Foto bij 013 • Flashes of History

Emma Lewis pov.

Ik opende de deur naar de lerarenkamer en zag tot mijn opluchting dat het nog leeg was. Glimlachend nam ik plaats in een van de comfortabelere uitziende zetels en legde een dunne stapel perkament voor mij neer, met mijn schrijfgerei en potions boek. Ik genoot van de sfeer en stilte in de lerarenkamer en daarom was ik hiernaar toe gekomen om mijn potions verslag te schrijven. Snape had alsnog gewild dat ik een verslag zou schrijven en ik had nog een aantal dagen, maar ik wilde het beter dan ooit tevoren maken. Ik wilde hem laten zien dat ik het kon. Iets inleveren waar hij misschien trots op zou kunnen zijn, iets waarmee ik liet zien dat ik het kon en dat ik oplette. Maar ook al zou het een goed verslag zijn, Snape zou nooit toegeven.
Ik sloeg het dikke boek open en begon te lezen, terwijl ik verder schreef aan de tekst. Ik hield mijn linker wijsvinger onder het woord waar ik was en beet geconcentreerd op mijn lip. Mijn iets wat slordig handschrift stond over een totaal van vier stukken perkament, maar ik was nog niet klaar. Nog lang niet, ten eerste had ik het aantal woorden nog niet gehaald en was er nog zo veel dat ik wilde op schrijven. Mijn handschrift was slordig doordat ik altijd gehaast schreef, iets waarmee ik niet kon stoppen ook al had ik zat tijd. Daardoor waren de letters oneven, maar totaal niet onleesbaar.
Het komende half uur was ik gefocust aan het werk en had ik er nog een stuk perkament bij geschreven, waarvan een deel een grote tabel was. Het was een verslag over het verband van de temperatuur van de ketel en de giftigheid van ingrediënten. Echter toen ik aan mijn volgende stuk begon, opende de deur en keek ik verbaast op van mijn werk. Er zou in een half uur een leraren bespreking plaats vinden over het komende schooljaar, maar ik had nog niemand verwacht.
Snape keek me lichtelijk verbaast aan, waarna hij de deur achter zich sloot en naar me knikte. Ik knikte beleefd terug en keek snel weer terug naar mijn boek.
'Ik zie dat je nog steeds de eigenschap hebt om te veel woorden te schrijven en zo dus mijn avonden onnodig te verspillen,' zei hij met zijn rug naar me toe, terwijl hij een kop thee voor zichzelf zette.
'Liever te veel dan te weinig woorden,' antwoordde ik, maar bleef geïnteresseerd naar zijn rug kijken. Normaal had hij een grote en indrukwekkende mantel rond zijn schouders, dat over zijn gewaad heen hing. Door die mantel hadden veel leerlingen hem vergeleken met een vleermuis, maar deze miste nu. In plaats van de mantel had hij nu alleen zijn gewaad aan, waardoor zijn brede, sterke schouders duidelijk zichtbaar waren. Ik kon de spieren in zijn rug zien bewegen onder de dikke stof, terwijl hij zijn thee klaar maakte. Snape was geen gespierde man, hij had een lang en dun lichaam. Ondanks dat kon je aan de manier hoe hij zich voortbewoog zien dat hij wel degelijk sterk was. De stof van zijn gewaad kwam op tot hoog op zijn nek en verborg grotendeels van zijn handen. Ik had gemerkt onder het werken dat hij zijn mouwen altijd een stukje op trok, waardoor ik zijn hele handen kon zien en ik moest toe geven, zijn handen waren adembenemend.
Ongemakkelijk richtte ik me weer op mijn boek, maar vond dat ik niks meer op kon schrijven.
'Daar zijn de meningen over verdeeld,' bromde hij en nam plaats aan de tafel en hield twee stoelen tussen ons in. Ik voelde dat hij mijn kant op keek en ik keek op, vragend, tot ik zijn ogen op mijn muziek speler zag liggen.
'Oh, dat is een walkman,' zei ik en pakte het vierkante kastje met de koptelefoon beet. Ik hield van muziek en omdat mijn walkman op baterijen liep, kon het wel werken binnen de muren van Hogwarts. Ik wist ook dat veel tovenaars helemaal niks afwisten van elektronica of de muggle wereld, maar ik had dat nooit, ook al kwam ik uit een magische familie. Mijn moeder en vader waren allebei tovenaars, halfbloed.
'Ik weet wat dat is, miss Lewis,' zei hij met een grijns op zijn gezicht. Mijn wenkbrauwen schoten omhoog en mijn mond viel lichtjes open. Dat was iets dat ik dus echt niet verwacht had. Snape, Head of Slytherin kende muggle elektronica. 'Het is alleen dat ik er al jarenlang geen een gezien heb,' vertelde hij verder en ik keek verbaast terug naar de walkman in mijn hand. 'Wat?' zei hij met een diepe grom in zijn keel en ik schudde mijn hoofd.
'Ik had niet verwacht dat the Head of Slytherin muggle elektronica kende,' zei ik en hij haalde spottend zijn neus op. Hij zat met zijn rug kaarsrecht in de stoel, armen over elkaar, terwijl hij emotieloos mijn kant op keek.
'Ik zou een dwaas zijn om de potentie van muggle elektronica te negeren,' zei hij, waarna hij rustig zijn thee roerde. De stilte die altijd tussen ons leek te vallen, werd abrupt verbroken door getik op het raam. Ik draaide me om naar het geluid en zag dezelfde uil voor het raampje staan die gisteren ook een brief had gebracht. Ik keerde de kleine, bruine uil zuchtend mijn rug weer toe en probeerde het getik te negeren. Ongeduldig werd het getik luider en hoorde ik de uil zacht krijsen om aandacht, maar ik had geen behoefte aan de brief. Ik had de brief die hij gisteren had afgeleverd nog steeds in de binnenzak van mijn jas zitten, die op dit moment over de leuning van de zetel lag. Zodra ik de brief open gemaakt had en mijn ogen er vlug over had laten vallen, had ik het boos op de grond gegooid. Toen ik me bedacht dat ik dat soort brieven beter niet had kunnen laten liggen, had ik het opgepakt en weer in mijn jaszak gestoken, terwijl ik met een naar gevoel terugliep.
'Zal je die uil niet eens beantwoorden voordat het door het raam tikt? Ik kwam hier voor mijn rust,' bromde Snape en toen ik op keek zat hij inderdaad met zijn neus in een dik, donker boek. Ik haalde diep adem en hees mezelf omhoog. Het kleine uiltje stond ongeduldig op de rand voor het kleine raampje heen en weer te wiegen en zag er duidelijk hongerig uit. Voorzichtig opende ik het raam, liet hem op mijn arm springen en bracht hem naar de tafel toe zodat ik wat te eten voor de uitgeputte uil kon pakken.
'Moet dat beest op tafel zitten?' vroeg Snape die fronsend naar de uil keek en ik voerde de uil een stuk brood.
'Ik moest die uil toch beantwoorden?' vroeg ik retorisch en hoorde geen antwoord meer van hem komen. Terwijl de uil het brood at, pakte ik de brief vast en keek naar mijn naam die op de voorkant stond. Mijn naam stond daar in zwarte blokletters en meteen drukte ik het zonder open te maken in mijn jaszak.
Het waren brieven van Jack, mijn ex. Die paniek die zich had gevormd in mijn maag, probeerde ik te negeren toen ik weer aan mijn verslag ging werken. Hij wilde het weer goed maken en had verteld dat hij spijt had van alles dat hij gedaan had, hij wilde me weer zien. Maar ik wilde hem niet zien. Ik had daar geen behoefte aan. Ondertussen kwamen langzaam andere docenten binnen stromen en begon Albus de bespreking over de Triwizard Tournaments die dit jaar op Hogwarts zouden plaats vinden.

Reacties (5)

  • GossipGirl21

    Wauw

    7 maanden geleden
  • Liz25

    Ok het is officieel, ik ben verslaafd aan dit verhaal! Ik hou van je schrijfstijl, het is heel realistisch. Het brengt Hogwarts en de hele Wizarding World wat dichterbij ...
    Vooral blijven schrijven!!!(flower)(H)

    1 jaar geleden
  • EvilDaughter

    Snape houdt ervan om met zijn grote neus in dikke boeken te zitten hihi.
    Norse man is het toch, hij is ook wel knap.
    Ik vind de vleermuis look echt wauwie.

    1 jaar geleden
    • EvilDaughter

      En Jack moet haar met rust laten, zij en Snape moeten een rare romance krijgen. Daar past geen Jack bij

      1 jaar geleden
  • Butterflygirl

    Oke honestly ik begin nu van snape als character te houden en ik zie hem nu alleen nog maar als een sexy snape voor me ipv idk oud kreng haha

    1 jaar geleden
    • RickmanLover

      Hield je hiervoor nog niet van Snape dan? :p

      1 jaar geleden
    • Butterflygirl

      Nope

      1 jaar geleden
    • RickmanLover

      Yess een nieuwe Snape fan er bij, hahahaha. Maar mag ik vragen waarom je een Snape fanfic ging lezen dan?

      1 jaar geleden
    • Butterflygirl

      Uitstelgedrag...

      1 jaar geleden
  • Butterflygirl

    oh my gosh straks word Jack een dikke stalker ofzo dat zou me niets verbazen. En en...ze voelt iets voor Snape. Maar is Snape niet, like, 40 ofzo?? wuuut.
    En dan komt Jack haar stalken en alles en krijgt ze paniekaanvallen en krijgt Snape haar daaruit :#

    1 jaar geleden
    • RickmanLover

      Wie weet :p
      Snape komt uit 1960 en dit verhaal speelt zich op het moment in 1994 af. Hij is dus 34 jaar:Y)
      Ik snap je verwarring wel, de acteur die Snape speelde in de films was hij 55 en op het einde van de films van hij 65 XD
      Bedankt voor je reactie(flower)

      1 jaar geleden
    • Butterflygirl

      hoe weet je nou weer dat snape uit 1960 komt??? maar ik zat een beetje na te denken van harry zat in zijn vierde jaar, dan is hij dus 14. ik schatte james en lilly rond de twintig en dan is hij dus 34 oeps hahhahaha

      1 jaar geleden
    • RickmanLover

      Nouuu dat weet ik omdat ik zowat alles van Snape weet dat er te weten valt XD Een hoop is duidelijk gemaakt, maar sites zoals Pottermore staat officiële informatie die J.K Rowling heeft uitgegeven. Daar komt het van af, maar naar alle jaren ken ik het uit mijn hoofd, hahahah

      1 jaar geleden
    • Butterflygirl

      oh hahaha. ik herken het wel though. welk niveau school dinges doe je?

      1 jaar geleden
    • RickmanLover

      Ik doe nu havo (: Jij?

      1 jaar geleden
    • Butterflygirl

      vwo:(

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen