Foto bij H56: Ontvoerd ~ Khana

Zwart. Het was zwart om me heen. Ik dacht dat mijn ogen open waren, maar ik kon het niet met zekerheid zeggen omdat het maar donker bleef. Opeens werd de kamer verlicht door een bliksemflits en ik kon terug wat zien. Ik kende de kamer niet. Waar was ik? Ik herinnerde me niet meteen hoe ik hier terecht was gekomen. “H… hallo?” vroeg ik aarzelend, maar de donder was het enige antwoord.

Ik lag op mijn goede arm op de matras. Mijn handen waren achter mijn rug vastgebonden en mijn gezicht was naar de kamer gericht. Mijn spullen stonden in een hoek van de kamer, zag ik na een tweede bliksemflits. Ik probeerde mijn benen te bewegen, maar ook die waren vastgebonden aan elkaar. Ik probeerde mijn handen vrij te krijgen, maar ik kreeg enkel pijn in mijn gewonde arm. Ik had het koud, maar toch stond het zweet op mijn voorhoofd. Angstzweet? Of was de wonde gaan infecteren? Nu ik eraan dacht, mijn wonde had ik niet ontsmet, enkel wat kompressen op gelegd en dan een verband er rond gedaan. Hoe lang was ik hier al? Hoe laat was het?

Ik lag al een hele tijd in het donker en besefte dat de onweer gedaan was. Opeens flikkerde de lamp aan het plafond en het licht ging aan. Ik kneep mijn ogen dicht tegen het plotse licht en ik hoorde de deur open gaan. “Mooi zo, ben je eindelijk wakker?” hoorde ik een stem zeggen en ik probeerde mijn ogen open te doen. Na een paar keer knipperen zag ik Yoko grijnzend staan tegen de deurpost. “Wat… wat heb je gedaan? Waar ben ik?” vroeg ik nerveus. “Je bent mijn gevangene, wees blij dat je nog leeft”, zei ze en ze kwam op me af. Ze pakte mijn haar vast en trok me half aan mijn haar omhoog. Ik verbeet de pijn en ze bekeek me aandachtig. “Hmm, je ziet er maar bleekjes uit”, zei ze peinzend en liet me terug op de matras vallen. Ik antwoordde niet.

“Je bent al een dag buiten westen geweest. Over vier dagen zie je die kitsune terug, bij het Ikedameer. Hij geeft ons Issie en jij bent dan vrij”, zei ze opeens en draaide haar rug naar mij. “Wat? Dat… dat kun je niet maken! Dat zou hij nooit doen!” zei ik verbijsterd, maar ze draaide zich lachend om. “Oh nee? Hij heeft nochtans toegestemd met het voorstel…”, zei ze en ik keek haar ongelovig aan. “Het hilarische zal echter zijn dat hij ook gevangen zal worden en een mooie trofee zal worden voor mijn baas!” lachte ze toen luid en ik keek haar niet begrijpend aan. “Je baas?” “Zwijg!” zei ze opeens en haar humeur sloeg om. Ze kwam weer op mij af en ging met haar ene voet op de matras staan. Voor ik het goed en wel door had, schopte ze met haar andere voet hard in mijn buik. Ik klapte kreunend dubbel en ze grijnsde. “Ik zet het je de komende dagen nog wel betaald voor wat je met mij hebt gedaan”, zei ze grijnzend en ze liep de kamer uit, de deur dichtslaand en op slot draaiend. Het was even stil en toen schold ik: “Baka! Waarom moest je op dat voorstel ingaan!” Natuurlijk hoorde Nick mij niet en ik sloot mijn ogen. Ik had het nu warm, maar toch rilde ik. Verdomme Nick, dit was wel het domste wat je kon doen…

Reacties (1)

  • Kaffaljidhmah

    :S
    Mijn haar zou er al lang uitgevallen zijn als er iemand zo hard aan trok.xD

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen