Ze vragen me dingen en ik antwoord niet. Blozend en vol schaamte wacht ik helemaal verstopt tussen de wortels van de boom.
'Marlo?' Vraagt Inny me als Claire in slaap is gevallen. Ik houd mijn mond.
'Marlo?!' Roept ze net niet hard genoeg om Claire wakker te maken, en dan: 'Waarom recht voor mijn neus?'
Ik voel me nog roder worden.
'Hoe is het?' Vraagt Inny.
Ik schuif van haar weg.
'Hoe vaak hebben jullie dat al gedaan?'
Ik begin zacht te fluiten.
'Marlo, is het dan ook echt tong te-'
'Je komt er zelf wel eens achter en houd nu je mond!!' Roep ik en mijn hele lichaam trilt.
'Wat is er aan de hand?' Claire kijkt me slaperig aan.
Ik schud mijn hoofd en geef Inny dan een doordringende blik.
Opeens begint de grond heel hevig te schudden.
'Jongens de trein is er!' We kruipen onder de wortels vandaan en tijgeren dichter naar de rails toe. Het grote gevaarte kwam aanzweven. Ik had nog nooit echt de trein genomen, dus ik wist al helemaal niet hoe het illegaal moet.
'Waa!' Gilt Inny als de trein ons heeft bereikt ze word naar achteren geblazen. Claire en ik houden onszelf vast aan een uitstekende wortel.
'Inny!' Gil ik. Opeens klemmen zich vingers om mijn enkel, aha daar is ze weer.
'De trein is zo al voorbij!' Roept Claire paniekerig. Dan staat ze met moeite op, ze wordt bijna meegesleurd door de enorme wind die de trein maakt.
Ze steekt haar hand uit en het volgende moment is ze weg. Ik hoor nog een 'AAAaaaaahhh,' wegzwerven. Ik kijk achter me. Inny probeert haarzelf met samengekneoen ogen tegen de wind omhoog te trekken. Ik buk naar mijn enkel en pak haar pols. Dan sta ik zelf ook op. Het voelt alsof iemand me opzij bedoelt te duwen. De trein raast op nog geen halve meter van me vandaan, ohjee ik zie het einde nu echt, shit.
'Marlo!' Gilt Inny, tranen staan in haar ogen, ik houd nog steeds haar hand vast. En dan is de trein voorbij.
Gelijk begin ik te rennen. Nog net grijpen mijn linker vingers een stang vast. Het volgende moment hang ik in de lucht met Inny achter me aan. Ze huilt en gilt. Ik zwaai mijn benen naar een andere stang en ik trek Inny mee. Maar niet genoeg want haar voeten raken nu de grond. Ze probeert te rennen maar het gaat veelste snel. Met mijn laatste krachten die zich in mijn lamme arm bevinden trek ik haar naar de trein toe. En dan staan we. Uitgeput en hijgend drukken we ons tegen de achterkant aan.
Geen last meer van de wind.
'Ik heb nu wel genoeg meegemaakt in mijn leven,' trilt Inny.
'Ja, ik ook,' een lacherige zucht ontsnapt mijn mond.

Reacties (5)

  • Ikbenerniet

    Cool

    2 jaar geleden
  • TropiaXL

    Wacht... what? Gaan ze dan niet dood? Sukkels.

    2 jaar geleden
  • TropiaXL

    Lekker Claire!!

    2 jaar geleden
  • Diago

    Wow da wil ik ook een keer meemaken! YEAH

    2 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Maar Clair dan?

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen