~**~**~

'Oké, je wilt het over geld hebben?' vraagt mijn vader en zitten we in de woonkamer met een kop koffie.
Ja, dat wil ik inderdaad. De slok koffie geeft me net genoeg tijd om na te denken hoe ik dit moet aanpakken. Gewoon mijn laptop erbij pakken en laten zien. Kom nou. Makkelijk houden. Met één vinger in de lucht, als in dat ik even een minuut wil hebben, ga ik naar boven om mijn laptop te pakken. Terug in de woonkamer, zet ik het aan en log ik in op mijn bankrekening. Vervolgens laat ik het saldo aan hem zien. Ik gooi mijn handen in de lucht en laat ze dan in mijn schoot vallen.
'Kim, ik weet zo ongeveer wel wat je heb...' Hij valt stil. 'Je hebt alles op een beheerrekening gezet?'
Ja, ik heb een beheerrekening waar ik al mijn geld op binnen krijg en vandaar uit worden mijn rekeningen betaald. Per maand laat ik anderhalf duizend op een betaalrekening storten en dat is mijn zakgeld voor de maand, inclusief om van te tanken. Merk ik dat ik meer over hou, stort ik desnoods wat terug, gebaar ik naar hem. Ik gebruik ook niet al mijn geld en dat weet ik.
Nu gebaard mijn vader naast hem. 'Kom hier zitten, dat gaat wat makkelijker.'
Wetend wat hij wilt doen, ga ik bij hem zitten en krijg ik mijn laptop terug op schoot. Vooral omdat hij niet alle gebaren kent. Gelijk open ik een Word document. Het is gewoon dat je weet dat ik eigenlijk weinig aan mijn geld zit. Alles staat op een beheerrekening en per maand boek ik anderhalf duizend pond naar mijn betaalrekening, dat is mijn zakgeld voor heel de maand. In feite is mijn inkomen, via Hair & Beauty, voldoende om al mijn rekeningen te betalen. Dit schiet ten minste op. Nu kan ik normaal vragen stellen.
'Ja, daar heeft ze een punt. Geld heeft ze al en een inkomen van de salon. Plus dat ze haar vijfentwintig miljoen terug krijgt,' zucht mijn moeder en leest ze mee.
Kort schudt mijn vader zijn hoofd. 'Dat is haar eigen geld dat de mannen gestolen hebben. Ze krijgt gewoon haar geld terug. Weet je, je bent eigenlijk een van de rijkste vrouwen in Engeland nu. Het is dat je geen beroemdheid bent want anders zou niemand je met rust laten.'
Gelukkig voor mij kent niemand mij. Dat maakt het makkelijker op de universiteit maandag. God, dat scheelt echt.
'Oké, ik hoef niet alles te weten, Kim. Je bent nu al een prima zakenvrouw en je kan je financiën ook goed bijhouden,' gaat mijn vader verder. 'Ik denk dat je nog veel verder kan komen.'
Wat tegelijk met de bel is. 'Ik ga wel.' Mijn moeder staat op.
Ik kom eigenlijk nauwelijks aan mijn beheerrekening, typ ik een antwoord voor mijn vader. Het is een beheerrekening en spaarrekening in een. Ik hoef dat niet zo zeer apart te houden. Alleen de betaalrekening want dat is mijn zakgeld voor de maand. Ik zou niet eens veel veranderen als ik wel op mijzelf kan wonen.
'Als je maar weet dat we je niet uit huis dwingen.' Meer kan mijn vader niet zeggen of Chantelle en Faye komen de woonkamer in.
'Hoe was het vandaag?' wilt Chantelle weten.
Om een horizontale lijn te gebaren met beide handen. Daarna zet ik mijn laptop op de tafel, nadat ik de website van de bank afgesloten heb en ga ik ze tegemoet.
'Het is echt over?' Faye klinkt ongeloofwaardig.
Knikkend omhels ik hen allebei om de beurt.
Gelijk zucht Chantelle. 'Eindelijk. Gaan die eikels nog achter tralies?'
Met een glimlach, knik ik. Zo ook dat ik het gebaar laat zien van geld.
'En ze moeten je wat betalen. Als een emotionele en lichamelijke schadeclaim?' lacht Faye.
Daardoor wijs ik naar mijn vader. Met mijn vriendinnen hebben we samen een soort gebarentaal ontwikkeld dat ze genoeg hebben aan één of twee gebaren om mij te verstaan.
'Ah, dat heeft je vader vooral geëist,' begrijpt Faye.
Mijn moeder, die ze binnen gelaten heeft, komt uit de keuken met wat te drinken voor hen. 'En levenslang achter tralies,' voegt ze er aan toe.
Na het drinken gaan we naar boven. Misschien een film kijken. Ik laat het mijn moeder zien.
'Geen probleem, schat.'
Mijn vader geeft me een knipoog voor hij wegloopt. Als hij thuis is, werkt hij in zijn studeerkamer. Vanaf maandag gaat hij weer naar kantoor.
'Maar goed dat het op tijd afgelopen is. Maandag naar de universiteit.' Faye's ogen beginnen te stralen. 'Gelukkig op dezelfde universiteit.'
Iets wat ik zelf graag wilde. Anders zou ik constant alleen zijn en dan komen de beledigingen sneller. In het verleden moest ik al van school veranderen. Nu heb ik mijn beste vriendinnen bij me. Weliswaar dat ze een andere studiekeuze hebben dan mij, maar ze zijn toch dichtbij.

~**~**~

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen