Foto bij 2) False identity & fear

P.O.V Norah

Ik trok verlegen de zoom van mijn donkerrode jurk naar beneden, toen ik de taxi uitstapte. Ik gaf de taxi chauffeur enkele dollars. Ik hield mijn koffie stevig vast toen ik opkeek naar het grote gebouw. Het was een hoge wolkenkrabber in het midden van Manhatten. Dallas Enterprises was op de top van het gebouw gezet, in klassieke letters. Ik wandelde schuchter het gebouw in. Ik droeg een donkerrode perfect passende Valentino jurk en zwarte Louboutins. Jace en ik hadden in de stock voor fotoshoots de perfecte outfit uitgezocht. De jurk was van vorig seizoen en waarschijnlijk zouden ze hem toch niet missen. De schoenen waren maat 39, nog nooit gedragen. Ik ga ze meteen terugbrengen als ik klaar ben. Alles wat ik droeg was meer dan ik me zou kunnen veroorloven en het voelde geweldig. Ik naderde de receptie waar een prachtige, jonge, blonde vrouw aan het typen was op haar computer. 'Kan ik u helpen?' Vroeg ze, zonder op te kijken. 'Ja, ik ben hier om Mr. Dallas te zien.' Ze lachte zachtjes. 'Heeft u een afspraak?' 'Wel, nee, maar ik-' 'Dan kan je Mr. Dallas zien in...' Ze scrolde op haar computerscherm, bijtend op haar lip, in diepe concentratie. '7 maanden.' 'Ben je serieus?' Ik zuchtte en richtte me tot de dame. 'Luister, het is erg belangrijk.' 'Tuurlijk is het belangrijk.' Lachte ze. 'Tenzij je je aanmeld om receptioniste te worden, wat ik betwijfel.' Spotte ze met me. 'Of je bent een multimiljonair die een fusie wilt laten doorgaan. Anders is er geen enkele kans dat je Mr. Dallas zal zien vandaag.' 'Bedankt voor je hulp.' Zei ik sarcastisch, terwijl ik me omdraaide en weg stampte. Ik stond ongeduldig op het voetpad, zoekend naar een taxi, terwijl ik Jace belde. Hij antwoordde na de eerste piep. 'Jace, hij is niet beschikbaar in 7 maanden, ik ga nooit met hem kunnen spreken.' Zeurde ik meteen toen ik mijn beste vriend hoorde. 'Tenzij ik een hotte meid ben die solliciteert voor een baan of een fucking multimiljonair.' Hij giechelde door de telefoon. 'Geef je het echt zo makkelijk op?' 'Wel, wat zou ik moeten doen dan?' 'Het is zo duidelijk. Ga dat gebouw binnen, doe alsof je een multimiljonair of een hotte meid bent die solliciteert voor een baan. Eis om hem te zien. Ik wil Victoria haar gezicht zien als je zegt dat je het interview echt hebt kunnen regelen.' 'Serieus? Naar binnen gaan en liegen tot ik hem kan zien? Dacht het niet. Ik zal meteen door de mand vallen.' Mompelde ik. 'Doe het. Wees niet zo'n klein kind! Zorg dat Mr. sexy Dallas een interview met je wilt. Fake het vertrouwen in jezelf dat je Valentino jurk uitstraalt. Nou, ik zou graag nog even met je praten, maar ik heb een interview en jij moet een interview bemachtigen.' Bevool hij me. Ik zuchtte, hing op en ging terug naar het gebouw. Ik glipte langs de receptioniste en liep naar de lift. Er waren meer dan 30 etages. Fronsend tikte ik op het knopje van de bovenste etage, want ik vermoedde dat daar het belangrijke bureau was. Terwijl ik in de lift stond, waren er voortdurend mensen die in en uit de lift gingen. Iedereen was of een jonge, blonde bimbo die er prachtig uitzag of een ouder, belangrijk uitziende man. Als de lift op de bovenste etage stopt, loop ik langzaam uit de lift. Ik word begroet door een receptioniste en nog een ander mooi meisje. Ik wandel naar de balie en probeer er zo zelfverzekerd mogelijk uit te zien, terwijl het meisje me een blik geeft. 'Kan ik u helpen?' Vraagt ze met een opgetrokken wenkbrauw. 'Ja. Ik heb een meeting met Mr. Dallas.' Antwoord ik onmiddellijk. 'Naam?' 'Norah Wilson.' Antwoord ik. Het kwam er meer uit als een vraag dan een antwoord. Ze begint te typen op haar computer en kijkt mij dan terug aan. 'Sorry, geen afspraak voor Miss Wilson vandaag.' Zegt ze op een saaie, melige toon. 'Er moet een vergissing gemaakt zijn. Ik ben hier om te solliciteren voor receptioniste.' 'Oh, waarom heb je dat niet gezegd? U werd toch vertelt dat deze meetings 'of the record' zijn? Antwoordde de fake blondine toen ze opstond. 'U kan me volgen.' Off the records? Raar, dacht ik toen ik haar volgde. Allebei onze hielen tikte op de grond toen we de lange gang in wandelde. Ik veegde de zwetende handpalmen af aan mijn jurk, toen we bij een grote mahonie houten deur aan het eind van de hal kwamen. Ze klopte zachtjes op de deur voor ze zichzelf binnen liet. 'Mr. Dallas?' Vroeg ze, toen ze haar hoofd door de deur stak. 'De volgende solliciterende, jonge dame is hier om u te zien.' 'Zend haar in.' Zei een diepe stem. Mijn zelfverzekerdheid daalde toen we bij de deur stonden en ik de diepe stem hoorde. Ik nam diep adem, deed mijn schouders achteruit en gooide mijn haar over mijn schouders voor ik de kamer in liep. Hij leunde achterover in zijn stoel, zijn voeten lagen op het bureau en zijn armen waren gevouwd achter zijn hoofd. Hij had een geprint hemd aan met een donkere kostuumjas, zijn hemd was helemaal tot boven geknoopt. Mijn ogen identificeerde zijn kostuum meteen als een Gucci kostuum. Mijn zelfverzekerdheid die ik min of meer had opgebouwd toen ik dit plan had opgestart, was onmiddellijk verdwenen toen hij zijn ogen over mijn lichaam liet glijden. Ik bibberde bij zijn intense blik en bereikte zijn grote bureau. 'Zit.' Commandeerde hij me, gebarend naar de stoel. Zijn stem was ijzig en een tikkeltje schor. Ik nam diep adem en ging zitten, nerveus kruiste ik mijn benen over elkaar en kronkelde met mijn handen. Ik stopte echter toen ik zijn heldere ogen zag, die te helder waren voor zijn donkere houding. 'Ik ben Norah.' Piepte ik. Mijn stem sloeg over en ik richtte mijn blik naar de grond. Een deeltje van mijn haar kwam voor mijn ogen. Ik stak het terug achter mijn oor en beet nerveus op mijn lip. Ik keek op en zag een vermaakte lach op Mr. Dallas' lippen. Hij deed zijn voeten van zijn bureau en leunde naar voren, zodat zijn ellebogen op zijn bureau leunde. Zijn kin rustte op zijn samengevouwen handen. Ik merkte dat hij verschillende designer ringen droeg aan zijn smalle vingers. 'Norah was het?' Vroeg hij ijzig. Ik knikte lichtjes. 'Jij komt hier niet solliciteren om receptioniste te worden, dus je hebt één minuut om te praten, voordat de security je weg brengt.' Ik opende mijn mond. 'Hoe weet je dat?' 'Neem je me in de maling?' Hij grinnikte zachtjes, maar je zag de vrolijkheid niet in zijn ogen. 'Eerst en vooral, je bent een brunette. Ik heb speciaal gezegd: geen brunettes. Mijn werknemers maken geen fouten. Ten tweede, je bent fucking raar. En als laatste, ik vermoed dat je Norah Wilson van Vogue Magazine bent, die ik vriendelijk heb gevraagd, me niet meer te contacteren.' 'Je hebt gedreigd met een verbod, dat zou ik niet vriendelijk noemen.' Gaf ik als commentaar. Zijn blik werd donkerder en ik zweeg onmiddellijk. 'Uw minuut is om, ga weg.' Siste hij. Ik deinsde terug door zijn blik, maar toch kon ik op de een of andere manier praten. 'Please, Mr. Dallas. Het enige wat ik vraag is een klein interview. Het zou zoveel voor me betekenen, eerlijk ik- ' 'Ik zei, ga weg.' Ik staarde naar hem in shock, voor ik opstond en naar voren leunde om zijn glimmende ogen te ontmoeten. Hij was een fucking dick. 'U heeft geen manieren. U bent gemeen. En ik ben blij dat je dit weigert, want ik zou op geen enkele manier een artikel willen schrijven over u.' Een vermaakte glimlach was op zijn lippen te zien en ik draaide me om om weg te gaan. Ik probeerde een zware deur te openen, maar ze wilde niet open gaan. Ik zuchtte in frustratie en verlegenheid toen ik het opnieuw probeerde. Ik voelde een warme adem in mijn nek en deinsde terug. Zijn handen namen me vast bij mijn middel en draaide me ruig om, zodat onze blikken elkaar ontmoetten. Zijn lichaam drukte tegen me aan, terwijl hij me tegen de deur aan duwde. Hij leunde naar voor en stopte milimeters voor mijn gezicht. Ik ademde diep in toen hij zijn handen, ieder aan een kant naast mijn hoofd plaatste. 'Maak ik je bang?' Fluisterde hij. Ik schudde mijn hoofd en hij grinnikte. Ik kon zijn borstkas voelen trillen tegen het mijne, toen het diepe geluid de kamer vulde. 'Ik denk dat je liegt.' 'Je bent een asshole.' Siste ik, toen ik mezelf uit zijn greep probeerde te duwen. Hij duwde me alleen maar harder tegen de deur aan, mijn pogingen bleken hem niet te storen. 'Praat niet zo tegen me.' Waarschuwde hij me. 'Ik kan zeggen wat ik wil, dick.' Hij likte over zijn mondhoek en schudde zijn hoofd. Zijn grote hand nam mijn vuist beet en hij sloeg mijn arm tegen de deur. Een onvrijwillige gil ontsnapte uit mijn mond. 'Raak mij niet aan, tenzij ik je de toestemming geef.' Zei Cameron kokend van woede en hij drukte zijn voorhoofd tegen het mijne aan. 'En ik heb me bedacht. Ik denk niet dat ik je bang maak. Ik denk dat ik je opwind. Ik denk dat je me wilt.' 'Dat hoop je maar.' Spotte ik, niet gelovend dat de woorden uit mijn mond kwamen. Waarom moet hij er zo goed uitzien? En waarom rook zijn haar naar kokosnoot? Hij kon ook een model zijn inplaats van CEO. Hij grijnsde. 'Je liegt en ga nu weg uit mijn kantoor.' Hij deed een stap achteruit en ik draaide me om, zodat ik niet langer zijn gezicht zou moeten zien. Ik kon hem achter me voelen, zijn aanwezigheid gaf me koude rillingen over mijn rug. Of misschien was het zijn warme adem die ik voelde in mijn nek. Ik trok weer aan de hendel van de deur en deze keer slingerde die open. Ik sprintte uit zijn kantoor de hal in, zo snel als ik kon op mijn Louboutins. Ik drukte op de knop van de lift en stond te springen op mijn hakken. De receptioniste gaf een kleine glimlach en schudde met haar hoofd. De lift maakte een piep geluidje toen de deur open ging. Ik wandelde snel de lift in en duwde mijn rug tegen de muur. Ik zuchtte in opluchting toen de deur sloot. Maar voor de lift volledig kon sluiten, werd de lift tegen gehouden met een hand. Mijn mond viel open toen ik Cameron Dallas zag, perfect gekleed in zijn kostuum. Hij perste zijn lippen op elkaar en staarde koud naar me. 'Ik zal op je kantoor zijn, vrijdag morgen om 11 uur voor het interview. Als je me laat wachten, zal ik vertrekken.' Zei hij met geen enkele emotie in zijn stem. Voor ik kon antwoorden draaide hij zich om en liep naar zijn kantoor. Ik keek naar zijn figuur toen de liftdeuren langzaam sloten. Toen de deuren waren gesloten, realiseerde ik me dat ik mijn adem inhield. Mijn knikkende knieën gaven het op en ik viel tegen de muur. Ik hield me vast aan de metalen pijpen en snakte naar adem. What the fuck is er net gebeurd?

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen