Een bak huiswerk hadden we opgekregen, de leraar dacht vast en zeker dat wij leerlingen niets beters te doen hadden. Zuchtend schoof ik mijn spullen in mijn tas en drukte mij na de bel gehoord te hebben recht. Schuivende stoelen vulde mijn trommelvliezen en zoals ik gewoon was geraakt stond ik als een van de eerste van mijn klas op de gang.
Het was tijd om naar huis te gaan, te zien wat voor gatenkaas, ellende we nu weer tegen zouden komen.
Het treurige gezicht van Sterre vulde mijn zicht en verbaasd rees ik dan ook mijn wenkbrauw op.
"Wat is er sis" vroeg ik niet helemaal meekomend met haar humeur.
"Weer een shit cijfer" mopperde ze het fel papier in de lucht stekend.
"Een zeven" kwam er verbaasd over mijn lippen en dat noemt zij een shit cijfer. Het was een voldoende, prima, toch?
"Sterre, maak je nu niet zo druk over die luttele cijfers" sprak ik mijn hoofd schuddend mijn jas uit mijn locker trekkend klapte ik het stuk ijzer met veel geweld dicht.
"Jij hebt makkelijk praten met je 8 en 9 ens" mopperde ze hoofdschuddend.
"Ja, ook alleen maar stront geluk" trok de portier van de wagen open en sprong op mijn vaste plaatst.
"Nou, het geluk zit mij vandaag niet mee" fluisterde ze de auto startend, reed ze voorzichtig zoals ze iedere dag dat we school hadden de parkeerplaats af. De rit naar huis duurde korter dan verwacht. Op de oprit stond de blauwe Volvo van de vrijer van ons mam. Een zucht rolde gefrustreerd vermoeid over mijn lippen.
"O haar n*uk*rtje is er" was Sterre haar humeurige stem.
"Wil ze niet horen" mompelde ik mijn hoofdschuddend de voordeur open drukkend.
"Ik wel dan?" vroeg Sterre haar wenkbrauwen gerezen trok ze een vies ranzig gezicht waarop ik begon te grinniken.
"Nee, dan krijg ik enkelt nog maar nachtmerries" grijnsde ik, mijn hoofd net zo vies trekkend als dat Sterre gedaan had.
"Mooi, weer iets waar we overeens zijn" lachte ze gemaakt vrolijk, néé vandaag zou haar humeur zo blijven, ze zou niet echt vrolijk meer worden.
En de reden hierachter wist ik als geen ander, het antwoordt dat ze gehoord had: Blijft zitten, alhoewel, niet met al haar vakken. Sommige vakken mocht ze toch verder volgen in het zesde jaar. Al zou het heel erg trekken voor haar worden. En wellicht door de mand vallen als het haar echt veel en veel te zwaar zou woorden.
Op het moment dat ik achter Sterre aan naar boven probeerde te komen werd ik bij mijn arm gegrepen.
Mijn arm los trekkend draaide ik mij op de traptrede om, kwaad, niet begrijpende blik sturend naar de persoon die onder aan de trap stond. Het was de vent van mijn moeder, hij had zijn wenkbrauwen gerezen en keek mij afwachtend, schattend aan.
"Waar is je zus en hoe ging school" was zijn random vraag.
Nu schoten mijn wenkbrauwen op.
"Wat moet jij met Sterre, is me moeder niet goed genoeg meer, blijf bij Sterre uit de buurt. School gaat je geen drol aan, je bent me vader niet, zal je nooit woorden ook, nog iets te zeiken" vroeg ik maar, waarop de man zijn hoofd begon te schudden.
"Ik moet niets van Sterre hebben, en dat soort taal wens ik niet mee worden aangesproken, een beetje respect graag, ik respecteer jullie ook" sprak de man met zijn licht accent. Ondanks dat hij een erg warme stem had, vond ik zijn stem maar niks, en alles behalve aantrekkelijk.
"Respect moet je verdienen, wordt niet zomaar gegeven" grijnsde ik vals, waarop ik mij omdraaide en verder de trap op stampte naar boven.
In mijn slaapkamer die ik met mijn zuster deelde, werd ik gelijk vragend aangekeken door Sterre. Ik begon te grinniken, liet mijn tas op mijn bed ploffen en plofte vervolgens op het matras van mijn zuster.
"Wat moest hij" vroeg ze wenkbrauw reizend.
"Seks, wat anders" haalde mijn schouders op en rolde mijn ogen in zijn kassen.
"Serieus, ik hoorde mijn naam vallen. Hij moet me met rust laten" snauwde ze, haar ogen in haar kassen rollend. Gooide ze met haar hand een pluk haar terug over haar schouder en boog zich naar haar bureau. Ze wenkte dat ze aan haar huiswerk zou beginnen waarop ik haar een kus op de wang drukte en ook maar is mijn huiswerk zou moeten gaan maken.

Reacties (1)

  • Luckey

    Gelukkig hebben ze elkaar nog km elkaar te steunen

    Anders ging het fout

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen