Foto bij 1.1


Vrijdag
Slechts enkele mensen maakten een onvergetelijke indruk op me, maar het was me tot deze dag nog nooit overkomen dat iemand dat lukte bij de eerste ontmoeting. Terwijl Valerie in een waterval van woorden aan niemand in het bijzonder vertelde hoe moeilijk het tentamen maatschappijleer was geweest en vervolgens klaagde over haar vriend die niet terugbelde, ging de deur open. Niet meneer Thomassen, die de hoofdstukken economie altijd in een razend tempo doornam, kwam binnen, maar een onbekende jongen stond in de deuropening en hij keek om zich heen. Het was alsof hij iemand zocht, wat me vrijwel onmogelijk leek, omdat hij niet in onze klas hoorde. Hij zette een stap naar voren en bleef opnieuw staan.
Aan het gegiechel van de meiden naast me te horen, was ik niet de enige die de jongen had opgemerkt. In tegenstelling tot de meeste jongens uit de klas, was deze onbekende niet alleen lang, maar had hij ook behoorlijk brede schouders.
‘Goedemorgen 5v1, het is me weer een waar genoegen om jullie les te geven.’
Nu kwam meneer Thomassen wel binnen, in hetzelfde tempo als waarmee hij altijd spreekt. Hij leek de onbekende jongen niet op te merken en iets in me vertelde me dat die laatste dat niet vervelend vond.
De jongen trok de capuchon van zijn zwarte trui verder over zijn hoofd en liep tussen de tafels door. Zijn blik was al even donker als zijn kledingkeuze. Hij koos de tafel in de hoek, een van de weinige lege plekken in het lokaal en het verbaasde me. Het verbaasde me, omdat ik zelf exact hetzelfde had gedaan, terwijl ik verder nog geen enkele overeenkomst tussen mij en de onbekende jongen had kunnen ontdekken.

‘Jasmijn, zou jij het antwoord op 23 voor willen lezen?’
Ik schrik op en kijk meneer Thomassen aan. ‘Sorry meneer, welke vraag?’ vraag ik, minstens even gehaast als zijn normale spreektempo.
‘23.’ De man kijkt me ietwat teleurgesteld aan en ik kan niet anders dan die emotie met hem delen.
Ik heb altijd alles op orde, maar vandaag lijkt anders dan de andere dagen. Al is het maar door de nieuwe leerling, die nog steeds niet heeft laten merken dat hij er is, terwijl de les al veertien minuten duurt. Mijn schrift ligt nog gesloten voor me. Snel sla ik het open en ik zoek het goede antwoord. Als ik het voorlees, zie ik de teleurstelling van Thomassens gezicht verdwijnen.
‘Heel goed, Jasmijn, heel goed,’ zegt hij, vanzelfsprekend snel, maar iets zachter dan gewoonlijk.
‘Meneer?’ klinkt er.
Ik hoef niet om te kijken, want aan de hoge, iets schelle stem weet ik Valerie al te herkennen.
‘Ja, Valerie?’ reageert Thomassen vriendelijk.
‘Is het u nog niet opgevallen dat we een nieuwe klasgenoot hebben?’ vraagt ze.
De nieuwsgierigheid druipt van haar stem af en ondanks dat ik minstens even nieuwsgierig ben, erger ik me eraan dat ze wéér de aandacht naar zich toe trekt.
‘Ja meneer, ik ben ook erg benieuwd,’ valt Elena haar bij.
Valerie en Elena zijn als twee magneten: onafscheidelijk, maar ook ijzersterk samen. Ze hebben het zich gemakkelijk gemaakt aan de top van de rangorde in onze klas vol met jongvolwassenen die geen idee hebben wie ze zelf zijn.
‘O, pardon. Het spijt me dat ik je niet heb gezien. Ik wist eigenlijk ook niet dat er een nieuwe leerling in deze klas zou komen en ik zal dat ook zeker in de vergadering doornemen. Natuurlijk heb…’ ratelt de docent.
‘Meneer,’ zegt Valerie scherp.
‘Ja, ik praat te snel, ik weet het. Dat is nu eenmaal mijn gebrek.’ Thomassen haalt eens diep adem. ‘Zou jij jezelf willen introduceren?’
Ik draai me om en kijk, net als mijn medeklasgenoten, naar de onbekende jongen, die eindelijk zijn identiteit zal onthullen.
‘Ik ben Daan.’
In tegenstelling tot wat ik had verwacht, houdt hij zijn capuchon nog altijd op.
‘Welkom Daan. Ik ben meneer Thomassen. Kun je misschien nog iets meer over jezelf vertellen?’ moedigt Thomassen hem aan.
Maar ik heb het idee dat Daan geen aanmoediging nodig heeft. Hij lijkt er totaal geen behoefte aan te hebben om meer dan die drie woorden met ons te delen.
‘Ik heb niet zoveel interessants te vertellen.’ Daan laat zich iets onderuit zakken op zijn stoel, die veel te klein voor hem lijkt.
Hij past hier niet, bedenk ik me. Ik kan niet duiden waar het aan ligt, maar het ongemak straalt van hem af.
‘Hoe oud ben je?’ vraagt meneer Thomassen ongemakkelijk.
‘Negentien,’ zegt Daan nors.
Valerie stoot Elena aan en ze beginnen te giechelen.
‘Zo, dat is een stukje ouder dan de meesten hier. Waardoor komt dat?’
‘Meneer, bedankt voor uw interesse, maar ik ga mijn plek wel vinden. En ik zal mijn klasgenoten vast ook leren kennen. Ik zit hier, omdat ik mijn examen volgend jaar graag wil halen. En daar heb ik u waarschijnlijk hard voor nodig.’
Soms hoef je iemand niet te verstaan om de boodschap te horen. Daan schreeuwt of hij met rust gelaten mag worden.
‘Ja ja, natuurlijk.’ Meneer Thomassen knoopt zijn jasje dicht en draait zich om naar het bord.
Ik probeer me op de les te focussen, maar om een nog onbekende reden kan ik alleen maar aan Daan denken.

Reacties (5)

  • GossipGirl21

    Ziet er leuk uit hoor

    1 jaar geleden
  • GossipGirl21

    Ziet er een leuke story ook. Ik ga hem lezen.

    1 jaar geleden
  • Samanthaaa88

    Ontzettend goed geschreven! (:

    2 jaar geleden
  • Slughorn

    Klinkt als een leuk begin (:

    2 jaar geleden
  • Danson

    Ik ben benieuwd! Het begint in ieder geval al interessant (:

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen