Foto bij H52: Khana vermist ~ Nick

Khana keek me een tijdje verbijsterd aan en zei toen: “Wat... natuurlijk ben ik een mens, wat denk jij wel niet?” “Dat je geen mens bent”, zei ik droog en ze draaide met haar ogen. “Ik ben 100% mens”, zei ze toen en ik keek haar twijfelend aan. “Ik geloof je niet”, zei ik uiteindelijk en ze keek me beledigd aan. “Denk redelijk na Khana. In Taiwan kon je ongelooflijk snel lopen, dat zelfs ik als Kitsune niet echt kon bijhouden. Jou voetstappen zijn amper tot soms niet te zien, wat nu ook niet echt normaal is voor een mens. Je kunt elfs spreken en daarbij kun je ook nog een succubus angst aan jagen! Noem je dat normaal?” somde ik op. “Hoe weet je dat ik elfs sprak?” vroeg ze verbaasd en ik zuchtte. “Ik ben niet dom hoor! En ik ben ook een mythisch wezen!” zei ik en ze zei boos terug: “Hoe vaak moet ik het zeggen? Ik ben GEEN mythisch wezen! Ik ben een doodnormale mens die gewoon wat anders is!” “Anders in de zin dat je een mythisch wezen bent!” zei ik weer en ze gromde geïrriteerd. “Fijn, geloof wat je wilt, maar ik ben het beu”, zei ze boos en ze trok zich los en liep de dojo uit, mij alleen achterlatend.

Ik zuchtte diep en probeerde mijn woede te controleren, zodat ik niets kapot zou maken. Waarom wou ze gewoon niet toegeven dat ze een mythisch wezen was?! Tenzij… Ik zuchtte diep en liet me op de matten vallen. Ik ging languit liggen en wreef over mijn gezicht. Er bestond natuurlijk ook nog altijd een kans dat ze de waarheid vertelde. Dat ze van nature geen mythisch wezen was… Aargh, waarom was het toch zo ingewikkeld?

Ik was zo verzonken in gedachten, dat ik niet door had dat Miyuki terug was. Ze kwam de dojo binnen en vroeg: “Nick?” “Mhmm”, humde ik en zette me met tegenzin recht. Aan haar blik te zien, merkte ik dat er iets niet klopte. Het onrustige gevoel nam toe en zeker toen ze zei: “Jij en Khana ruzie?” “… ja, hoe weet je dat? Heeft Khana dat verteld?” vroeg ik en ze schudde tot mijn verwarring nee. “Ze is weg”, zei Miyuki bezorgd en ik sprong overeind. “Wat? Wanneer? Hoe?” zei ik met grote ogen en Miyuki haalde bezorgd haar schouders op. “Ik pas thuis zijn, avond gevallen”, zei ze en ik keek met grote ogen naar buiten. De avond was inderdaad gevallen, maar door de donkere wolken van het onweer had ik het niet eens door gehad. Ik liep langs Miyuki naar de tuin en zag dat ook de Ho-o’s weg waren. Ongerust keek ik om me heen, maar ik kon ze nergens zien. Hier klopte iets niet…

Miyuki stond in de keuken en ik liep langs haar heen naar onze kamer. Khana’s spullen en Basilisk waren weg en mijn ongerustheid overwon het van mijn woede. “Ik moet haar zoeken”, zei ik tegen Miyuki. Ze protesteerde, maar ik ging de deur uit. Het regende en mijn regenjas was niet bestand tegen zoveel water, maar toch zette ik door. Ik moest Khana vinden, zeker nu ze gewond was en er een boze succubus in de buurt was…

“Khana!” riep ik voor de zoveelste keer, maar tevergeefs. De straten waren donker en de lantaarnpalen hielpen niet veel om het zicht te verbeteren. Ik ging even schuilen onder een afdakje en zuchtte. Waarom, waarom moest ze net nu buitengaan?! Opeens hoorde ik lawaai van klapperende vleugels en meteen pakte ik mijn handgeweer en richtte die op plek vanwaar het lawaai vandaan kwam. Uit de regen kwam iemand aangelopen en bleef op een zekere afstand van mij staan toen die mijn handgeweer zag. “Op zoek naar iemand?” hoorde ik een smalende stem zeggen en ik gromde boos. Yoko.

Reacties (1)

  • Kaffaljidhmah

    Khana is foetsie en Yoko is back in the house!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen