Ja, ja, zojuist hoofdstuk 57 getypt.
Jullie zullen nu wel denken, heb je zoveel op voorraad.
Ja, over enkele tijd heb ik het te druk om te schrijven, veel evenementen.
Maar niet getreurd er is genoeg voedsel voor jullie...
Hier hoofdstuk 27....
Dus nog 29 hoofdstukken op voorraad.....
ËNJOY

Een knorrende maag dat luid protesteerde vulde de stille slaapkamer waarin ik mijn huiswerk zat te maken. Met een zucht klapte ik mijn werkboek dicht, draaide mij op mijn bureaustoel richting Sterre die nog altijd over haar huiswerk zat heen gebogen. Vanaf beneden was de brullende stem van Payo Stahlie te horen. De vent negerend drukte ik mij recht, stapte naar de kant van mijn zuster en ging vervolgens achter haar staan. Met gefronste wenkbrauwen blikte ik over haar schouder, gefrustreerd schreef ze haar zinnen uit.
Langzaam legde ik mijn roestbruin getinte hand op haar schouder.
Verbaasd, gestoord van haar werk keek ze op, ze fronste haar wenkbrauwen waarna ze een diepe zucht over haar lippen liet rollen. Opnieuw was de brullende bulderende stem van Payo Stahlie, de vriend van ons moeder, vanaf beneden te horen. Er werd iets gebruld van 'eten klaar, aanschuiven maar'. Sterre keek verbaasd van de houten slaapkamerdeur naar mij. Ze schudde haar hoofd, zuchtte nog is diep en klapte vervolgens haar huiswerk dicht.
"Hij denkt daadwerkelijk dat hij met zijn kookkunsten ons kan paaien" fluisterde ze verontwaardigd, verrast.
"Tja, liefde gaat door de maag" grijnsde ik knipogend.
Sterre schudde wild haar hoofd, waardoor haar haar alle kanten op begon te dansen.
"Niet bij mij, moet hem niet" sprak ze met een veel belovend gezicht.
"Ik ook niet" bromde ik, krabbend in mijn nek.
"Wat gaan we doen, hier wat eten of uiteten" grijnsde ik, blikkend naar de klok aan de wand.
"Boeit me niet zo" verzuchtte Sterre, duidelijk humeurig.
Ineens werd met veel geweld de slaapkamerdeur uit zijn as gedrukt, Payo Stahlie, de vriend van ons moeder stond ineens in onze slaapkamer. Zonder geklopt te hebben en of aangegeven te hebben de kamer binnen te willen treden op toestemming. Boos, kwaad eerder, draaide Sterre in ik tegelijk richting de deur.
"OPROTTEN" riepen in koor, waarop de man kwaad zijn hoofd schudde.
"Nee, ik heb gekookt, het eten is klaar, aan tafel" sprak hij commanderend.
Mijn wenkbrauwen had ik gerezen, mijn handen maakte zich al vuisten, maar voor dat ik kon reageren had Sterre haar wiskundeboek al naar zijn kop gegooid. Raak, met een harde klap en een dreun na viel het boek op de grond en was de man de kamer uit gevlucht.
Lachend, bulderend liet ik mij achterover op mijn bed vallen.
Mijn hoofd draaiend naar Sterre die zuchtend naar de deur liep om haar wiskundeboek op te rapen.
"Wauw, in de roos, sis" lachte ik nadat ik was bijgekomen.
Als Sterre niet had ingegrepen, had ik hem aangevlogen. Het was niet zo zeer dat we iedere vent weg treiterde, maar het was eerder het vent probleem wat we weg wilde hebben. Geen vent, geen baby's, geen baby's geen verdere broers en zusters meer. Rust!!!
Beneden waren vloek, scheld en weet ik wat voor woorden nog meer te horen.
Een of andere taal, die wij oudste kinderen niet wilde begrijpen, nooit zouden begrijpen omdat we ons eigenlijk niet in wilde laten met dat soort type. Ze waren anders, hadden andere culturen, regels, en leken hen kinderen zo vreemd op te voeden dat ze het vreemd vonden dat ze slecht werden en in de criminaliteit belandde. Daarnaast, waren ze erg onbeschoft en spraken ze zonder gêne in hen eigen taal bij andere thuis.
"Uiteten it is" lachte ik knipogend naar mijn zus, die inmiddels haar boek op haar bureau had geflikkerd.
Ze knikte zuchtend, griste haar rugtas van haar bed en stapte voor mij uit de slaapkamer uit.
Vanaf de overloop was erg goed te horen, dat Payo Stahlie, zat te zeiken bij ons moeder. Dat hij ons gedrag absoluut niet goed keurde en ze er iets aan moest doen. Maar de man vergat één ding. De daadwerkelijke puber dat opgevoed moest worden, was ons moeder. Ze kon haar benen niet dicht houden, liet elke man over haar heen gaan. Poepte jaar in jaar uit een kind uit en nog was het niet voldoende.
"Kom voordat ze opnieuw beginnen te huilen" grinnikte ik Sterre aan haar arm mee sleurend.

Reacties (1)

  • Luckey

    Hahahaha te leuk
    Hier eet mijn wiskunde boek maarxD

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen