‘Kijk! Mens erg je niet!’ Emi trekt een doos uit de kast en zwaait er mee. Quinn laat een protesterend geluid horen en zakt met haar hoofd op de stoelrand. ‘Niet te geloven dat je je hier kan vervelen.’
Emi schuift het spel weer terug in de kast en klapt het deurtje dicht. ‘Tja, of je bent gewoon te kieskeurig. Ik heb wel tien spellen opgenoemd!’
Mijn blik glijd naar Gina. Ze zit met een koptelefoon op de bank en kauwt op haar potlood. Voor zich ligt een tekenblok waar ze zo nu en dan haar potlood op zet. Haar muziek staat iets te hard, waardoor de klanken soms mijn gehoor bereiken.
‘Anders ga je muziek luisteren.’ Ik wijs naar Gina’s koptelefoon en kijk dan naar Quinn. Ze trekt even een zuur gezicht, maar staan dan toch op om de andere koptelefoon te pakken. Emi pakt haar boek er weer bij waarin ze vanmiddag is begonnen. Jolee is nog altijd niet terug.
Ik zucht en sta op. ‘Ik ga even een rondje wandelen.’
Emi knikt, de rest kijkt niet op. Ik loop een rondje door de recreatieruimte en beland uiteindelijk bij de deur naar buiten.
De zon schijnt en een lekker warm briesje blaast in de kieren van mijn blouse. De achtertuin van het landgoed in immens en verder dan ik kan kijken. Verderop hebben een paar meiden besloten op te volleyballen en staan in een grote ronde kring de bal over te gooien. Rechts is een veranda met overkapping. Onder de overkapping wordt een kaartspel gespeeld. Links kabbelt een klein slootje die veder op in de tuin verdwijnt.
Ik trek mijn zwarte schoenen en sokken uit en laat het gras aan mijn voeten kriebelen.
Met mijn gezicht in de zon slenter ik langs het beekje verder de tuin in. Nakato en Ulan zouden het hier geweldig vinden. Wat mis ik die twee.
Ik steek mijn grote teen in het beekje en een rilling trekt door mijn lichaam. Ik laat me tussen de paardenbloemen zakken en sla mijn benen in elkaar. De zon verwarmt mijn rug, terwijl ik de paardenbloemen in elkaar vlecht.
Wat zal er vanavond allemaal gebeuren? Ik ben best wel benieuwt welke jurk ik aan krijg. Elk jaar keek ik met grote ogen naar de meest schitterende jurken, hopend dat ik die ooit zou mogen dragen. Nu zit ik hier, wetend dat vandaag die dag is aangebroken.
Ik weet niet precies hoelang ik daar zit, maar ik besluit om weer terug te gaan. Het moet niet gebeuren dat ik mijn afspraak mis.
Op de trap naar binnen trek ik mijn schoenen weer aan en zoek de rest op. Alleen Emi zit nog op de plek de rest is weg.
‘Hé.’ Ik plof neer op de stoel naast haar. Emi slaat haar boek dicht. ‘En hoe was je wandeling?’
‘Heerlijk. De tuin is echt prachtig en rustgevend.’ Ik kijk om mij heen maar zie Quinn en Gina nergens. Ook van Jolee ontbreekt nog ieder spoor. ‘Waar is de rest?’
‘Die zijn al aan de beurt.’ Emi glimlacht en wijst naar de klok. ‘Je bent zeker twee uur weg geweest lieverd.’
Met grote ogen draai ik me om, bang om te zien wat ik weet. Ik ben te laat. Ik heb het verpest.
De klok geeft vijf voor half vier aan. Ik ben nog op tijd. Emi staat op. ‘Ik was al bang dat ik je zou moeten halen, maar ik ben blij dat je weer op tijd binnen bent. Dan ga ik nu maar naar mijn afspraak.’
‘Ja, veel plezier!’ Roep ik en zie haar verdwijnen.
Ik kijk opnieuw naar de klok. Nog 20 minuten wachten. Ik pak de koptelefoon van het tafeltje en luister naar de klanken van de vreemde muziek.
In mijn hele leven heb ik nooit echt de middelen gehad om muziek te luisteren, behalve als er straatmuzikanten door Fodo reisden. Het is geen wonder dat ik de muziek niet ken die door de speakers word afgespeeld. ‘
Ik wacht en elke minuut die voorbij trekt brengt geen Jolee met zich mee. Ik snap niet wat ze met het meisje aan het doen zijn. Wat als ze er echt achter zijn gekomen dat ze nog geen achttien is?
Ik hoop dat ze haar gewoon naar huis sturen, maar voor hetzelfde geld beland ze wel in de gevangenis. Ik ril, als ze maar geen lijfstraf krijgt.
Mijn blik glijd opnieuw naar de klok. Nog vijf minuten. Ik zet de muziek uit en loop rustig naar de deur van de recreatieruimte. Er zit al een meisje te wachten op één van de stoelen. Haar bruine haar krult langs haar gezicht. Over haar hoofd heeft ze een muts getrokken. De muts is bruin en pluizig en is versierd met twee berenoortjes.
Haar blouse heeft ze tot haar neus opgetrokken, waardoor ik maar de helft van haar gezicht kan zien. Haar groene ogen volgen me schichtig als ik op de stoel naast haar ga zitten.
De stilte tussen ons in is enorm onprettig. Ik heb de neiging om de hele tijd te bewegen, maar het meisje naast me zit zo stil als een standbeeld.
Na vijf enorm trage minuten zwaait de deur open. ‘Netty Arctus en Isra Taurus?’
Vol energie spring ik overeind, blij dat ik mag bewegen. ‘Isra.’ Zeg ik en vlieg bijna naar haar toe. De vrouw deinst met een lach achteruit en laat me de kamer uit stappen. Het standbeeld komt ook in beweging en we worden door de gangen naar de andere kant van het huis gebracht.
De kamer waar ik in terecht kom is een enorme inloopkast. Tenminste dat gevoel krijg ik er bij. Overal staan rekken vol kleren in de meest uitbundige kleuren.
Als we door het eerste doolhof van kleren zijn belanden we in een enorme make-up studio. Aan de muren hangen grote spiegels met lampen. De tafels liggen vol met kwasten, doosjes en make-up.
We stoppen bij een lege tafel, waar een make-up meisje zit. ‘Dit is Isra.’ Zegt mijn begeleiding en geeft het make-up meisje een papier.
Met een brede lach draait ze naar me toe. Haar wangen zijn bol, waardoor haar ogen samengeknepen worden. Ze steekt haar hand naar me uit. Ik zie dat haar vingers klein en dik zijn. ‘Mijn naam is Rimke en ik ga je make-up vanavond doen.’
‘Isra.’ Ik knik bij mijn woorden en schud haar hand. ‘Goed, ga zitten.’
Ik neem plaats op de stoel. Rimke schuift een kruk erbij en gaat zitten. Haar buik word samen geperst en haar zwarte trui verdwijnt in de ribbels. Ik heb nog nooit iemand gezien die zo goed gevoed is.

Reacties (2)

  • Danson

    OOOOH SPANNEND

    2 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Ik kan helemaal mee leven, echt geweldig!

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen