Foto bij 18 Patrouille

“Wil je me opnieuw excuseren als ik even een belletje maak?”
“Je mag het hier doen. Wat is er zelfs aan de hand?” Liams serieuze blik geeft me kippenvel.
“Waarschijnlijk niets, maar ik ben graag voorzichtig.” Liam neemt terug plaats om geen aandacht te trekken terwijl zijn blik naar de tafel staart. “Niall? Zou je een paar mannen onopgemerkt naar mijn restaurant kunnen sturen?” – “Ja, La Rosita. Er is net vampier naar binnen proberen te gaan en ik wil zekerheid.” Liam knikt met een zware frons op zijn gezicht, mompelt nog wat slecht verstaanbare dingen en legt dan af.
“Hoe kan het dat jij hier wel naar binnen kan en een andere vampier niet?” Liam glimlacht.
“Omdat ik de eigenaar ben en dit pand onder bepaalde…gaven valt.” Oké… Heel duidelijk. Liam glimlacht en neemt mijn hand over de tafel heen vast. “Je bent ongerust, dat is niet nodig. Waarschijnlijk is het een domme, nieuwsgierige of hongerige kerel.” En geen bendelid die op zoek naar me is. Ik knik en laat mijn hand in de zijne liggen. Zijn geruststellend gewrijf is absoluut aangenaam. “De patrouille is onderweg.” Ik moet lachen om de manier waarop hij dat zegt, ook al is het de werkelijkheid.
“Dan zitten we hier nog wel eventjes, niet?” Liams blik in zijn ogen veranderd terug van geamuseerd naar…iets opgewonden.
“Inderdaad, wat een kwelling.” Ik glimlach voorzichtig en werp kort een blik uit het raam. Ik zie enkel de donkere nacht.
“Wat is je lievelingskleur eigenlijk? Je draagt bijna altijd zwarte kledij.” Liam lijkt een beetje verrast door die vraag en trekt dan zijn schouders op.
“Dat is gewoon praktisch wanneer er wel eens bloed bij komt kijken.” Wat een romantisch antwoord. Liam glimlacht en trekt zijn wenkbrauwen daarbij op. “Sorry. Zwart is mijn lievelingskleur.” Ik schud mijn hoofd en geef hem een kneepje in zijn hand.
“Niet liegen! Dat is het allerlaatste dat ik wil.” De man knikt en grijpt naar zijn fles alcohol om zijn glas bij te vullen. Hij kan wel doen alsof er niets aan de hand is, maar hij is wel duidelijk ongerust. “Wat gaat er nu eigenlijk gebeuren met me?” Liam stopt met de bittere alcohol binnen te werken en geeft me een bezorgde blik. Zijn rug komt uit de stoelleuning zodat we weer wat dichterbij elkaar zitten.
“Enkel wat jij wilt.” Zijn donkerbruine ogen maken een belofte aan mijn blauwe. Ik knik voorzichtig, Liam doet zijn lippen opnieuw open. “Als je mij alles laat regelen, zal je begeleiding krijgen…om ongelukken uit te lokken en te voorkomen.” Zoals eerder vandaag, we denken het allebei. “Die begeleiding… Je voelde je niet heel goed bij Elfred, wel?” Ik haal mijn schouders op. Is dat echt relevant als hij me de beste begeleiding kan bieden?
“Ik denk dat dat misschien nog wel kan komen. Het is misschien ook niet het belangrijkste.” Liam lijkt half wel te knikken en half niet.
“Voor jou en mij wel.” Ik draai mijn hoofd een beetje en laat mijn duim opnieuw voorzichtig langs zijn handrug gaan.
“Hoezo voor jou?”
“Omdat ik het belangrijk vind dat jij je goed voelt. Hoe opgesloten je je ook mag voelen, je bent vrij Ab. Wij kunnen en willen je nergens toe dwingen. Als je wilt gaan, dan ga je. Als je geen begeleiding wilt, dan wil je dat niet.” De bezorgdheid is duidelijk aanwezig in Liams stem. Ik zwijg even om na te denken over zijn woorden. Echt vrij voel ik me niet bepaald. Getril verbreekt onze conversatie. “Ja? Toch…” Liams ogen geven me een blik die vast niet veel goeds betekent. “Ik wil dat twee van je beste mannen ze volgen. Ze mogen niet gezien worden, ik wil geen bevestiging geven aan hun probeersels. De anderen zorgen voor covering als ik met Abbey naar huis ga.” Liam mompelt nog wat met zijn hand half voor zijn mond terwijl ik mijn hand terugtrek en me al klaar maak om te vertrekken. “Ik steek nu mijn oortje in, ik wil dat jullie allemaal hetzelfde doen.” Liam haalt uit zijn broekzak een klein, zwart telefoneeroortje. Zijn telefoon steekt hij weg terwijl hij duidelijk stemmen hoort, maar niet antwoord.
“Moeten we gaan?” Liam lijkt nu pas te beseffen dat ik ook kan antwoorden en knikt.
“Bijna. Als Niall geïnstalleerd is.” Die woorden boezemen me angst in. Waarom is het nodig dat er begeleiding is terwijl we maar tien meter naar de parking moeten wandelen? Wat kan er zo onveilig zijn? Liam lijkt mijn verhoogde hartslag en verkrampte houding op te merken en wil iets zeggen, maar er komt niet veel.
“Uit voorzichtigheid?” Mijn stem verraadt alles. Liam buigt weer wat naar me toe terwijl hij me een blik vol vertrouwen probeert te geven, probeert.
“Absoluut. De bendeleden hangen hier rond, daarom. We doen gewoon normaal, er zal dan niets gebeuren. Ik wil enkel niet dat er iets met je gebeurt.” Die gemeende woorden doen me voorzichtig glimlachen. “Ik wil dat je mijn jas aandoet, dat verbergt je geur.” Ik knik en neem zijn lange, zwarte jas aan. Het ruikt echt naar Liam. Ik probeer niet te opvallend te snuffelen terwijl ik de jas alvast aandoe en wacht op Liams, of eerder Nialls, teken om naar buiten te gaan. “Jongens, zwijg.” Liam blaft duidelijk tegen de mannen aan de andere kant van de lijn en geeft me een blik. “We komen er nu aan.” Ik knik bevestigend naar Liam en sta mee op. Liam neemt grote, stevige passen waardoor ik blij ben dat ik sneakers aanheb. Het is een hele opgave om hem te volgen. “Gewoon normaal doen.” Ik knik en vraag me af of dat inhoudt of ik iets mag zeggen of niet. Zouden ze mijn stem herkennen? Ik sla voor de zekerheid mijn arm in die van Liam en wandel zo normaal mogelijk naar de auto. Liams lichaam is zo dicht mogelijk bij het mijne; beschermend. Het is donker waardoor ik vooral Liam volg. De auto bevindt zich op enkele meters van ons. Ineens draait Liam bruusk zijn hoofd. In de verte hoor ik een kreet. Ik heb geen idee wat er gebeurt en wat ik moet doen. Liam blijft wat verward staan, maar draait me van hem weg als er een nieuwe figuur voor ons opduikt. Zonder er veel woorden aan vuil te maken beweegt Liam zich in een waas en niet veel later ligt het lichaam roerloos op de grond. Het gestalte van Niall komt dichterbij, hij bekijkt het lichaam.
“Ik dacht dat je genoeg mannen op patrouille ging meenemen?”
“Dat heb ik ook gedaan, die zijn een ander brandje aan het blussen, iets verderop.” Zijn blauwe ogen staan ijskoud terwijl hij met zijn been het lichaam aan de kant duwt.
“En dat lukt?” Niall knikt laat.
“Ongeveer. Ze kunnen wel wat hulp gebruiken.” Ik heb geen idee wat ik hier nog sta te doen. Mijn onrustige geschuifel verplaatst de ogen van de mannen op mij. Volgens mij weten ze zelf niet wat te doen. “Ik kan het afhandelen.” Niall klinkt als een koelbloedige moordenaar. Is dat de jongen van daarstraks in de sporthal?
“Ik wil geen mannen verliezen.” Liam wrijft kort doorheen zijn haren waarna hij zucht en zich naar mij toedraait. “Niall neemt je mee naar huis. Ik ga even mijn mannen helpen, daarna kom ik terug.” Wat als ik nee zeg? Liam lijkt niet echt te beseffen dat ik geen keuze heb. Zijn blik wordt ook een beetje wanhopig als ik laat antwoord.
“Oké. Veel…plezier.” Beide mannen glimlachen voorzichtig. Niall ontvangt gretig de sleutel van Liams Tesla. Ik stap snel in het voertuig en klik mezelf vast, een veilig gevoel overvalt me.
“Goh…Normaal mag nooit iemand met Liams auto rijden. Wat een primeur.” Het oprechte enthousiasme van Niall doet me glimlachen. “Voor alle duidelijkheid: ik hoor ze nog, maar mijn micro staat uit.” Ik knik, geen idee waarom dat belangrijk zou zijn. Niall rijdt soepel met de dure wagen van de parking. Hij rijdt minder agressief dan Liam waardoor ik mijn gedachten alle kanten kan laten uitgaan.
“Verliezen jullie vaak mannen?” De manier waarop ze doodeenvoudig enkele levens wegnemen, lijkt heel normaal voor hen. Ze tillen er niet zwaar aan, ze denken er niet over na. Het is gewoon een doel dat volbracht is. Nialls blauwe ogen richten zich op mij.
“Gelukkig niet. Iedereen in het veld krijgt een zeer goede opleiding en we hebben tactiek waardoor we zelden overmeestert worden.” Ik knik traag en staar naar de donkere weg voor ons. Zijn we nu wel echt veilig? Als Liam me met Niall vertrouwt, wel, denk ik dan. “Maak je geen zorgen. Vandaag is echt niets speciaals in vergelijking met andere dagen. Even ordinair.” Ik knik en verplaats me nadenkend een beetje in mijn stoel. Hun visie op dingen is echt wel raar eigenlijk.
“Jullie hebben echt een heel andere kijk op de wereld.” Niall knikt en richt kort zijn blik op me.
“Het is een andere wereld. Recht wordt gevierd door doden. Straffen heeft geen zin bij vampiers die zich laten leiden door hun bloedlust in plaats van door hun verstand.” Ah, daar gaat het hele bendes bestrijden over?
“Wat doen vampiers die aan bloedlust lijden?” Niall lijkt niet te twijfelen, hij is een beetje een spraakwaterval met zijn eigen accent.
“Mensen in de stad aanvallen, verkrachten, dumpen. Geen gescheiden wereld voor hen. We beschermen burgers, het mens dat jij was.” Ik knik, dus eigenlijk is doden hier een goede zaak? Is het dan wel gerechtvaardigd? Ik vind het een moeilijke beslissing. Had Liam die vampier moeten ombrengen? Als ik het nuchter bekijk wel, ook al doet het ergens pijn. “Abbey, probeer dingen niet te verklaren met goed of slecht. Hier is er geen goed of slecht, alles loopt door elkaar heen. Ieder probeert voor zichzelf uit te maken wat hij beter vindt, en daar kiezen we voor. Maar of goed of slecht…Dat bestaat helaas niet. Toch niet als vampier.”
“Dankje, dat helpt.” Niall lijkt terug ontspannen te zuchten wanneer we van de snelweg afgaan om terug richting het complex te rijden. Zijn woorden lijken echt te helpen, misschien zet ik gewoon de verkeerde bril op in deze wereld. Het leek me al moeilijk om goed of slecht te bepalen, maar dit maakt het niet gemakkelijker. Wat jezelf beter vindt…
“Weet je, je bent het eerste mens waar ik als vampier echt contact mee heb.” Niall lijkt wel trots op dat, ik merk het aan een kleine glimlach rond zijn roze lippen. Als dat nu eens de waarheid was…
“Ik ben blijkbaar geen mens, Niall…” Hij lijkt de droefheid daarbij niet op te merken want hij praat gewoon verder.
“Je hebt een menselijke opvoeding gehad, als een mens geleefd. Voor mij ben je een mens.” Vooruit dan. Ik zucht onhoorbaar en merk dat we bijna bij het complex zijn. Niall rijdt de auto vlot richting de parkeergarage en parkeert hem daar ook perfect tussen de lijnen. We zijn weer…thuis?

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen