Foto bij 17 Smakelijk

Zo komen we aan in een stad waarvan ik de naam vergeten ben. We stoppen ergens bij een tamelijk chique restaurant. De parking is achter het gebouw. Liam opent galant de deur voor me. Zijn ene hand begeleidt me bij mijn rug in de juiste richting. Misschien is het ook wel beschermend bedoeld. In ieder geval staat zijn lichaam duidelijk in 'alertmodus'. We worden ontvangen door een jonge, vriendelijke vrouw.
"Goedenavond." Ik mompel hetzelfde terug.
"Abbey, vergeef me kort." Hij gaat met het meisje een paar meter verderop staan. Het is duidelijk hoe haar ogen leeg worden waarna ze knikt en ons voorleidt.
"Als jullie me willen volgen?" Beneden in het gebouw is plaats voor bijna honderd personen. De bovenste verdieping is volledig leeg. Het meisje neemt de trap en brengt ons naar een centraal gelegen tafel. We hebben duidelijk zicht op de druk bezette tafeltjes en toch is het rustig. Eindelijk alleen. Ik zet me neer op de stoel voordat Liam zijn beleefdheid weer bovenhaalt.
"Was dat het trucje dat op mij niet werkt?" Liam knikt en zet zich ook neer aan het vierkante tafeltje.
"Ze zal enkel voor jou eten brengen. Niemand weet dat we hier zijn en ze zal zich niets herinneren."
"Hoe kan je dat maken?" Sociaal dan. Dat is toch niet verantwoord om niet te betalen?
"Het is mijn restaurant." Hij glimacht om mijn gezicht. Ah zo...
"Wel, fancy restaurant. " De sfeer tussen ons is even licht, maar lijkt als een te zware pudding in elkaar te zakken. Liam is afwezig. "Hallo?"
"Sorry, ik... Er is veel afleiding hier." Zijn ogen gaan opzoek naar een menukaart, maar hij neemt die niet vast. "Ik zal me zo goed mogelijk op jou concentreren." Mooi zo.
“Waar komt deze jurk zelfs vandaan?" Hij blijft mooi en zo comfortabel.
"Geleend." Die blik in zijn ogen verraadt hem.
"Gepikt zeker." Liam grijnst en verbergt andere uitdrukkingen achter zijn handen.
"Jij schat me ook zo hoog in." Hij is niet beledigd, dat zou ook niet moeten. Ik haal mijn schouders op en geef hem een onschuldige blik.
"Van mij heb je ook iets gepikt..." Ik weet niet hoe subtiel de hint was, maar mijn verlegenheid doet me naar de menukaart grijpen. Liams ogen branden op mijn gezicht terwijl ik wel naar de kaart kijk, maar niets lees.
"Jij mag jezelf ook een dief noemen, in dat geval." Ik kijk nu weer op. De klank in zijn stem en ondeugende blik doet me nu wel smelten.
"Bedankt voor de bevestiging." Dat draait de sfeer weer een beetje. Ik weet niet hoe lang ik van hem kan afblijven als hij zo tegen me praat. "Zijn er eigenlijk ook vampiermeisjes bij jouw thuis?" Liam grijnst geïnteresseerd, ik doe alsof mijn neus bloedt.
"Er zijn heel mooie vampiermeisjes. Sommigen zijn mooi vanbuiten en lelijk vanbinnen. Bij anderen is het omgekeerd."
"En zij zijn niet geïnteresseerd in boswandelingen?" Liam lacht en wendt daarbij kort zijn blik af. Ik heb hem waar ik hem hebben wil.
"Ik ben niet geïnteresseerd in een boswandeling met hen. Wel in andere dingen, af en toe..." Hij plaagt me overduidelijk en ik weet niet of hij het meent of niet. In ieder geval heeft hij zijn doel bereikt: ik ben jaloers.
"Ik weet niet of ik daarin wel geïnteresseerd ben." Ik geef hem een even speelse blik en richt dan mijn ogen op het meisje dat de bestelling komt opnemen.
"Fles whisky met een cognacglas." Ze knikt ongevoelig en kijkt dan naar mij. Wel, Liams bestelling is...stevig.
"Bruiswater en nummer 9." Liam grijnst kort, maar opent zijn mond pas als de serveuse weg is.
"Heb je nu expres nummer 69 gevormd?" O... Wat een vieze gedachte. Nee, ik ben oprecht verbaasd.
"Echt niet, ik had gewoon zin in bruiswater en frietjes." Liam geeft me een blik die ik zogezegd niet gezien heb. Ik heb het gewoon echt niet bewust gedaan. Echt niet.
“In ieder geval: waar is je hond eigenlijk? Ook gepikt van een wandelaar?" Liams grijns wordt afgezwakt tot een glimlach.
"Apate is wel echt mijn hond. Ze zit in het andere gebouw."
"Waarom niet in het huisgedeelte?" Liam lijkt kort diep in te ademen.
"Omdat ze geen gewone hond is en beter in het hoofdkwartier past."
"Ze maakt mensen toch niet verliefd, ofwel?" Liam glimlacht gemeend en doet me zo weer ontspannen. Als onze liefde ook nog eens een illusie zou zijn… Wat moet ik dan geloven als ik mijn eigen gevoel niet meer kan vertrouwen?
"Nee. Ze zorgt wel voor andere illusies. Ze verzacht onze overgevoeligheid zodat we ons beter kunnen concentreren." Ah, had hij haar daarom steeds bij? "En ze houdt van wandelingen, zoals elke hond." Ik grijns om die toevoeging.
"Net zoals alcohol alles verzacht?" Liam knikt traag en zet schuldbewust zijn glas neer.
"Inderdaad. Bij mij is het te snel uitgewerkt om dronken te worden, maar bij jou..." Hij draait zijn glas in mijn richting. Ik heb met reden voor bruiswater gekozen, al is zijn glas wel verleidelijk. Zeker omdat hij me een blik geeft. "Ik ben je aan het dwingen, sorry." Hij meent het heel eerlijk. Ik strek mijn hand over de tafel en neem zijn pols vast om zo het glas te nemen en een heel...bittere slok drank door te slikken. Heel pure alcohol.
"Een beetje alcohol kan geen kwaad, al is dit wel...erg puur." Liam grijnst charmant en leunt terug achteruit in zijn stoel.
"Je eten komt eraan." In de verte komt dezelfde serveuse als eerder met mijn eten de trap op. Dat werd tijd...mijn maag rammelt bij de geur van frietjes met rijke vis en groenten. Liam glimlacht, ik zeg beleefd dankjewel en begin bijna meteen te eten. Is dat gulzig? Ik heb honger. "Het is oké, ik heb al gegeten." Ik knik en probeer dat laatste vooral uit mijn hoofd te zetten door de dampende frietjes voor mijn hoofd. Terwijl ik mijn heerlijke maaltijd verorber, neemt Liam het bierviltje onder mijn glas water uit. Ik probeer nog even te zwijgen terwijl ik toekijk naar wat hij gaat doen. Een bierviltje is wel een beetje ongepast voor een man als Liam, maar goed. Liam is blijkbaar rechtshandig en begint met een pen in een minuscuul handschrift van alles op het viltje te pennen.
“Wat is er zo dringend dat je het op een bierviltje moet neerschrijven?” Hoe komt hij zelfs aan die pen? Is dit gepland? Liam glimlacht heel charmant en doet mij zo ook voorzichtig glimlachen.
“Het antwoord op de vraag die de kleine rel veroorzaakte, daarstraks.” Bedoelt hij…? Eerder was hij zo terughoudend toen ik vroeg naar zijn oogkleur. Liam glimlacht opnieuw in zichzelf en draait zijn hoofd lichtjes, het is heel schattig. Zijn vingers schuiven uiteindelijk het viltje naar me toe terwijl zijn ogen mijn blik vasthouden. Hij is echt een lieverd.
“Je bent zeker dat ik het mag lezen?”
“Alsjeblieft.” Hij kantelt nederig zijn hoofd terwijl zijn ogen de mijne vasthouden. Ik leg mijn bestek neer en neem met veel plezier het viltje tussen mijn vingers. Er staat zelfs een titel bovenaan het tekstje. Oogkleuren. Ik geef hem opnieuw een blik. Alsof hij het expres doet, laat hij me zijn gouden oogkleur zien. Spikkeltjes van goud.
“Kan je dat zelf regelen, je oogkleur?” Liam schudt ietwat verlegen zijn hoofd.
“Absoluut niet. Het weerspiegelt mijn gevoelens en die kan ik uiteraard niet bepalen.” Ik glimlach en richt mijn ogen terug op het viltje.
Normale toestand: bruin.
Verdrietig: blauw.
Hongerig: rood.
Paars: gemis, berouw.
Zwart: woede.
Goud: liefde.
Liefde, echt waar? Pure liefde?
“Hoe vaak komt dat laatste voor?”
“Bij mij is het een nooit eerder vertoonde voorstelling.” Hij glimlacht en wrijft kort in zijn handen terwijl hij zijn gespikkelde ogen op mij richt. Het is prachtig, als de zee van kleuren in een warm haardvuur.
“Wat een eer.” Ik lach een beetje door de intensiteit van het gesprek. Het is zelfs moeilijk om mijn bestek terug vast te nemen en verder te eten. Na een goedkeurend knikje doe ik het toch; dat is waar een restaurant voor dient. Wanneer stelt hij dé vraag? De vraag die ons verbindt, die ons tegenhoudt van intiemer te zijn? “Ga je me blijven aankijken terwijl ik eet, of ga je verder met die lieve hofmakerij?” Liam lacht en draait zijn hoofd een beetje terwijl hij duidelijk twijfelt. Hij doet me lachen. Ik leg mijn eten aan de zijkant zodat ik me meer op hem kan concentreren.
“Is dat wat je wilt? Dat ik het nog explicieter maak? Het is iets raars menselijks.”
“Iets raars? Hoe doen jullie het dan?” Hoe kan je het anders doen dan te overleggen?
“Wel,” Liams glimlach heeft iets heel charmerend terwijl hij over de tafel heen buigt, alsof het ons geheimpje is, “meestal geven we elkaar zo’n blik…en dan liggen we in bed. Dat is duidelijk genoeg, vind ik.” Ik heb werkelijk geen idee wat ik daarop moet antwoorden. Liam lacht om mijn gezicht, ik probeer het te negeren en verander mijn gezichtsuitdrukking in iets anders. Iets stoms.
“Je brabbelt maar wat om het hele proces een beetje te versnellen met die suggestie.” Liams hoge lach is werkelijk aangenaam om naar te luisteren.
“Maar jij bent toch geen vampier, ofwel?” Nee, ik weiger mijn hoofd te schudden maar geef hem wel een geamuseerde blik. Nee, ik ben nog net geen vampier. Dat zou het allemaal nog wat dramatischer maken. Nee, bedankt. “Eerlijk gezegd heb ik geen idee hoe ik het romantisch moet vragen.”
“Volgens mij kan je ego het niet aan als ik het vraag.” Zijn gezicht bevestigt dat ik gelijk heb. Liam is een stoere kerel gebouwd op oude principes; hij zal mij dat nooit laten vragen. Dat zou een belediging aan zijn deur zijn. “Helpt het als ik zeg dat het me eigenlijk niet zoveel uitmaakt hoe je het vraagt?” Zolang hij het maar doet, alsjeblieft. Ik heb lang genoeg gewacht en hij ook.
“Ik ga het nu niet vragen. Het hele moment is verpest.” Ik lach om de serieusheid en de grijns waarmee hij dat kan zeggen.
“Oké dan, dan blijf ik nog even lekker onbereikbaar zitten.” Liam grijnst kort en draait dan zijn hoofd richting het raam. Ik besluit stil te zijn aangezien hij al genoeg geluiden om zich heen heeft. Zijn stevige lichaam staat op en begeeft zich naar het raam om daar naar buiten te kijken. Ik zie zijn lippen kort bewegen, maar hoor niets.

DATE NIGHT

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen