Foto bij 017  Flashes of History

Emma Lewis pov.

'Stop hier maar,' zei hij met een diepe frons op zijn gezicht. Ik deed was hij zei, stopte spontaan en keek afwachtend om me heen. We stonden aan de rand van het bos, Hagrids hutje een paar meter achter ons. Door de ramen van Hagrids hut schenen lichten, waardoor we onze stok nog niet nodig hadden. Snape zijn handen schoten op naar de knopen van zijn jas en knoopte de zware, zwarte stof soepel open. Zijn jas viel open en mijn ogen gleden onverwachts over de zwarte sweater heen die hij aan had. Snape liet nooit wat van zichzelf zien, zijn handen waren normaal zelfs voor de helft verborgen, zijn gewaad kwam op tot onder zijn kin. Echter de sweater die hij nu aan had omhelsde zijn dunne lichaam redelijk goed en mijn ogen gleden onbewust over zijn torso heen. Hij stopte zijn hand in de binnenzak van jas en hij haalde er een map uit. Het was een kleine, oud uit ziende map van het verbodenbos waar veel aantekeningen op stonden. Ik herkende het handschrift als die van hem en las fronsend die dingen. De verschillende territoriums van de wezens, plekken van planten en de heuvels waren aan gegeven. Hij bracht zijn wijsvinger naar een van de heuvels.
'Hier gaan we beginnen,' zei hij en ik knikte. 'We zullen daarna naar deze gaan, dan deze en daarna zal ik ons uit het bos verschijnselen,' legde hij uit en ik keek oplettend naar zijn vinger die over het papier heen schoof. Ik pakte mijn stokvast, maar hij stopte me. 'Miss Lewis, ik hoop dat je begrijpt dat het bos niet voor niet verboden is. Ik wil dat je goed naar mijn instructies luistert zonder tegen in te gaan, begrepen?' vroeg hij en ik knikte verbaast.
'Tuurlijk, professor,' antwoorde ik en hij keek me even stil aan. Zijn ogen scande mijn gezicht, zijn donkere, diepe poelen van ogen bleven op die van mij hangen, tot hij abrupt weg draaide. Met een kort gebaar gaf hij aan dat ik hem moest volgen en vlug deed ik dat.
We liepen het bos in, ik had mijn stok voor me uit en keek zoekend naar de bodem waar ik overheen liep. Ik wilde niet struikelen, dat was het laatste wat ik wilde. Het was aardig moeilijk te zien doordat het dikke bladerdek van de bomen boven ons ook het maanlicht afschermde. Zonder onze stok was het pikken donker en het voelde vreemd om hier te lopen. Snape liep rechts van me en had er flink de pas in zitten. Ik moest mijn best doen om hem bij te houden en keek zoekend om me heen. Het pad waar we in het begin op liepen dunde steeds meer uit, takken hingen er overheen, het was bijna dicht gegroeid.
Rond ons gebeurde een hoop. Van alle kanten leek geluid te komen, krakende takken, bladeren, bomen, de wind die door de boomtoppen heen suisde. Het was rust gevend, maar doordat ik het niet kon zien ook erg verontrustend. Snape leek zich echter geen zorgen te maken, dus ik ook niet. Hij was een ontzettend machtige tovenaar en als ik bij iemand veilig was, was het wel bij hem. Zo nu en dan was er een stuk belicht door maanlicht, een gat in het bladerdek zorgde voor een spectaculair effect. Hoe verder we het bos in kwamen, hoe minder dat voor kwam.
Na een half uur gelopen te hebben begon ik me toch echt af te vragen hoe lang het nog zou duren voordat we omhoog zouden lopen. We liepen tot nu toe nog steeds op grond dat recht liep.
'Professor, hoe lang moeten we nog?' vroeg ik en hij draaide zich langzaam naar me om. We kwamen tot een stilstand en hij wees met zijn verlichtte stok in de verte, waar ik een heuvel kon zien. De heuvel was erg steil, ik moest zeker weten mezelf vasthouden aan de bomen de aan de zijkant liepen. Overal zag ik door het zand van de heuvel de wortels van bomen boven de oppervlakte uit komen en was blij dat ik mijn stok had. Ik was zonder twijfel onderuitgegaan als ik niet kon zien waar ik liep.
'Vanaf hier is het belangrijk zo min mogelijk geluid te maken en onze lichten moeten uit, de wezens hier zijn niet vriendelijk,' zei hij in een gedempte stem en mijn hart dropte in mijn maag. Hoe moest ik die heuvel op komen zonder dat ik mijn hand in een of ander bosje zou steken? 'Begrepen?' vroeg hij en ik knikte, waarna we beide onze lichten uit deden. Plots was de nacht een stuk indrukwekkender. Alle geluiden waren duidelijker, maar ik kon deels van de heuvel zien door het maanlicht dat daarop scheen. Het was erg schaars, maar we moesten het er maar mee doen.
Voorzichtig liepen we richting het licht en ik merkte dat Snape achter me was gaan lopen. Ik bedacht me spottend dat hij waarschijnlijk dacht dat ik wel zou uitglijden, natuurlijk zou hij me dan tegen kunnen houden. Ik rolde met mijn ogen en voelde aan mijn voeten dat de heuvel begonnen was. Van een vlakke, plattegrond ging het plots erg steil omhoog en ik keek om me heen om iets vast te kunnen pakken. Ik legde mijn hand op de boom naast me neer en begon omhoog te lopen, door het mulle zand heen. Aan het einde van de dag zouden mijn schoenen vol zand zitten, bedacht ik me grimassend.
Het ging redelijk goed, tot mijn voet achter een dikke wortel bleef hangen. Ik struikelde, ik bracht met een kleine, korte gil mijn handen naar voren om de klap te absorberen, maar die werd al geabsorbeerd door mijn gezicht. Een andere wortel die ver uit de grond stak schraapte mijn wang en ik voelde mijn handen schaven onder mijn gewicht.
'Shit, shit,' vloekte ik, terwijl ik grimassend omhoogkwam. Echter had ik geen eens tijd om te beseffen wat er zojuist gebeurd was, omdat er een hand ruw voor mijn mond geslagen werd en een andere hand me tegen een boom aan drukte. Tot mijn schrik merkte ik op dat het lichaam dat me tegen de boom aan gepind hield van Snape was en keek hem met grote ogen aan. Zijn linkerhand drukte naast mijn hoofd tegen de boom, zijn rechterhand lag op mijn mond en zijn lichaam hield die van mij op zijn plek. Ik slikte nerveus en besefte me hoe ik het verpest had. Ik had zojuist nog het idee dat hij vandaag erg redelijk tegen me was, maar dat zou nu veranderen.
Zijn gezicht was van me weg gedraaid en ik volgde zijn ogen en zag tot mijn schrik een grote kudde centaurs in de verte langs lopen. Het geklop van hun hoeven was zacht, maar hoorbaar.
De hand die op mijn mond drukte werd langzaam verwijderd en een paar geïrriteerde ogen keken op me neer. Voordat ik ook maar mijn excuses kon aanbieden, bracht hij zijn vinger naar zijn mond en schudde zijn hoofd. Ik keek langs zijn schouder heen en zag dat de centaurs dichterbij gekomen waren en nu stil stonden, duidelijk in alarm. Mijn val had ze duidelijk wakker geschud en ik keek angstig op naar Snape. Het was duidelijk dat hij zijn lichaam tegen die van mij had gedrukt, omdat zijn zwarte jas ons beter verborg tegen de donkere boom dan mijn grijze jas. Toch kon ik er niks aan doen, ik merkte op hoe zijn lichaam tegen die van mij aan drukte en voelde mijn wangen opwarmen. Dit was niet goed. Ik sloot mijn ogen en probeerde het gevoel uit mijn hoofd te zetten, maar dat zorgde voor alleen maar meer sensaties.
Plots begonnen de centaurs weer te galopperen, deze keer de andere kant op. Opgelucht ademde ik uit en Snape zette meteen een stap achteruit, waarna hij gebaarde dat we door moesten lopen. Met brandende wangen en een hard kloppend hart liep ik het laatste stukje omhoog en keek opgelucht naar de lichtgevende planten.
We oogsten de platen die we nodig hadden, waarna we in stilte terug keerden naar de school. Gelukkig had Snape niks meer gezegd over het incident en ik was hem daar dankbaar voor.



Reacties (6)

  • GossipGirl21

    Lalaaa vrolijk kerst.

    3 maanden geleden
  • EvilDaughter

    Knuffel numero 1

    11 maanden geleden
  • Stoney

    ugh ik vind het niet leuk dat ik nog maar 2 hoofdstukken te gaan heb, you better write when I'm done!! (banana)

    11 maanden geleden
  • Butterflygirl

    oeh lala

    11 maanden geleden
  • Muizlet

    Echt zo'n leuk stukje weer! Een perfecte verhouding van omschrijvingen en daden.

    11 maanden geleden
    • RickmanLover

      Dankjewel! Dat is heel erg fijn om te horen!(flower)

      11 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen