgenodigd, Kidou, Milou,’ spreekt Fudou smalend uit. Kidou’s en mijn blik kruisen elkaar kort voordat we ons beide tot Fudou keren. ‘Wat bedoel je?’ vraagt Kidou hem met een scherpe ondertoon. ‘Oh, gewoon een paar voormalige vrienden van Teikoku. Ik breng jullie wel naar de school, dan kunnen jullie ze zelf komen begroeten,’ lacht hij. Hij kijkt iedereen grijnzend aan, haalt zijn schouders op en loopt voor ons uit naar de Raimon bus, waar hij zonder pardon instapt. Met gebalde vuisten stap ik naar de bus, maar zodra er een hand om mijn pols sluit, kijk ik achterom. Kai glimlacht me even toe, werpt een korte blik naar de bus en kijkt weer op mij neer. ‘Wees voorzichtig met hem,’ mompelt hij zacht in mijn oor. ‘Iets zegt me dat Aliea Academy zich ergens mee bemoeit.’ Ik knik hem kort toe en haal even diep adem om te kunnen ontspannen. Mijn blik laat ik kort op Kidou rusten. Hij lijkt gefrustreerd, nog erger dan dat ik waarschijnlijk ben. Ik heb nooit een goede band gehad met de spelers van Teikoku, behalve dan met Kidou. Maar Kidou had met iedereen een band. Wie het ook gaan zijn, het zal op geen éen moment een opluchting voor Kidou worden. En wat Kageyama betreft, zal het geen gezellige meeting worden.

Reacties (1)

  • Luckey

    als dat maar goed blijft gaan
    gelukkif zijn ze samen met het team
    kidou houd der wel in de gaten

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen