Foto bij New Chapter 4. It Was All a Lie




Once upon a time,
an Angel lay dying in the snow.

The Devil knelt over her,
and Smiled

De volgende dag mocht ik me uitchecken. Mijn tante had me opgehaald en bracht me snel naar huis 'Lieverd ik heb eten klaar staan op het aanrecht, Ik wil dat je goed eet' Ik knik 'Oke schat ik ga door naar mijn werk. Heb je nog geld nodig?' Ik schud mijn hoofd 'Ik heb nog dankjewel' Ze geeft me een kus op me wang en ik stap uit de auto 'Tot vanavond' zegt ze en ik sla de auto deur dicht. Ik zie haar weg rijden en loop richting huis. Binnen aangekomen pak ik snel wat te eten en drinken. Ik heb niet echt zin om de hele dag thuis te zitten dus besluit om te gaan winkelen. Ik ruim mijn bord en mijn beker af en loop naar buiten.

Na een halve middag rond te hebben gelopen en mijn armen vol met tassen merk ik dat ik de tijd ben vergeten. Ik kijk op mijn horloge 'Half 6' oke ik moet dus doorlopen. Het is winter en het wordt dus al snel donker. Ik besluit om binnendoor te gaan in de hoop dat ik sneller thuis ben. Ik wijk me af van de menigte en ga gelijk binnendoor. Ik zie allemaal kleine onbekende winkeltjes. Volgens mij voor kruiden, boeken etc. Er is alleen geen mens te bekennen en dat maakt mij een beetje bang. Ik schud met mijn hoofd en probeer dat gevoel weg te duwen. Ik loop snel door en op dat moment wordt er een deur met een knal voor mijn neus opengeslagen. Twee mannen rollen naar buiten en beginnen elkaar te slaan. Ik weet me geen houding te geven en blijf maar staren. Een blonde man wordt de ander de baas en gaat om hem zitten. Met zijn handen probeert hij de ander te wurgen 'VERTEL ME WAAR JONATHAN IS!' roept hij kwaad. Een meisje met orangje/rood haar komt naar buiten gerend en plant haar voet op de hoofd van de gene die tegen de grond aan ligt. De blonde man pakt een soort zwaard? die licht geeft en steekt hem neer. Ik hoor hoe de ander begint te schreeuwen van de pijn en gaat in brand op. Ik geef een kreet en zak met mijn knieen neer op de grond. Zonder het te beseffen dat ik mezelf opmerkbaar heb gemaakt draaien ze beide naar me om. Ze kijken geschrokken naar elkaar en dan naar mij. Ik sta gelijk op en begin te rennen 'HE WACHT!' hoor ik achter me. Ik veeg tranen van mijn gezicht en blijf door rennen. Wat heb ik gezien?! Ik ben gek aan het worden?! Ik blijf rennen en rennen totdat ik bij een doodlopende steeg aankom 'Nee alsjeblieft niet!' roep ik huilerig. Ik hoor voetstappen in de verte en sla mijn handen voor mijn mond. Ik laat mezelf langs de muur zakken en probeer mijn tranen binnen te houden. Na een tijdje ben ik wat rustiger geworden en probeer op de meest logische verklaring de situatie van net te begrijpen 'Ik draai door' zeg ik zachtjes 'Dat is de enige logische verklaring' Ik sta voorzichtig op en kijk om het hoekje. Er is niemand te bekennen en ik zet het weer op het lopen. Ik blijf hevig om me heen kijken maar door mijn onoplettendheid struikel ik over iets heen waardoor ik met een klap op de grond eindig. Ik voel de pijnscheuten door mijn lichaam trekken en voel iets onder mijn been bewegen. Snel kruip ik naar achteren om te bekijken wat ik heb geraakt. Ik zie een rond pluizig ding heen en weer bewegen 'Is dat een kat?' Ik kom wat dichterbij en reik me hand uit 'Gaat het beestje?' vraag ik zachtjes. Voordat ik het kan aanraken wordt ik heel hard in mijn hand gebeten. Ik schreeuw het uit van de pijn en sla dat eng ding van mijn hand weg. Het best stuitert de andere kant op en rent weg. Ik bekijk naar mijn hand met een enorme wond erin. Ik sta snel op en al snikkend ren ik weer weg. Wanneer ik eindelijk weer in een normale wijk kom haast ik me snel richting huis 'Hey jij!' een bekende Britse stem wekt mijn aandacht. Ik draai me langzaam om en zie Johanatan op me aflopen. Zijn glimlach verandert en kijkt mij geschikt aan 'Wat is er met jou gebeurt?!' Ik wil alles vertellen maar de tranen rollen alweer over mijn wangen 'Een beest, en toen een zwaard en en..' zeg ik snikkend 'Laat me je hand bekijken' Ik til mijn hand een beetje op 'Dat ziet er niet best uit, we moeten daarvoor zorgen' Ik knik en begin me een beetje draaierig te voelen 'Johathan ik voel me niet zo goed' mompel ik 'Maak je geen zorgen ik heb je' zegt hij en tilt me op. Ik laat mijn hoofd op zijn schouders rusten en laat mezelf wegzakken.

ik voel hoe het licht in mijn ogen prikt en open ze langzaam. De geur van omelet dringt mijn neus gaten binnen. Voorzichtig probeer ik recht te zitten. wanneer ik om me heen kijk merk ik dat ik niet op een bekende plek ben 'Aah je bent wakker!' hoor ik iemand opgewekt zeggen. Johathan komt aanlopen met twee borden. Onbegrijpelijk kijk ik hem aan 'Je vraagt ze waarschijnlijk af wat je hier doet?' Ik knik 'Ayla je was gisteren aangevallen waardoor je veel bloed had verloren. Ook drong het gif naar binnen waardoor je bewustzijn verloor. Ik heb je snel naar mijn huis gebracht om voor je wond te zorgen. Ik kijk naar me hand en ik zie dat het geheeld is maar er zit een rare tattoegae achtig teken op 'Wat is dit?!' vroeg ik bevelend. Jonathan begin te zuchten 'Ayla ik weet niet hoe ik je dit moet vertellen' en hij kijkt me serieus aan 'Probeer maar' zeg ik ongeduldig 'Gisteren ben je aan gevallen door een demon' Ik kijk hem even vaag aan en begin dan te lachen 'Een demon? maak je nou een grapje?!' Jonahtan schud zijn hoofd 'Die teken die op je hand hebt een runne en die hebben alleen shadowhunters' gaat hij verder' ' Wat is een rune?' vraag ik 'De meest gebruikelijke gereedschappen van de Shadowhunter, en de bron van hun vermogen om de demonische Incursie helemaal te bestrijden, zijn de Merken van Raziel, een complexe runentaal gegeven door de Engel om krachten te verlenen die verder gaan dan wereldse wezens. Sommige tekens worden toegepast op de lichamen van Shadowhunters en sommige worden toegepast op fysieke objecten.
Shadowhunters, ook bekend als Nephilim, zijn een geheim ras van wezens die mensen zijn die zijn geboren met engelenbloed. Ze hebben demonen gevochten en leefden meer dan duizend jaar naast Downworlders in de Shadow World, en creëerden hun eigen cultuur en beschaving in de menselijke samenleving. Hun mandaat is om de vrede in de Schaduwwereld te houden en het verborgen te houden voor de mondaine wereld terwijl ze de inwoners van beide werelden beschermen. Ondanks hun afkomst zijn Shadowhunters sterfelijk en daarom kwetsbaar voor ouderdom en dood; echter, hun engelenbloed begiftigt hen met speciale vermogens die hen in staat stellen om prestaties te bereiken die verder gaan dan wat menselijk mogelijk is door de toepassing van engelenrennen' legt hij uit 'Maar als dat zo is ben ik dan een shadowhunter?' Hij knikt 'En jij hebt ze ook en dus jij bent er ook 1?' Hij knikt weer. Ik wrijf in mijn ogen en probeer alles op een rijtje te zetten 'Engelen, demonen, heksen, vampieren en weerwolven zijn allemaal waar. Alle sprookjes die je voeger hebt gehoord zijn waar.' Ik schut met mijn hoofd 'Dit kan niet, het is onmogelijk ik droom vast' zeg ik met paniek in mijn stem. Jonahtan pakt mijn armen vast en probeert mij te kalmeren 'De vraag is alleen waarom weet jij niet dat je een shadowhunter bent?' Ik haal mijn schouwders op ''Misschien omdat het idioot klinkt?' zeg ik 'Ik heb wat onderzoek naar je gedaan, en naar je ouders' zegt hij 'Onderzoek?' Hij knikt. Hij staat op loopt naar een kast en haalt allemaal papieren eruit 'Het jouw ouders Maria en Ceasar?' Ik knik hevig 'Hoezo?!' mijn stem begint te trillen. Jonahthan gaat naast me zitten en geeft me de papieren 'Dit zijn documenten van de kloof, hierin werd vastgesteld dat je ouders geëxecuteerd moesten worden' zegt hij zacht 'Ik neem alle documenten door en begin te huilen 'Je ouders zijn vermoord omdat je moeder verliefd werd op een demon en jou kregen' Ik begin harder te huilen en verscheur de blaadjes en gooi ze weg 'ALLES WAS DUS EEN LEUGEN?! ZE ZIJN NIET DOODGEGAAN AAN EEN ONGELUK?' Zijn mijn oom en tante wel echt mijn familie? 'MIJN OOM EN TANTE!' roep ik dan. Ik grijp naar mijn telefoon en zie 40 gemiste oproepen en 25 berichten. 'Ayla wat je ook doet kom niet naar huis!' hoor ik mijn tante huilend door de voicemail zeggen. Ik sta gelijk om en ren naar de voordeur 'Waar ga je heen?!' roept Jonahthan 'Mijn tante er is iets mis!' zeg ik huilend 'Ik ga met je mee' zegt hij en we lopen samen naar buiten.

Ik loop mijn huis binnen en zie dat het helemaal onderste boven ligt. Het lijkt wel alsofe r is ingebroken. 'Jane, David?!' roep ik hopeloos. Ik ga alle kamers na maar geen spoor van ze te bekennen. Wanneer ik een spoor van bloed zie liggen begint mijn hart harder te kloppen. Ik kijk waar het vandaan komt en zie dat het uit de badkamer komen. Met trillende handen druk ik de deurklink omlaag. Wanneer ik het leveloze lichamen van mijn om en tante zie liggen begin ik hard te schreeuwen 'Nee NEE!' ik loop naar ze toe om te kijken of ze nog leven 'Alsjeblieft laat me niet achter' huil ik. Mijn wereld stort weer opnieuw in. De pijn die ik op dit moment voel lijkt alsof ik er zelf ten onder ga. 'Ayla?!' Jonathan komt naar binnen gerend en trekt me snel terug naar achteren. Ik begin heviger te huilen en hij slaat zijn armen om mijn heen 'Ayla we moeten hier weg, ze hebben je gevonden' hij trekt me mee maar ik trek me weer los 'Heb je enig idee wat er is gebeurt?! mijn oom en tante liggen dood op de grond! Ik kan niet weg!' schreeuw ik naar hem. Jonathan pakt me weer vast 'Als je wilt blijven leven doe je nu wat ik zeg!'

We zijn weer terug in het appartement van Jonathan. Ik probeer nog steeds te realiseren wat ik net heb gezien 'Wie heeft dit gedaan kunnen hebben?' vraag ik zonder emotie in mijn stem 'De kloof' zegt hij kill. Ik kijk hem niet begrijpen aan 'De kloof is onze regering binnen de wereld van de shadow hunter. Zij bepalen alles wat er moet gebeuren. Zij hebben je ouders vermoord en ik weet zeker dat ze ook je oom en tante hebben vermoord' Ik schut met mijn hoofd 'Hoe kunnen ze over mij weten? of over mijn oom en tante ?!' Het klinkt niet logisch 'Jonathan' zeg ik zacht 'Gisteren heb ik volgens mij shadowhunters gezien en ze waren opzoek naar iemand die ook Jonahtan heet' Jonathan kijkt op 'Jij hebt ze gezien? hebben zij jou ook gezien?!' Ik knik zachtjes 'Het was een meisje met rood haar en een jonge met blonde haren' beschrijf ik ze 'Clary en Jace hebben me nog steeds niet opgegeven dus' Vragen kijk ik hem aan 'Zij hebben vast verteld over jou. Dat je ze hebt gezien' gaat hij verder 'Maar dan toch is het niet logisch dat ze van me afweten?' vraag ik 'Je lijkt ontzettend op je moeder en dat is haast niet te missen en trouwens shadowhunters die niet weten dat ze shadowhunters zijn is toch wel heel raar. Een mens kan een shadowhunter niet zien en jij zag hun wel' zucht Jonahtan. Alle puzzel stukjes vallen op elkaar 'Moet ik nu vluchten?' Jonathan knikt 'Ja en ik weet een plek.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen