Foto bij 012 • Flashes of History

Emma Lewis pov.

Het had niet lang geduurd tot Poppy me liet gaan uit de ziekenzaal. De effecten van de spreuk waren afgezakt na een aantal uur en ik voelde me prima. Poppy had verteld dat de spreuk een simpele verlammingsspreuk was geweest en dat ik geen schade voor de rest had opgelopen, tot mijn opluchting. Ik was namelijk bang dat ik anders meteen al een achter stand zou krijgen en dat wilde ik niet. Dit was mijn laatste jaar voordat ik afgestudeerd zou zijn en ik wilde nog betere resultaten halen dan ooit tevoren.
Voorzichtig keek ik voor me uit, naar Snape die al een uur in stilte achter zijn bureau zat. Hij zat ver voorovergebogen, terwijl hij vlot in een typisch Snape handschrift lesplannen op schreef. Zijn haar viel voor zijn ogen langs en zijn schouders zagen er ontzettend gespannen en oncomfortabel uit. Fronsend richtte ik me weer op mijn eigenwerk en zette de vlammen onder de ketel hoger.
De minuut dat ik binnen was gekomen, ruim op tijd en in mijn gewaad, leek hij besloten te hebben om me te negeren. Al een uur lang had ik gedaan als of ik niet aanwezig was, de enige indicator dat hij wist dat ik er was, was toen hij met een flik van zijn stok de opdracht liet verschijnen. Ik zuchtte diep en begon zorgvuldig de mandrake wortels te snijden in precieze blokjes. Ik moest een relatief simpele potion brouwen, iets dat me verbaasde, maar ik stribbelde niet tegen.
Na nog een uur de snijdende stilte te hebben aangehoord, werd de groeiende spanning te veel. Ik moest wat zeggen, iets om de stilte te verbreken en om de sfeer dragelijk te maken. Echter toen ik op keek van mijn ketel naar de man aan de andere kant van het lokaal, bleven de woorden in mijn keel hangen. Nogmaals betrapte ik mezelf dat ik naar hem zat te staren, ik kon mijn ogen niet van zijn vorm halen. Ik had niet door dat hij gestopt was met schrijven en over gegaan was naar brouwen en mijn blik vestigde zich op zijn handen. Elegante, slanke, maar krachtige handen sneden de ingrediënten vlot en beheerst tot reepjes. De reepjes waren zo gelijk en precies gesneden, dat het me verbaasde dat het zo snel ging. Niet veel later gebruikte hij het lemmet van zijn mes om de reepjes plat te drukken en sneed daar opnieuw weer blokjes uit. Het was bijna hypnotiserend om hem aan het werk te zijn gaan en merkte dat mijn eigen handen gestopt waren met wat ze aan het doen waren.
'Volgens mij heb ik niet gezegd dat je mocht stoppen,' bromde Snape en mijn ogen werden wijd. Vlug keerde ik weer terug naar mijn eigen potion en voegde een aantal druppels knot grass extract toe.
'Sorry, professor,' antwoordde ik en oogde hem nogmaals, deze keer kort en op mijn hoedde. 'Professor?' vroeg ik en wachtte geduldig af op zijn antwoord.
'Wat?'
'Ik wilde u nog bedanken, voor wat u deed in de ziekenzaal. Volgens madam Pomfrey bent u degene die ervoor zorgde dat alles goed verliep,' zei ik voorzichtig. Ik moest dit van mijn borst krijgen en het leek hem nauwelijks wat te doen.
'Het was mijn taak als professor om je veiligheid te verzekeren,' zei hij en ik knikte kort. De stilte kroop weer terug in zijn vertrouwde, oude plaats, alleen was de sfeer minder ongemakkelijk.

Dit bleef de komende dagen zo door gaan, in stilte maakte ik mijn opdrachten, brouwde perfecte potions en Snape zei geen woord tegen me, op een aantal nare opmerkingen over mijn techniek. Hij vond dat ik ingrediënten te langzaam en te slordig sneed en gaf een speech over het belang van rechte en accurate afmetingen van de ingrediënten en wat voor effect het had als het niet juist was. Ik had mijn kiezen hard op elkaar gedrukt, terwijl ik teleurgesteld naar mijn ingrediënten keek. Zelf was ik altijd redelijk trots om mijn techniek en snijkunsten. De professors op de universiteit hadden me er ook altijd op gecomplimenteerd en nu Snape dus zei dat hij vond dat ik er niks van bakte, voelde ik een steek in mijn trots.

Ik opende zuchtend mijn kas en liep naar binnen. De kas had een aangename temperatuur, waardoor ik mijn jas uit kon doen en het over de leuning van mijn stoel legde. Ik had een aantal dagen geleden een paar planten er in de plant en zag dat die al goed aan het groeien waren. Met een glimlach op mijn lippen liet ik mijn vingers door de jonge, groene bladeren gaan van een plant, waarna ik de bladeren besprenkelde met een voedingsstof bevattende vloeistof. Ook was ik begonnen met het groeien van mandrakes en keek onderzoekend naar de grond waar ik ze in had geplaatst. Het groeien van mandrakes was een lang proces en ik verwachtte ook nog niks te zien.
Ik groeide nooit alleen magische planten, ik groeide ook muggle planten, want niet alleen magische planten werden voor de potions gebruikt. Tevens vond ik bepaalde muggle, of standaard planten prachtig. Magische planten waren op een of andere manier ook altijd giftig of dodelijk, zoals de Venomous Tentacula, een plant die met zijn takken zijn prooi vastpakt, of in sommige gevallen, mij vastpakt. Ik zond een fronsende blik naar het stukje grond waarvan ik wist dat er een aan het groeien was. Ze waren redelijk agressief en dodelijk, maar ik was van plan deze klein te houden en zo ver mogelijk van de rest te houden.
Langzaam begon mijn green house tot leven te komen, het zou alleen een tijdje duren tot het compleet zou zijn met alle planten die ik wilde, maar het had geen haast.
Glimlachend liep ik naar de boom toe waar de bowtruckles in zaten en zette het potje met gemende insecten weer onder de boom. Hagrid had me vertelt dat ze zowat alle insecten aten en dat het ontzettende zachtaardige, verlegen beestjes waren. Volgens hem zou het erg lang duren tot ze mij zouden accepteren, maar ik begon al te merken dat de bowtruckles aan het opwarmen waren. Ik was hier zowat elke dag en ze konden net aan hun nieuwsgierigheid onder de controle houden. Ik nam weer glimlachend plaats voor de boom, terwijl ik de genietende beestjes bekeek. Dat was een van mijn favoriete activiteiten geworden, ze gedroegen zich op een of andere manier als mensen, verkleed als kleine takjes. De manier dat ze met elkaar communiceerde was aandoenlijk, ik leek mijn ogen er niet van af te kunnen houden.
Voorzichtig plaatste ik mijn hand naast de boom en zag hoe hun bewegingen plots veranderde, naar langzaam en op hun hoede. Ik verwachtte ook niet dat ze meteen na een week contact met me zouden durven aan te leggen, zeker niet als je je bedenkt dat ze al jarenlang hier in hun eentje zijn geweest, zonder mensen. Toch besloot een bowtruckle het te wagen en zijn bruine oogjes keken nieuwsgierig naar mijn gezicht, terwijl hij zijn pootjes op mijn vingers legde. Hij leek de waters te testen, kijken tot hoe ver hij kon, maar ik was niet van plan om het beestje tegen te houden. Hij zette voorzichtig nog een pootje op mijn hand neer en ik glimlachte breed, tot er hard op de glazen deur gebonkt werd en het beestje piepend terug de boom in schoot. Geïrriteerd draaide ik mijn hoofd om naar de deur, waar een uil bij het raam stond met een envelop in zijn snavel.
Bijna, gewoon bijna, was het gelukt. Nu wist ik zeker dat het diertje nog langer nodig had om de moed weer op te doen. Ik nam de envelop aan van de uil, stopte het in mijn gewaad en oogde het boompje met de bowtruckles stil. Volgende keer beter, dacht ik, terwijl ik de kassen verliet en het kasteel in liep.


Sorry sorry sorry, ik wilde dit veel eerder uploaden! Er was alleen wat fout gegaan op school, maar dat is afgehandeld.
Ik wens iedereen een fijne Pasen! Zijn jullie ook al op zoek naar alle paaseieren die verstopt liggen op de site? Ik wel! Hahaha.
Zo ja, laat me weten hoeveel jullie er al hebben!(flower)

Reacties (3)

  • GossipGirl21

    Super hoor.

    7 maanden geleden
  • EvilDaughter

    Stomme uil!
    En Snape, hij moet lief zijn.

    1 jaar geleden
  • Muizlet

    Ik werd zo blij toen ik zag dat je een hoofdstuk had geschreven!

    eehmmm 1. de link naar mijn inbox, haha

    1 jaar geleden
    • RickmanLover

      Hahahaha, dus je doet niet echt mee met de actie? Ik heb er op het moment precies 100:Y)

      1 jaar geleden
    • Muizlet

      Nou om eerlijk te zijn had ik een uur na mijn reactie er ongeveer 40 ;-)

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen