Foto bij [Nieuw verhaal] Samen Alleen • OP

Ik zou het fantastisch vinden als ik jullie mag verwelkomen bij mijn nieuwe verhaal "Samen Alleen". Het is een verhaal dat ik al eerder heb geschreven, dus bij voorbaat al de zekerheid dat het een volledig verhaal zal worden.


Jasmijn Verbeek is intelligent, maar toch is ze vorig jaar blijven zitten. Ze is oprecht en goedgelovig, als ze tenminste niet gesloten en wantrouwend is. Ze is achttien, één jaar ouder dan haar klasgenoten, maar dat is zeker niet het enige waarin ze van hen verschilt. Waar haar klasgenoten in het weekend uitgaan, doet Jasmijn vrijwilligerswerk bij een verzorgingstehuis en probeert ze haar hoofd leeg te maken door te zwemmen.

Haar leven is rustig en voorspelbaar, totdat Daan op een ochtend haar klas binnenstapt. De krachtige, afstandelijke jongen is alles wat Jasmijn niet is. Desondanks - of misschien juist daardoor - is Jasmijn nieuwsgierig naar de jongen die bewust iedere vorm van contact vermijdt. Als ze eens terug naar huis fietst via het park, ziet ze haar nieuwe klasgenoot op de brug staan en voor ze het weet heeft ze in haar handremmen geknepen. Het blijkt een besluit met grote impact.



‘Vind je het echt zo vervelend als ik je af en toe gezelschap houd?’ vraag ik, mijn adem hoog in mijn borstkas.
Hij schudt langzaam zijn hoofd. ‘We maken een deal, oké? Maandag en donderdag. Geen verplichtingen, maar wel duidelijkheid.’ Hij steekt zijn hand naar me uit.
Zonder na te denken schud ik zijn hand.
‘Het is dinsdag. Tijd om te gaan,’ zeg ik dan.
Ik hoop dat hij me zal zeggen dat ik mag blijven of dat hij in ieder geval iets van emotie toont.
‘Tot morgen,’ zegt Daan, even stug als altijd.
Toch fiets ik met een goed gevoel weg, wetend dat dat meer over mij dan over hem zegt.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen