Foto bij Scar 10

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
Dan, na misschien wel heen uur, opent de deur van de nachtclub. Het is hem. Kenneth O’Connel. Ik herken het van de foto. Paige ook.
Maar hij is niet alleen. Zijn hand omklemt ruw de bovenarm van een vrouw, eigenlijk nog een meisje, niet veel ouder dan achttien. En ze is zichtbaar niet uit vrije wil bij hem. Het is wel duidelijk dat ze te bang is om zich überhaupt te verzetten.
Paige ademt scherp in en ik zie haar hand naar haar pistool glijden. Waarschuwend kijk ik haar aan.
‘We moeten bewijzen verzamelen, foto's maken. Niet arresteren,’ herinner ik haar eraan, maar haar blik vertelt me dat ze andere plannen heeft.
‘Als Marco ons erop aanspreekt, mag je mij de schuld geven,’ zegt ze beslist, haar rechterhand al op de klink van het portier, in haar andere in pistool,’ Ik ga dat meisje niet ontvoerd laten worden.’

Ze stapt uit, in een vloeiende beweging, haar pistool op O’Connel gericht.
‘Politie! Op de grond!’ roept ze hard en de man kijkt haar abrupt aan.
Ik vloek binnensmonds en grijp ook mijn wapen vast, waarna ik een beetje struikelend en niet geheel politie-achtig de auto uit kom. Terwijl Paige de verbaasde man onder schot houdt loopt ze naar hem toe, de weg over. Ze houdt zich absoluut niet aan de regels en is verschrikkelijk onvoorzichtig, maar toch zie ik vastberadenheid in haar houding. Een gevaarlijke combinatie.
En dan zie ik dat de man zelf ook een pistool heeft, verstopt tegen het meisje aan. Ik wil roepen dat ze op moet passen, maar blijkbaar heeft ze het zelf ook al gezien.
‘Leg je wapen op de grond. Ga op je knieën zitten en doe je handen achter je hoofd,’ beveelt ze. Haar hand trilt minder dan ik zou denken wanneer ze haar pistool op hem gericht houdt, wanneer ze weet dat het nu alles of niets is.
Maar hij legt het vuurwapen niet neer. Hij richt op haar. Hij schiet. Ook ik haal meteen de trekker over. Er komt geen kogel uit. Ik kan niet schieten. Hij doet het niet. Hoe kan mijn pistool het niet doen? Hoe kan alles precies zo onhandig uitkomen dat ik specifiek op dit moment met een defect pistool zit?
In absolute horror moet ik machteloos toekijken hoe Paige onder vuur genomen wordt, maar godzijdank hij heeft haar niet geraakt. Ze stapt naar hem toe en ontwapent hem, precies volgens het boekje en zeer effectief. Wat echter niet al te netjes is, is dat ze de achterkant van haar pistool hard tegen zijn slaap laat komen, maar ik kan echter geen medelijden met hem hebben terwijl hij bewusteloos in elkaar zakt en het meisje loslaat, die met een schreeuw van de man wegduikt.
Paige stopt haar pistool in de holster en gaat voor het het meisje zitten. Ze is duidelijk in shock en ze blijft iets prevelen, te zacht om te verstaan. Waarschijnlijk zijn het niet eens echte woorden. Paige pakt haar handen vast en begint tegen haar te praten.
Ik kniel neer bij de bewusteloze man. Mijn handen trillen haast van woede. Hij schoot op Paige. Ze had wel dood kunnen zijn. Ik kijk kort naar de vrouw, neergeknield bij het meisje, en alsof ze dat aanvoelt kijkt ze naar me om. Haar gezicht is zo bleek.
Maar dan kijkt ze weer om naar het hyperventilerende meisje, die haar vingers keer op keer door haar lange, blonde haren laat glijden. De huid rond haar bruine ogen is rood van het huilen.
‘Kun je staan als ik je vasthoud?’ vraagt Paige en als het meisje versuft knikt, helpt ze haar overeind. Dan kijkt ze mij aan en haar grijze ogen zijn serieus en tegelijkertijd angstig.
‘Rij anders de auto hier naartoe,’ zegt ze en ik knik, maar voel me niet op mijn gemak om hen bij die man achter te laten, bewusteloos of niet. Dan besef ik mij dat zij in haar eentje een volwassen, gewapende man uitgeschakeld heeft en duw ik de zorgen weg. Ik rijd de wagen terug en sleep ik het slappe lichaam van Kenneth in de achterbank, zet hem in een zittende positie bij het raam. Voor de zekerheid doe ik handboeien om, ondanks dat hij er niet uitziet alsof hij snel weer wakker zal worden. Ze heeft hem goed geraakt.
Wanneer ik terugstap om ook het meisje een plaats aan te bieden, pakt Paige mijn arm vast en ik kijk haar aan.
‘Ze heet Amanda McFilligan. Afgelopen vrijdag is ze achttien geworden. Ze is in shock. Blijf met haar praten. Ik ga wel naast O’Connel zitten. Geloof me, als we haar niet zo ver mogelijk bij hem weghouden, kalmeert ze nooit meer,’ vertelt ze me en ik knik.
We rijden terug en als we pas aankomen op het politiebureau om half twee ‘s nachts, is Marco er nog steeds, ver over een stapel papieren gebogen. Ik loop zijn kantoor binnen en omdat de deur openstaat hoort hij me niet aankomen. Leunend tegen de deurpost zie ik hoe de stress hem lijkt te verteren en ik slik even.
‘We zijn terug,’ kondig ik dan aan en hij kijkt op, fronst.
‘Zo snel al? Wat is er gebeurd?’ vraagt hij achterdochtig.
Ik krab achter mijn oor, loop naar hem toe.
‘Het ging... eh... mis,’ geef ik dan toe.
Hij ademt diep in, zijn borstkas zwelt op.
‘Definieer “mis”,’ zegt hij dan met een holle stem. Hij ziet er moe uit, met wallen onder zijn ogen. En mager. En oud.
‘Hij kwam naar buiten met een jonge vrouw, Amanda. Amanda McFilligan. Dat deed ze... duidelijk niet vrijwillig. We moesten hem wel stoppen. Hij is nu bewusteloos. Paige is nu bij hen en stopt hem waarschijnlijk op dit moment in een cel,’ probeer ik het goed te praten.
Hij zucht, verbergt zijn gezicht even in zijn handen en murmelt iets over hoeveel papierwerk dit hem op gaat leveren. Dan kijkt hij op, geïrriteerd.
‘Ga ze maar even halen. Alleen agent Bourgeoiselle en die Amanda, natuurlijk. Laat die.. eh... - hoe heet hij ook alweer -... dinges maar wegrotten,’ draagt hij op.
Ik knik en loop weg, maar bij de deur blijf ik staan. 'Mijn pistool was kapot. Ik wil niet al te veel zeuren, maar ik zou de volgende keer graag gewaarschuwd willen worden als ik erop uit word gestuurd met een wapen dat niet werkt.' Het klinkt net te bits en hij kan er zelf ook niet heel veel aan doen, maar ik ben niet al te best gehumeurd.
'Ik zal ervoor zorgen dat alle wapens morgen gecontroleerd worden,' belooft hij.
Ik knik en loop naar naar de paar cellen op het bureau toe.
Paige kijkt me zenuwachtig aan.
‘Hij wil ons drieën even spreken.’
Ze loopt naar me toe, kijkt met haast angstige ogen naar me op.
‘Is hij... boos?’ vraagt ze, heel zachtjes, heel kleintjes.
Ik slik. ‘Ja. Ja, soort van.’
Ze pakt met licht trillende handen de zoom van haar jas vast.
‘Geef gewoon mij de schuld. Ik ben degene die het per slot van rekening... eh... deed. Vertel hem gewoon dat ik me niet aan de opdracht hield.’
Ik kijk haar even aan. Het slaat nergens op. Ze had gelijk. Dat meisje is belangrijker dan inlichtingen.
‘Natuurlijk doe ik dat niet,’ beloof ik haar dan.

Reacties (3)

  • MissEL

    Paige is wel echt lief

    1 jaar geleden
  • BethGoes

    Thank you, next.

    1 jaar geleden
  • Luckey

    snel verder

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen