Foto bij 22. Het hoofdstuk van een dronken Hamlet op een fiets

Hello kids, long time no see! Ik weet niet of er nog iemand is die dit verhaal nog leest en nog op Quizlet zit, maar dat maakt niks uit. Ik heb namelijk besloten dat ik weer verder ga proberen te schrijven aan dit verhaal, omdat ik weer wil schrijven (hoewel ik daar zelfs in deze tijd niet eens zo heel veel meer tijd voor heb, want mijn studie gaat gewoon online door). En ik had dit stukje nog klaarliggen, dus ik dacht dat ik het maar eens moest activeren. Als je dit leest, veel plezier met lezen (:

Het was rond een uur of vier dat we naar weer naar huis gingen. Blijkbaar had ik het toch nog leuk genoeg gevonden om zo lang te blijven, of misschien wilde ik gewoon bij Hamlet zijn. Ik wist het niet zo goed eigenlijk. Ik snapte mezelf even niet op het moment. Misschien dat er een deel van me was dat toch graag die dingen wilde doen die ik normaal gesproken niet deed, een deel dat wel dat meisje wilde zijn dat ik niet altijd was.
Hamlet was in elk geval dronken tegen de tijd dat we Tivoli verlieten. Ik vond het soms moeilijk om dat duidelijk van mensen te kunnen zeggen, maar in dit geval merkte ik het alleen al aan de manier waarop hij praatte. Hij klonk niet helder toen hij zei: 'Weet je wat het is, Leo?'
'Nou?' antwoordde ik.
'Nou, ik bedoel maar... Je weet wel... Snap je? Ik weet eigenlijk niet meer wat ik wilde zeggen. Heb jij dat ook weleens?'
'Ja, Hamlet, dat heeft iedereen weleens.'
'Nee, maar echt, ik wilde gewoon iets zeggen, maar nu weet ik het gewoon niet meer.'
'Ja, Hamlet, ik snap het.'
Met dronken mensen praten was een beetje zoals met kleuters praten: soms moest je gewoon ja knikken en in een kinderstemmetje bevestigen dat je snapte waar ze het over hadden, ook al was waar ze het over hadden niet altijd even logisch en samenhangend. En soms moest je gewoon zeggen dat je het snapte om te zorgen dat ze erover op zouden houden. Niet dat Hamlet dat zo snel deed. Blijkbaar was Hamlet een van die mensen die veel ging praten als hij dronken was. Ik wist van de paar keer dat ik dronken was geweest dat ik wel ongeveer hetzelfde was, maar dan in iets mindere mate.
Wat is er?' vroeg Hamlet, die zag dat ik naar hem keek, toen we in de buurt van onze fietsen waren aangekomen.
'Niks,' zei ik, terwijl ik een besmuikte glimlach probeerde te verbergen.
Hamlet grijnsde. 'Je vindt me leuk, hè?'
'Eerder amusant op dit moment.'
'Oké,' zei Hamlet, 'daar doe ik het ook voor.'
Voor ik het wist was Hamlet naar me toe gelopen (of gestrompeld) en begon hij me opeens te knuffelen. 'Weet je, Leo?'
'Nou?'
'Ik vind jou wel heel leuk.' Ik moest zachtjes lachen, terwijl ik ook maar mijn armen om hem heen sloeg, om hem niet in de kou te laten staan. 'Maar dat heb ik weleens gezegd, hè?'
'Ja, Hamlet, dat heb je al eens gezegd.'
'Ja, oké,' zei Hamlet, 'maar dan weet je dat ik het echt meen.'
'Oké, Hamlet, ik geloof je.'
'Maar echt, hè? Dat je het weet.' Ze zeiden weleens dat dronken mensen de meest eerlijke mensen waren. Misschien ook wel de meest kleffe mensen, maar ik vond het niet erg, vooral omdat dronken Hamlet, net als nuchtere Hamlet, best grappig was. Omdat Hamlet maar niet losliet stonden we daar best lang te knuffelen, zomaar, midden op straat. Ik wist het zelf ook allemaal niet.

Hamlet kon nog fietsen, al was het wat wiebeliger en treuzeliger dan normaal. Zolang we maar thuiskwamen, dacht ik. Een deel van mij wilde Hamlets hand vastpakken, om even zo'n klef stelletje te kunnen zijn dat hand in hand fietste. Er was nu toch niemand op straat buiten het centrum, maar het leek me met Hamlets huidige staat van zijn niet de meest verstandige beslissing, omdat ik er niet al te erg op vertrouwde dat hij niet om zou vallen als ik zoiets deed.
Ondertussen luisterde ik naar Hamlets hak-op-de-takverhalen. Hij vertelde over hoe fijn hij de buitenlucht altijd vond na het uitgaan, omdat het daarbinnen altijd zo warm was, en de keer dat hij een keer in alleen een t-shirt buiten in de sneeuw had gestaan, omdat hij naar buiten was gelopen tijdens een avond uit en hij daar was gaan zitten en bijna in slaap had kunnen vallen, toen iemand hem vond, wat maar goed ook was, want anders was hij misschien wel doodgevroren. Of nou ja, misschien niet doodgevroren, maar in elk geval erg koud geworden. Hij besloot toen te vertellen over de keer dat hij een straatnaambordje had gestolen. Of nou ja, niet van straat, maar van zijn onderburen die het wel van straat hadden gestolen. Hij had daarnaast een theorie dat er in bijna elk studentenhuis wel een random verkeersbord ergens stond, waarvan de bewoners zelf soms niet eens wisten waar het vandaan kwam en ik bedacht me dat dat niet klopte met het huis waar ik woonde voordat ik woonde waar ik nu woonde, maar wel met verschillende huizen van vrienden waar ik geweest was.
Ik lachte af en toe om de dronken jongen en al zijn verhalen, de hele weg naar huis toe. Daar aangekomen besloot ik mee te gaan naar Hamlets kamer, om, moederlijk als ik me op momenten als deze voelde (ik kon heel goed de moeder van een vriendengroep zijn), er zeker van te zijn dat Hamlet helemaal goed terechtkwam (en niet bijvoorbeeld op de grond in slaap zou vallen of zoiets).
'Blijf je slapen, Leo?' vroeg Hamlet, op zijn kamer aangekomen, waar hij nadat hij zijn jas had uitgetrokken ook gelijk maar verder ging met zijn shirt. Ik keek maar even weg, om Hamlet de privacy te geven waar hij duidelijk geen behoefte aan had.
'Ik denk niet dat dat echt handig is,' mompelde ik, me plotseling heel bewust van het feit dat er dingen tussen ons speelden en we in een slaapkamer stonden, wat me bijna een benauwd gevoel gaf.
'Waarom niet? We hebben toch al eens eerder in hetzelfde bed geslapen?'
'Dat was anders, toen kon het niet echt anders.' (En toen speelde er nog niks tussen ons. Niet echt, tenminste.) 'I need my space,' grapte ik, duidend op dat ik het fijner vond om in mijn eigen bed te slapen.
'Oké,' zei Hamlet toen, terwijl hij in zijn bed kroop, zonder eerst zijn tanden te poetsen of wat dan ook (ach, dat was op zulke momenten waarschijnlijk ook niet bepaald je prioriteit), 'ik spreek je wel snel weer, hè?'
'Natuurlijk,' antwoordde ik.
'En Leo?'
'Ja?'
'Ik vind je echt heel leuk.'
'Dat weet ik toch,' mompelde ik zachtjes. 'Ik jou ook.'
En voordat ik het wist was Hamlet al in slaap gevallen. Ik trok nog even zijn deken wat beter over hem heen en zette zijn prullenbak naast zijn bed neer, voor het geval dat hij misselijk zou worden en de wc niet zou halen. Misschien was ik echt wel een beetje het zorgzame type. Ergens vond ik een glas, dat ik maar gelijk volschonk met water bij de kraan en naast Hamlets bed zette. Ik keek nog even rond of ik toevallig ergens aspirines zag liggen, maar besloot toen dat hij die waarschijnlijk ook zelf wel zou vinden, mocht hij ze nodig hebben, en ik keek hem nog even na voordat ik zachtjes de deur achter me dicht trok om terug te gaan naar mijn eigen kamer.

Reacties (1)

  • tubbietoost

    Ik heb heel lang nauwelijks op Quizlet gekeken, en nu op korte tijd 2 nieuwe berichten. Beide nieuwe hoofdstukken van jouw geweldige verhaal!
    Ik heb op dit moment geen tijd om te lezen, maar hiervoor ga ik weer inloggen!
    Yay<3

    10 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen