Foto bij ~ Alyssia ~ Ravianna ~ Jenson ~

“Heb je alles?” Vraagt mijn moeder bezorgd aan me terwijl ze mijn kamer nog eens doorkijkt.
“Ja, ben je je speentje niet vergeten en heb je genoeg luiers ingepakt?” Klinkt Yoricks spottende stem door mijn slaapkamer muur heen en ik snuif.
“Ik kan mijn luiers niet vinden, mag ik die van jou lenen?” roep ik terug en ik knik naar mijn moeder. “Ik geloof dat ik alles heb.”
De afgelopen dagen ben ik bezig geweest met het inpakken van kleren en spullen. Wat blijkt, nu ik eindelijk mijn match ga ontmoeten in de hoofdstad. Is het ook de bedoeling dat ik daar voor een paar weken blijf, zodat we meteen aan de slag kunnen.
Geweldig.
“Alys schiet eens op voor je straks te laat bent!” Roept mijn vader gespannen van beneden en mijn moeder haast zich om een van mijn tassen op te pakken en naar beneden te gaan. Weemoedig pak ik mijn overige twee tassen en rugzak bij elkaar en wurm mezelf door de deur heen.
Ik voel een hand mijn tas overpakken en mijn haar door de war halen. “Misschien moet je schoenen aantrekken?” suggereert mijn broer grijnzend en ik zucht. “Ik houd niet van schoenen” mopper ik zachtjes.
In het openbaar zorgen mijn ouders er altijd voor dat ik schoenen aan heb, maar in het algemeen loop ik veel liever zonder. Ik houd ervan om de aarde te voelen en al helemaal als ik mijn krachten gebruik.
Beneden aangekomen loop ik toch op opdracht van mijn broer naar de wasmand en vis er twee schone sokken uit. Het interesseert me niet dat er een wit met oranje strepen is en de ander fel groen.
“Die passen niet bij elkaar” roept Yasmin terwijl ze langs komt stormen.
“Jij en ik ook niet!” schreeuw ik terug terwijl ik mijn tong naar haar uitsteek als ze lachend achterom kijkt.
Van ergens onder de kapstok vis ik mijn zwarte enkellaarsje tevoorschijn en trek ze aan. Meteen voelt het bedompt en heb ik het gevoel dat mijn voeten opgesloten zitten.
“Lielie” Roept mijn broer zoetsappig vanuit de hal en ik zucht om mijn bijnaam. “Yoyo” roep ik net zo zoet terug terwijl ik naar mijn familie toe loop.
Amylle slaat meteen haar armen om me heen. “Als je niet iedere dag iets laat horen, kom ik naar je toe en maak ik je persoonlijk af” sist ze in mijn oor. Liefhebbende familie. Ik sla mijn armen om haar heen en trek haar tegen me aan. “Gezellig, neem de rest dan ook mee dan maken we er een dagje uit van.”
Yasmin duwt haar zus aan de kant en vliegt me ook om de nek. “Ik hoop dat hij knap is.” Grijnst ze en ik trek zachtjes aan haar korte haar. “Wie zegt dat het een hij is” vraag ik nieuwsgierig en ze haalt haar schouders op. “Er zijn al teveel vrouwen in deze familie. Papa en Yorick verdienen wel wat support.” Ik lach en duw haar aan de kant om mijn armen om Yorick heen te gooien.
“Eindelijk rust nu je weg bent” Ondanks zijn woorden begraaft hij zijn gezicht in mijn nek en trekt me dicht tegen hem aan. “Ik houd ook van jou broertje” Ik adem zijn geur in en woel nog even door zijn blonde haren.
Mijn moeder is bijna in tranen als ik haar omhels en mijn vader slaat zijn grote armen om ons beide heen. “Laat me alles weten over je match, beloofd?” “We zullen proberen of we binnenkort een keer langs kunnen komen.”
Het afscheid nemen van mijn familie is lastig, ik zal ze missen de aankomende weken. Maar als ik in de taxi stap die geparkeerd voor onze deur staat, heb ik me nog nooit zo vastberaden gevoeld als dat ik nu doe.


Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen