Foto bij Chapter 85.3 ||

Theo Walcott


Enkele dagen later waren Nadieh en Sophie fit genoeg om naar huis te gaan. Ik was zo blij, maar volgens mij Nadieh nog veel meer, want die was het ziekenhuis ondertussen kotsbeu.
'Welcome back home, my love!' riep ik toen ik de auto op de oprit parkeerde en daarna Nadieh en Sophie hielp met uitstappen.
'I'm so glad! The hospital was getting boring! I wanna show Sophie her home!'
'Well, let's do that then!' Ik opende een beetje onhandig de voordeur omdat ik nog een heleboel babyspulletjes droeg.
Ik had het hele huis netjes opgeruimd en het wiegje en alle de rest voor Sophie klaargezet. Nadieh keek verrast rond.
'Aww, everything looks so tidy! That's a nice surprise!' grijnsde ze.
Ik haalde m'n schouders op. 'It's the least I could do.' Ik nam Sophie van haar over en legde haar in de wieg dat Mel en ik ook voor Finley hadden gebruikt.
'She's exhausted and I fed her right before we left the hospital so we're good for a couple of hours,' zei Nadieh en ging op de bank liggen en zich uitrekte.
'Room for one more?' vroeg ik waarna ze al lachend opschoof zodat ik er ook nog bij kon. Ik nam haar in mijn armen en aaide zachtjes over haar buik dat een paar dagen geleden nog helemaal bol was. 'How are you feeling?' vroeg ik toen.
Ze draaide zich naar me om en verstopte haar gezicht in mijn hals. 'I'm good. Could sleep a lot in the hospital,' zei ze en ik voelde haar lippen tegen mijn huid kietelen terwijl ze sprak.
'And about the parents? It looked to me that things finally worked out.'
'Yes, that was the most surreal thing. Mum and I actually had some good talks the last few days and also dad was really understanding. Who would have thought?!'
Ik kamde met mijn vingers door haar haar en drukte een kus op haar slaap. 'And actually all because of Sophie. Our little girl is already working miracles!'
Nadieh zuchtte blij. 'Yeah, she's really special. I'm the happiest I've ever been.'

Anne Ramsey


Dat weekend had Arsenal een uitwedstrijd tegen West Brom. De aftrap was pas om half zes dus het was al laat toen Alexis terug was.
Ik liep naar hem toe en kuste hem kort. 'Hey babe! How was the game? Are you happy with your performance?'
'It was okay. I lost the ball too much, though,' vond hij en liet zijn sporttas achter op de gang en liep toen mee de woonkamer in.
'I thought you played well,' zei ik omdat hij weer veel te kritisch voor zichzelf was. 'I watched the game at Nadieh's. It was also the first time Sophie watched her dad on tv, not that she realises it but it was a special moment. Nadieh kept pointing at Theo on the screen.'
'Aww that's cute. Anyway, I'm very pleased we won the game at the end because our away form is not the best.'
'You must be tired. How about we go upstairs and cosy up?' stelde ik voor en even later lagen we in bed. We vielen nog niet meteen in slaap en automatisch begonnen we weer over het trouwfeest te praten. Er viel dan ook nog veel te bespreken.
'So are you sure that Tocopilla is good? I'm aware it's not the most glamorous location.'
Ik lachte dat laatste weg en wreef door zijn haar. 'There are enough beaches in and around Tocopilla, right? Then I really don't care. It's the place with the most meaning so yeah, let's do it!'
Alexis glimlachte gelukzalig en hield mijn gezicht dicht bij het zijne. 'And this is exactly why I'm gonna marry you. You understand me so well.'
'Yeah, you bloody know it!' grinnikte ik en kuste zijn neus even vooraleer ik plots weer over iets anders nadacht. Ik had een tijdje mijn twijfels gehad, maar het leek nu echt alsof mijn ouders water bij de wijn wilden doen en misschien moest ik dat ook maar eens doen. 'There is something else...'
Alexis keek me nieuwsgierig aan. 'What is it?'
'Well, I was thinking... maybe we should make our guest list a little longer... as in inviting my parents after all?'
'Are you serious? Yeah, of course!' riep hij blij verrast.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen