Ja ja pasar malam over leeft...
Daarvoor krijgen jullie voer..
Ik daarin tegen ga nu goed uit rusten...
Enjoy......

Mei 2016




||Sterre Apple.

Gespannen stond ik te wachten in de aula van het examenbureau. Ik had zojuist mijn ronde gereden met aanhangwagen en naar mijn bevindingen, gevoel ging het aardig goed. Had het lessen stukke beter gedaan dan mijn broer Lachlan en ik mocht al na zo'n 6 lessen afrijden. Dat ik zojuist gedaan had, al vroeg ik me af of ik geslaagd was en niet nog is een keer moest terug komen en of nog erger het is over moest doen.
De man had zoveel op mijn handen gelet, tien voor twee, half drie en ga zo al die termen nog maar is verder.
Het was gewoon vervelend, hij lette meer op mijn rijstijl dan op de aanhangwagen, waarvoor ik afreed. En dat deed mij wel iets, ik wist dat ik met het jaar een eigen rijstijl had aangenomen. Dat ze daar erg afgekeurd op konden raken, vele daarvoor zakte. Iets wat ik niet fair vond aangezien dat het juist de ervaring geeft van het rijden, je moest je wagen kennen. En dat deed ik, ik kende mijn auto als de beste.
De tijd tikte rustig door, zenuwachtig keek ik om de zoveel seconden op de klok.
Een zucht rolde over mijn lippen, wat kon wachten toch lang duren.
Ik wilde zo graag slagen, zo graag in iets goed zijn, iets goed hebben in het jaar dat mij al zoveel ongeluk had bezorgd. Dat het mij eigenlijk een beetje begon op te vreten. Was in een maand tijd al ruim een kilo kwijt geraakt, vooral de laatste maand, naar het einde van het schooljaar toe.
Ik had het maar net gehaald, en zo dus ook mijn drie lessen in het zesde jaar.
Maar dat viel niet goed te spreken, had mijn jaar verkloot en ik moest ervoor boeten door langer op school te zitten.
Caden zijn schoolcarrière weten te redden zodat de jongen niet het zelfde lot zou ondergaan.
June en Danisha helaas, zei moesten net als ik een jaar overdoen. Thuis was het voor de meiden niet makkelijk bij hen vaders, June mocht na een bepaalde tijd niet meer op de computer, televisie en of ander soort elektronica. Danisha moest verplicht op een bepaald uur naar bed, vakantie of niet. Haar vader vond het vreselijk, zijn dochter kon veel beter scoren, maar ze deed het niet.
"Apple. Sterre" was daar ineens een brommende zware verouderde mannenstem, geschrokken veerde ik recht.
Al snel hadden mijn heldere ogen, de donkere bruine tunnels van de man die mij opgeroepen had gevonden. Ik volgde de man op de voet naar een of ander kamertje, waarna hij gebarend wees naar de iet wat diepe kuipstoeltjes aan de desk. Zenuwachtig trok ik zo'n vreemd stoeltje naar achter, liet mij erin glijden en begon nerveus met de zoom van mijn shirt te spelen.
"Je rijstijl is eigenaardig, wendbaar, aangenaam" begon de man te spreken nadat hij had plaats genomen.
Had ik het zo slecht gedaan dan?!
"We staan er zelfs versteld van over hoeveel geduld u wel niet bezit" ratelde de man met zijn zware stem verder. Zijn handen had hij in elkaar gevlochten en iets wat naar voor gebogen, zat hij op de stoel. Hij schraapte zijn keel, haalde zijn hand door zijn korte grijzige haren.
"U bent geslaagd, dik geslaagd, gefeliciteerd" glimlachte de man.
Een piep van vreugde wist ik binnen te houden, ik wilde zo graag recht springen, gillen, bléren, brullen, gek doen. Maar wist mij als een normaal volwassen persoon te gedragen. Ik knikte vol vreugde naar de man, schudde zijn hand, en verliet vervolgens de kamer. Bij de balie, mijn papieren ophalend, rijbewijs tonend, kon ik gelijk door naar het volgende loket waar ze hem op mijn rijbewijs erbij zetten.

Reacties (1)

  • Luckey

    Dit voelt even goed voor haar
    Even iets positiefs

    2 jaar geleden
    • Fantasy_World

      Haha zekerssss...
      Positief is altijd goed...
      Toch....

      Zie je het gezicht van broerlief al....

      2 jaar geleden
    • Luckey

      Hahaha ja die zie ik al voor me

      2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen