Foto bij H55: Voorstel ~ Nick

Yoko kwam op mij afgelopen en zei: “Doe dat handgeweer weg, het irriteert me. Trouwens, wil je niet weten met welk voorstel ik af kom?” Ik fronste, maar hield het handgeweer op haar gericht. “Voorstel? Waarom zou je een voorstel doen?” vroeg ik en ze grijnsde. “Doe dat handgeweer weg en ik geef je een voorstel omtrent Khana”, zei ze nu en ik keek haar met grote ogen aan. “Waar is ze”, zei ik met een dreigende ondertoon in mijn stem, maar ik liet mijn handgeweer wel zakken. Ze stapte nu recht op me af en ging mee onder het afdak staan. “Bah, wat een weer”, zei ze grimmig en ik herhaalde mijn vraag. “Waar is ze!” vroeg ik nu en ze haalde haar schouders op. “Op een andere plek. Ze leeft nog, dus doe niet zo hysterisch. Enkel haar geliefde wezel heeft het niet gehaald”, zei ze kil en ergens voelde ik toch wel wat pijn. Basilisk was er niet meer… “Wat heb je met haar gedaan?” vroeg ik nu en ze zei geïrriteerd: “Mag ik nu eerst mijn voorstel doen ja?!” Ik zweeg en ze grijnsde weer.

“Mooi zo. Ik stel voor dat we over 5 dagen afspreken aan het Ikedameer. Jij geeft me Issie, ik geef Khana. Levend”, zei ze en ik trok weer grote ogen. “Hoe wil je dat ik Issie geef, die is gigantisch!” zei ik verbaasd en ze zei dan: “Goed dan, jij leidt ons naar Issie en wij geven dan Khana terug.” Ik had geen andere keus dan akkoord te gaan. Ook al ging het hier om een mythisch wezen, Khana had nu even voorrang. Het was tenslotte ook deels mijn schuld dat ze is weggegaan en nu in handen van Yoko is. “Goed, tot over 5 dagen dan. En probeer mij niet te volgen, want ik vermoord Khana dan”, zei ze poeslief en ze ging er weer vandoor, mij machteloos achterlatend.

Opeens vingen mijn oren zacht gepiep op en ik ging er meteen op af. Ik was een straatje ingedraaid en zag op de grond Basilisk liggen, maar hij was niet alleen. Een kat stond erbij en al snel had ik door dat het geen gewone kat was, maar een Nabeshima, een vampierkat. Die dronk van Basilisk en ik verjaagde de kat meteen, die naar mij blies maar toch weg ging. “Basilisk”, mompelde ik en hij keek me piepend aan. In zijn nek zat een beet waar bloed uit stroomde en ik zag dat zijn rug gebroken was. Ik kreeg medelijden met hem en ik had geen keuze. Ik pakte mijn handgeweer en schoot hem dood, zodat hij uit zijn lijden was verlost. Zijn glazige oogjes keken mij nu aan en ik stond op. Met grote passen wandelde ik weg, het lichaam van Basilisk achterlatend.

Het was al middernacht toen ik terug kwam bij het huis van Miyuki. Ze zat in de zetel en stond op zodra ze mij hoorde binnenkomen. “Jij terug zijn”, zei ze opgelucht en ik knikte. “Khana?” vroeg ze toen aarzelend en ik balde machteloos mijn vuisten. “Gevangen”, zei ik en Miyuki sloeg haar handen voor haar mond. Toen kwam ze naar mij toe en ze legde een hand op mijn schouder, ook al was ze een stukje kleiner dan mij. “Jij haar wel redden kunnen”, zei ze met een zachte glimlach en ik knikte. Ik ging achter mijn laptop zitten en begon mijn reis te plannen voor naar het Ikedameer te gaan.

Twee dagen later stond ik klaar met mijn koffer om naar het Ikedameer te gaan. Ik had een tourbus gevonden die toen een uitstap naar daar maakte, of toch naar een hotel in die buurt. Gelukkig hadden ze daar ook een kamer vrij en ik stond om drie uur in de namiddag met nog wat andere toeristen op de bus te wachten. Zij gingen op vakantie, maar ik niet. Ik moest een vriendin redden.

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen