Foto bij 19 Serenade

Het eerste wat ik doe, is die prachtige jurk uittrekken. Het is een beetje ongemakkelijk wanneer al de anderen eenvoudige kledij dragen en jij niet. Daarna ben ik in de keuken gaan zitten in de hoop wat gezelschap te vinden. Enkel Zayn is er, ik durf niet veel tegen hem te zeggen en doe dan maar alsof ik gigantische dorst heb.
“Naar wat voor restaurant ben jij geweest?” Die opmerking had grappig moeten zijn. Zayn vertelt het ook zo staalhard dat het niet eens meer grappig klinkt. Ik glimlach toch wel om zijn poging en zet mijn glas water neer.
“Eentje waar je dorst van krijgt.” Zayn knikt en lijkt zelf niet goed te weten wat te doen.
“Ik was deze namiddag niet hier toen…” Zijn bruine ogen staren zoekend naar de ruimte voor hem. “Iedereen is bezig over hoe indrukwekkend het was.” Is dat een compliment? Ik moet twee keer nadenken voordat ik beleefd kan knikken, ja, dat is een compliment.
“Voor mij voelde het toch net iets anders aan, maar bedankt.”
“Ik vond dat je dat wel mocht weten.” Ik knik glimlachend en drink het laatste beetje water op. Nu heb ik geen excuus meer om hier met hem te staan. Waar is iedereen naar toe? Het duurt niet lang voordat de stilte doorbroken wordt door een bekend accent en verschillende voetstappen. Niall komt lachend de keuken in, zijn kledij besmeurd met allerlei soorten vuil en vloeistoffen… Caleb en Liam volgen terwijl ze meteen naar de koelkast grijpen voor een fles alcohol, alweer. “Jullie zien er uit voor een donderdag…” Caleb knikt en zet zich aan tafel. Zijn gezicht hangt vol met stof.
“We hebben gewonnen, dat telt.”
“Allemaal?” Zayns stem klinkt plotseling streng. Niall knikt lachend en drinkt snel zijn portie drank op.
“Allemaal. Het is leuk om eens van de kant te mogen toekijken.”
“Het was leuker geweest als je niet vergeten was me te komen halen.” Liam klinkt wat knorrig naar de blonde kerel toe, die trekt er zich echter niets van aan. Ik glimlach voorzichtig om die opmerking. Plotseling zou ik willen dat de anderen weg waren zodat ik en Liam onze avond kunnen verderzetten…op welke manier dan ook. Liams ogen bevestigen mijn gevoelens als hij kort oogcontact maakt en dan zijn mond opendoet. “Ik ga me douchen, genoeg gedaan voor vandaag.” Is dat een hint dat ik naar boven moet gaan? Hoe duidelijk is onze bijna relatie naar de mannen toe? Liam begeeft zich daadwerkelijk naar boven, ik besluit nog even te wachten zodat het niet overduidelijk is dat ik met hem samen wil zijn. Niall en Caleb mompelen na een paar minuten hetzelfde, Zayn verlaat hoofdschuddend de ruimte. Dat zorgt ervoor dat ik alleen ben, perfect. Met een wild bonkend hart van enthousiasme begeef ik me naar boven. De trap is lang en mijn ongeduld groot wanneer ik op Liams complex aankom. Ik zet me niet in zijn lederen clubzetel, die is van hem. Een krukje daarnaast volstaat. Een krakende deur is niet hetgeen dat me verrast; de staat van de persoon die eruit komt is dat wel. Buiten een onderbroek en een handdoek in zijn bruine haren draagt Liam absoluut niets. Hij glimlacht voorzichtig als hij mijn aanwezigheid opmerkt, er is geen sprake van enige schaamte.
“Ik wist niet dat je je zo snel kon bevrijden van de jongens?” Het is plagend bedoeld. Het duurt even voordat ik me kan concentreren… Zijn lichaam blijft absoluut een prachtig iets.
“Het lijkt erop dat zij zich eerder van mij ontdaan hebben.” Liam glimlacht terwijl hij een joggingbroek aantrekt en zich naar me toe draait. Wat een borstkas… Heb ik daar eerder op geslapen?
“Arm meisje. Mijn volgende vraag: wat moet ik aandoen? Onze avond is een beetje abrupt verbroken geweest.” Ik haal mijn schouders op. Het antwoord ‘niets’ rust op mijn lippen, maar ik zeg het niet. Ik ben niet wanhopig, echt niet.
“Wat je maar wilt.” Liam kijkt me even aan voordat hij een los hemdje uit zijn kleding kast haalt. “Nee, wacht. Liefst iets meer dan dat zodat ik ook naar je gezicht kan kijken in plaats van…”, gespierde dingen. Liam grijnst schuin en haalt er dan toch iets met lange mouwen uit.
“Beter?”
“Minder afleidend.” Zo zou ik het definiëren, niet beter, wel nog steeds knap. Heel knap. “Hoe wou je onze ‘avond’ verderzetten? Volgens mij ontbrak er maar één ding…” En hij heeft inmiddels tijd genoeg gehad om erover na te denken. Zijn grote lichaam komt dichterbij, ineens voel ik me heel klein op mijn krukje. Hij knielt, ik herhaal, knielt voor me neer. “Euhm…” Ik wil niet trouwen. Hij gaat me niet vragen om te trouwen, ofwel? Dat zou heel raar zijn.
“Wat?” Liam is nu duidelijk even verward als ik.
“Normaal doe je…dat alleen wanneer je iemand ten huwelijk vraagt.” De teleurstelling op Liams gezicht is komisch, ik onderdruk dan ook een grijns, het lukt me slecht. Is hij nu echt dom of weet hij daar niets over? “Doe maar verder, geen probleem.” Liam schudt kort zijn hoofd waarna hij er toch om moet glimlachen en mijn hand vastneemt. Het is opnieuw iets huwelijk-achtig, ik negeer het.
“Ben je zeker dat ik nog verder mag doen?” Ik lach om de wanhoop in zijn stem, hij is schattig!
“Ja, alsjeblieft.”
“Je lacht me uit.” Ik schud mijn hoofd terwijl ik mijn vrije hand voor mijn mond houd, ik ben niet degene die gekke dingen doet… Liams blik is gewoon hilarisch… Na een paar momenten heb ik mezelf terug onder controle. “Oké, niet lachen.” Hij zegt het zo serieus dat ik de opkomende mondhoeken moet onderdrukken. Wat een moment… Liam geeft me een beetje een ongemakkelijke blik voordat hij een tweede poging doet tot serieus kijken. Ik kan niet anders dan glimlachen om een: mijn lach tegen te houden, en twee: hij is echt wel schattig. "Wil je mijn vriendin zijn?" Wauw, wat een serenade. Ik onderdruk een grijns terwijl ik knik.
"Graag, ja." Liam komt overeind uit zijn kleine houding. Voor ik het weet slaan zijn sterke armen zich om me heen. "Euh..." Liam negeert mijn raar gevoel en legt me neer op zijn bed. "En dan nu de vampiermanier?" Liam grijnst gemeend terwijl hij kort naar beneden kijkt voordat zijn ogen zich op mij richten.
"Absoluut niet." Zijn lippen vormen een lieve glimlach als hij op het bed gaat zitten. Ik sla mijn armen langs achteren rond zijn nek. Zijn handen vinden daar de mijne.
"Kan je me wel...?" Waarom ben ik degene die letterlijk achter fysieke dingen moet vragen terwijl hij me de hele tijd provoceert?
"Ik begrijp je niet, Abbey." Zijn stem is een zoete streling in mijn oren, het geplaag is duidelijk aanwezig. Ik zet heel voorzichtig mijn lippen teder in zijn hals. Liam ontspant duidelijk overal behalve in zijn handen. Die blijven stevig de mijne vasthouden. "Je bent zo'n provocatie." Ik lach zachtjes en leg mijn hoofd tegen zijn schouders aan.
"Ik doe tenminste wat ik zeg." Liams lippen gaan opzoek naar mijn hand terwijl hij me daar zachtjes kust. "En ik wou rekening houden met vampier manieren." Zoals bloedlust. Liam lijkt te glimlachen en laat mijn handen los. Ik draag mijn hoofd terug zelf als hij zijn schouders in mijn richting draait en met zijn gezicht me aankijkt.
"Je bent veel te goed, ik plaag je maar." We lijken beiden laat te beseffen dat zijn hand een lok van mijn haar heeft weggestoken. Liam fronst er lichtjes om, ik neem zijn hand vast en kus hem daar net zoals hij bij mij eerder deed. "Ik..." Zijn bruine ogen gaan duidelijk opzoek naar woorden om iets uit te leggen. "Ik ben bang dat ik dingen doe die ik niet wil doen. Dat mijn andere kant..." Ik schuif dichterbij. Heel dichtbij. Hij lijkt er een beetje van geschrokken en stopt kort met ademhalen. "Zo verleidelijk... " Hij mompelt het zachtjes waardoor ik voorzichtig glimlach.
"Waarom niet proberen?" Liam glimlacht nu ook en wendt zijn blik weer af. Het is heel gek om mezelf zo aan te bieden op dit moment…maar Liam is gewoon te verlegen.
"Mijn ballen lijken ver te zoeken op dit moment, maar ik verzeker je dat ze er zijn." Die plotselinge opmerking doet me luid lachen waardoor Liam weer grijnst. God, de tranen staan in mijn ogen. Wat is dat nu weer voor gedachte?
"Des te beter." Mijn schouders schokken nog wat na van het lachen. Liam heeft een efficiënte manier om het te doen stoppen: nog dichterbij komen. Wanneer zijn ene hand zich richting mijn hals begeeft, krijg ik de kans om een arm om hem heen te slaan. De intensiteit van zijn blik brengt me terug naar de situatie. Zijn onzekere blik doet me echter dingen beseffen. Dit is zo'n gezocht moment... En Liam is totaal niet op zijn gemak. In plaats van mijn gezicht naar het zijne toe te brengen, leg ik het op zijn schouder en knuffel ik hem. Ik zeg niets van onze oorspronkelijke intentie, dat is niet nodig nu. Een blik op een klokje dat op zijn nachtkastje staat, doet me ontspannen zuchten. "Heb je eigenlijk een tv?" Die opmerking doet Liams schouders zakken. Het duurt even voordat hij antwoordt.
"Toch wel, ja, maar niet hier." Ik twijfel kort, maar beslis dan snel. Hier zo blijven zitten heeft geen zin.
"Ik zou graag naar daar gaan, ga je mee?" Als ik de spannende vermoeidheid in zijn schouders bemerk, kom ik terug achteruit zodat ik hem kan aankijken. Zijn bruine ogen bevestigen die vermoeidheid. Ze lijken ook te willen flikkeren naar andere kleuren, maar doen het niet.
"Het is niet dat ik dat niet wil, maar ik kan beter mijn patrouille al doen en dan terugkomen. " Voor mij. Ik heb geen idee hoe lang een patrouille duurt, maar knik toch. Voel ik me teleurgesteld? Ik kan het opkomende gevoel niet beschrijven en slik de knoop in mijn keel dan maar door. "Ik zal wel even weg zijn. De tv is in de kelder. Het kan zijn dat er al jongens zitten..." De argwaan in zijn stem probeert hij zelf uit zijn hoofd te zetten door me een zelfverzekerd glimlachje te geven. Jongens... Ik ben niet helemaal overtuigd maar ontvang ineens wel twee zachte lippen op mijn wang.
"Die jongens zullen me nu wel vrezen." Liam glimlacht gemeend en laat me los.
"Dat doen ze beter wel." Ik glimlach terug en schuif traag van het bed af zodat hij ook kan opstaan

Geen kus..

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen