Foto bij Scar 11

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
‘Hij wilt ons drieën even spreken.’
Ze loopt naar me toe, kijkt met haast angstige ogen naar me op.
‘Is hij... boos?’ vraagt ze, heel zachtjes, heel kleintjes.
Ik slik. ‘Ja. Ja, soort van.’
Ze pakt met licht trillende handen de zoom van haar jas vast.
‘Geef gewoon mij de schuld. Ik ben degene die het per slot van rekening... eh... deed. Vertel hem gewoon dat ik me niet aan de opdracht hield.’
Ik kijk haar even aan. Het slaat nergens op. Ze had gelijk. Dat meisje is belangrijker dan inlichtingen.
‘Natuurlijk doe ik dat niet,’ beloof ik haar dan.

We lopen het kantoor binnen. Paiges nervositeit is verdwenen en ze loopt met rechte rug voorop, klaar om de schuld volledig op zich te nemen. Ze is klein. Ik bedoel... ja, ze is klein... maar toch heeft ze iets wat haar duizend maal zo groot maakt dan iedereen die ik ken.
Met haar handen achter haar rug gaat ze bij het bureau staan met Amanda naast zich en kijkt Marco aan. Hij ziet er moe uit. Maar wat verwacht je van iemand die nog om twee uur ‘s nachts aan het werken is? En toch kijkt hij boos. Het punt is dat hij zelf ook weet dat zijn woede nergens op slaat, dat wat gebeurd is eigenlijk volgens de regels is, maar hij is moe en overwerkt en daardoor boos.
We waren ook in de problemen gekomen als we dat meisje gewoon ontvoerd hadden laten worden. We hadden geen keus. En hij weet dat. Maar toch gaat het hem veel papierwerk kosten en ook dat weet hij.
Hij vestigt zijn blik op Paige.
‘Vertel me wat er zo moeilijk was!’ snauwt hij. ‘Wat was er zo moeilijk aan je aan de opdracht houden?!’
Haar zelfvertrouwen smelt weg en ze stapt achteruit. Ik zie het bloed uit haar gezicht wegtrekken bij zijn stemverheffing.
‘We-‘ begint ze, maar hij onderbreekt haar meteen al.
‘Niet we. Jij. Ik werk al heel lang met Nathan en dit is nog nooit bij hem gebeurt. Het ligt dus niet aan jullie allebei, maar aan jou,’ zegt hij fel.
Net wanneer hij zijn mond opnieuw wil openen zet ik een stap naar voren.
‘Marco, genoeg. Laat me het uitleggen,’ zeg ik. Hij maakt geen verder bezwaar vertel wat er gebeurd is, van begin tot einde. Het gedeelte van Paiges paniekaanval laat ik wijselijk achterwegen.
En nu kan ik alleen maar hopen dat hij zijn verstand gebruikt. Zeker op het moment dat ik vertel dat ze beschoten is lijkt hij met zijn mond vol tanden te staan, vooral omdat het hem zelf meerdere keren is overkomen. Dat weet ik maar al te goed.
‘O,’ mompelt hij dan.
Ik knik.
‘Ja,’ zeg ik vlak.
Hij kijkt even weg.
‘Jullie kunnen... eh... gaan. Denk ik. Het is laat. Ik regel het wel met Amanda. Jullie hoeven morgen pas om twaalf uur ‘s middags hier te zijn,’ zegt hij dan snel.
Ik knik, maar Paige lijkt te twijfelen, lijkt niet zeker te weten of ze Amanda alleen wil laten, maar stemt er dan mee in en loopt snel de ruimte uit. Na nog een blik achterom loop ik haar achterna en kom naast haar lopen. En dan zie ik het pas.
‘Bloed?! Is dat bloed?!’ stoot ik verbaasd uit.
‘Ik ben niet néérgeschoten of zo,’ reageert ze, maar ik houd haar stil met een hand op haar schouder. Ze draait zich naar me om. Haar knokkels bloeden en ze heeft een kleine wond op haar slaap waar een kringetje bloed uit stroomt. Ze staat ongemakkelijk op haar linkerbeen gesteund alsof haar rechter zeer doet. Ik had het helemaal niet gezien.
Ik leg voorzichtig een hand op haar wang om haar gezicht opzij te draaien en buig me voorover om het beter te kunnen zien. Zodra ik me besef hoe dichtbij ik sta - en hoe weinig problemen ik daarmee heb - zet ik snel een stapje achteruit.
‘Kom mee. We maken het gewoon even schoon,’ zeg ik.
Ze rolt met haar ogen.
‘Dat hoeft niet.’
‘Doe het dan voor mij.’
‘Waarom zou jij-’ begint ze weer, maar geeft het dan op. 'Prima.’
Dus lopen we naar de kast met EHBO-dozen en ik haal wat watten en ontsmettingsmiddelen eruit. Ze gaat op de tafel zitten en ik pak haar hand vast.
‘Hoe is het gebeurd? Wat heeft hij precies gedaan?’ vraag ik bezorgd, ook al zijn het absoluut geen serieuze verwondingen - ze zijn juist heel oppervlakkig en niet meer dan vervelend.
‘Geen idee. Het ging heel snel. Maar nu is hij bewusteloos en in een cel en gaat het prima,’ zegt ze zachtjes. Ik vraag er verder niet over door.
‘Dit gaat even pijn doen,’ waarschuw ik.
Dan begin ik met de watten met alcohol haar ontvelde knokkels schoon te maken en ze haalt scherp adem bij de pijn, legt in een reflex haar vrije hand op de rug van de mijne, alsof ze me tegen wil houden. Ik stop. Kort kijk ik haar aan en ze haalt haar hand snel weg.
‘Sorry. Het ging gewoon... automatisch,’ verontschuldigt ze zich en ik ga zonder te antwoorden voorzichtig door..
‘Ik zei dat het een beetje pijn zou doen,’ grijns ik, al denk ik niet dat ze echt een probleem heeft met de pijn.
‘Je zei een béétje,’ lacht ze.
Wanneer ik haar andere hand vastpak om het geschaafde stuk daar voor de zekerheid ook te behandelen, slikt ze even.
‘Dankjewel,’ fluistert ze dan.
Ik frons en we kijken elkaar aan.
‘Het enige wat ik doe is ervoor zorgen dat het niet gaat ontsteken. Hopelijk. Dat is wel de bedoeling, in ieder geval.’ Ik lach kort. ‘Niets bijzonders.’
Ze schudt haar hoofd.
‘Dat bedoel ik niet en dat weet je,’ zegt ze - niet beschuldigend omdat ik haar plaag, maar juist heel zacht. ‘Dank je wel dat je het voor me opnam. En dat je niets zei over mijn...’ Ze schraapt haar keel, kijkt weg. ‘Over mijn paniekaanval.’
Even lijkt haar ademhaling gejaagd te worden, maar ze hervindt haar kalmte.
‘Als je me ooit wilt vertellen wat er precies gebeurd is,' wat ze niet wil,’ dan kan je dat altijd bij mij kwijt.’ Wat ze niet gaat doen.
'Dankjewel,' mompelt ze en ze kijkt weg.
En dan druk ik voorzichtig de watten tegen haar slaap en veeg het laatste bloed weg dat het kleine wondje daar heeft achtergelaten. We maken weer even oogcontact en ik kan niet voorkomen dat ik mijn blik iets naar beneden laat glijden, naar haar lippen. Snel draai ik mijn gezicht weg en vertel mezelf dat het gewoon komt omdat ik geschrokken ben.
‘Gaat het?’ vraag ik dan om van het onderwerp te veranderen en we weten allebei waar ik het over heb.
Ze slikt.
‘Het gaat.’

Ze rijdt in haar eigen auto naar huis en ik zou ook terug moeten rijden naar mijn appartement, maar om de een of andere reden doe ik dat niet. Ik volg haar. Niet vlak achter haar, niet op een enge manier, maar het is nu eenmaal donker en ze is letterlijk een uur geleden beschoten. Ik heb het recht om bezorgd te zijn. Het is niet stalkerig. Natuurlijk niet. Helemaal niet. Misschien een beetje. Maar niet eng, geobsedeerd stalkerig. Ik zorg er gewoon voor dat ik zeker weet dat ze goed en wel thuiskomt. Ik wil gewoon dat ze veilig is en dat het me niet zo veel zou moeten schelen doet er niet toe.
En dan komt er, een paar straten van haar huis, een andere auto uit een zijstraat. Hij schommelt, slingert. Ik herken het gelijk. De bestuurder is dronken. Mijn handen verkrampen zich om het stuur. Even voel ik totale machteloosheid en komt er een vreemd geluid uit mijn mond, want weet ik dat ik niets kan doen.
Maar dat is nog niets in vergelijking met wat ik voel wanneer de auto de hare ramt.

Reacties (2)

  • Luckey

    Oh boy!

    1 jaar geleden
  • BethGoes

    Ten eerste: Hooo shiiiitttttt nu ook nog een auto ongeluk???
    Ten tweede: Is het de bedoeling dat het laatste deel schuin gedrukt is?
    Ten derde: Stiekem een beetje Divergent in je verhaal gestopt… niet?(cool)

    1 jaar geleden
    • AmeranthaGaia

      Dat laatste deel hoorde niet schuin gedrukt. Ik zal het zo aanpassen.

      Toen ik dit schreef had ik al heel lang geen Divergent meer gelezen, dus ik denk het niet. Welk element van die serie herkende je, dan?

      1 jaar geleden
    • BethGoes

      Ehh zeg maar dat stukje waarin hij haar wond schoon maakt en haar hand dan op zijn hand komt te liggen…. Dat stukje komt (in de film in ieder geval) letterlijk zo voor...

      1 jaar geleden
    • AmeranthaGaia

      Oh, dat was niet mijn bedoeling, maar nu je eht zegt herinner ik me inderdaad wel zoiets. Mijn intentie was om op die manier een hint te geven naar wat er in haar verleden is gebeurd. Wanneer dat op een gegeven moment duidelijk wordt, zijn er een hoop dingen die ze doet (zoals die reactie) een stuk duidelijker.

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen