Foto bij 4) Sweaty palms & intense interviews

P.O.V Norah

Donderdag kwam veel te snel. Ik lag in mijn bed, starend naar het plafond, denken aan een manier om het interview niet te hoeven doen. Om 8 uur 's ochtends kwam Jace al dansend mijn kamer in. Hij glimlachte breed en hield in de ene hand een bord met eieren en toast en in de andere een koffie. 'Goedemorgen zonnestraaltje!' Riep hij vrolijk. Ik staarde naar hem, emotieloos. 'Ik heb een energierijk ontbijt voor je meegebracht! Ik kies je outfit uit terwijl jij eet en dan gaan we naar het werk.' 'Ik kan niet. Ik ben ziek.' Zei ik slapjes. Hij draaide zich om van mijn kast en keek me kwaad aan met zijn handen op zijn heupen. 'Begin te eten jij kleine bitch. Je stresst me door zo naar me te kijken. Het is maar een uur. Een uur. Je kan het.' 'Maar je snapt het niet.' 'Nee, het kan me geen barst schelen. Eet. Nu.' 'Ik haat je.' Mopperde ik, terwijl ik recht op ging zitten en het bord aan nam. Hij knipoogde naar me en draaide zich om naar mijn kast. Ik stopte kwaad eieren in mijn mond en nam een slok van mijn koffie. Jace hield een rood met zwart beprint rokje op en een witte top. Ik knikte vrolijk om zijn keuze toen hij de outfit op mijn bed legde. 'Nu douchen.' Commandeerde hij. Ik gehoorzaamde gedwongen. Ik nam vlug een douche en droogde mijn haren. Ik kleedde me snel aan, de outfit zag er nog beter uit toen ik hem aan had, daarna deed ik wat make-up op. Zo'n 30 minuten later wandelde ik uit mijn kamer. Jace was ongeduldig op me aan het wachten bij de deur, met twee koppen koffie in zijn handen. Hij droeg zijn favoriete kostuum, dat hij altijd droeg als hij een goede indruk wilde maken op iemand. We wandelden snel vanaf ons appartement naar het werk. Het was 9 uur, dat betekende dat ik nog 2 uur had om me voor te bereiden voordat Dallas arriveerde. Ik twijfelde tussen mijn kantoor opruimen of vragen bedenken. Rond kwart voor 11 was ik angstig met mijn voet aan het tikken en mijn make-up aan het bijwerken terwijl ik mijn hart voelde kloppen in mijn borstkas. Jace wandelde mijn kantoor binnen en nam mijn hoofd vast in zijn handen. Hij plaatste natte kussen op mijn twee wangen. 'Je zal het perfect doen en ik zal bij je zijn.' Zei hij op een kalmerende toon. Ik knikte en kronkelde met mijn handen, vaststellend dat mijn handen begonnen te zweten. Ik verbeterde de hoge paardenstaart op mijn hoofd voor de allerlaatste keer toen Alice mijn kantoor kwam binnengestormd. De woorden die ik vreesde om te horen, hoorde ik. 'Mr. Dallas is hier voor het interview.' 'Zend hem in.' Antwoordde ik. Ik hoorde mijn eigen stem trillen. Jace pakte mijn hand vast en gaf een geruststellend kneepje. Toen ging de deur open en daar was hij, Cameron Dallas. ZIjn haren waren mooi gekamd. Hij droeg dezelfde koude expressie als de eerste keer toen we elkaar ontmoetten. Zijn kostuum glansde en paste hem perfect. Het was een lichtblauwe kleur, een kleur die ik normaal niemand zou aanraden om te dragen, maar het stond hem op de één of andere manier machtig en sexy. Jace en ik sprongen allebei op om hem te begroetten. Ik stak mijn hand uit. 'Mr. Dallas, bedankt om toe te stemmen.' Zei ik meteen. Hij keek naar mijn uitgestrekte hand voordat hij terug naar mijn ogen keek en stak zijn hand terug in zijn zak. Ik trok gênant mijn hand terug. 'Uhm, gaan zitten alsjeblieft. Dit is Jace, mijn medewerker.' Jace zag er bewonderd uit. 'Mr. Dallas, zo geweldig om u te ontmoeten. Ik heb al veel over uw geweldige werk gehoord.' Complimenteerde hij. 'Bedankt.' Antwoordde hij onvriendelijk, voordat hij terug naar mij keek. 'Start het interview nu.' 'Oh uhm, ja natuurlijk.' Stotterde ik. Hij haalde een wenkbrauw op voordat hij achteruit leunde in een stoel. Hij vouwde zijn handen en legde ze op zijn schoot, starend naar mij. 'Dus, u stopte met uw school in het laatste jaar, 4 jaar voor je afstudeerde. Waarom heeft u die beslissing gemaakt? Denkt u dat het geholpen heeft of heeft u er eerder spijt van?' 'Omdat college niet genoeg was. Het hielp.' Antwoordde hij kort. 'Uhm, hoe denkt u dat het geholpen heeft?' 'Ik startte 4 maanden eerder met mijn bedrijf, als ik op school gebleven zou zijn niet.' Grijnsde hij. 'Wanneer wist u dat u een eigen zaak wou opstartten?' 'Ik vind het leuk om de controle te hebben.' Zei hij eerlijk. Ik kon nog iets anders horen in zijn stem. Ik schraapte mijn keel, nerveus trok ik aan het uiteinde van mijn paardenstaart. 'Vinden we dat niet allemaal leuk?' Onderbreekt Jace met een plagende toon. Ik stuurde hem een dankbare blik. 'Hoe behoudt u het respect voor uw oudere medewerkers? Is het niet hard om constant de jongste persoon in de kamer te zijn?' Cameron staarde kwaad naar Jace, die niet eens bang werd van Camerons blik, voor hij naar voren leunde en met zijn armen op het bureau leunde. 'Ik heb geen 'medewerkers'. Ik heb werknemers. Ik verdien mijn respect? Het is niet hard als je de jongste persoon te zijn als je ook de meest machtige persoon bent in de kamer.' Ik herstelde me snel weer en ging verder. 'U lijkt me erg zelfbewust over uw positie. Bent u niet bang dat u alles kan verliezen, speciaal nadat u heeft verdient aan zo'n jonge leeftijd? U heeft veel grote aankopen gedaan de laatste tijd.' 'Ik zal het niet verliezen. Ik heb geld, waarom zou ik geen grote aankopen maken? Jack, haal een koffie please. Geen melk, geen suiker.' Jace wees naar zichzelf. 'Ik?' 'Is hier een andere Jack in de kamer?' Vroeg Cameron koud. 'Het is Jace. Bijna juist.' Antwoordde hij snel. Ik stuurde hem een kwade blik toen hij opstond, alvast hatend dat hij me in de steek liet. Hij haalde zijn schouders op, alsof hij wilde zeggen dat hij geen keuze had. Ik staarde naar hem met smekende ogen toen hij vertrok. Cameron zag hem vertrekken. Mijn hart klopte ontzettend hard in mijn borstkas toen ik Mr. Dallas zijn profiel bewonderde. Zijn neus was smal en schattig. Zijn kaaklijn zou glas kunnen snijden. Hij draaide zich om en ik staarde meteen weer naar de vragen. 'Dus heb je ooit gedacht dat er teveel druk op je werd gezet? Het lijkt me veel werk voor één man.' Vroeg ik, proberend het interview normaal te laten verlopen en niet meer vrijwillig naar hem op te kijken. 'Ik kan veel aan.' Antwoordde hij. Ik kijk op en had er meteen spijt van. Die verdomde ogen, die te helder waren in contrast met de rest van zijn lichaam, die koude blik waarmee hij me aankeek, maar ook nog meteen een hint had van iets wat ik niet meteen kon opmaken. Opeens stond hij op en liep naar de deur toe, draaiend met het slot tot ik een klik hoorde. Ik probeerde rechtop te zitten, zodat ik er uit zag alsof ik niet bang was. Waar bleef Jace? Dallas slenterde naar mijn bureau, aan de kant waar ik zat met mijn stoel, mijn ogen volgde iedere beweging die hij maakte. Hij stond zwijgend achter me. Ik weigerde om me om te draaien. Zijn hand legde mijn staart aan de zijkant, waardoor mijn nek zichtbaar was. Ik schrok toen ik hem voorover voelde leunen in mijn richting, zijn haar kriebelde in mijn nek en zijn warme adem voelde ik in mijn oor. 'Ik denk dat de vraag is of jij de druk aan kan.' Fluisterde hij. Mijn ogen fladderden dicht en ik hield mijn boekje steviger vast. 'Ik heb meer vragen.' Mompelde ik. Hij grinnikte en ik voelde hem mijn haar vastnemen tussen zijn vingers. 'Ik vind je haar leuk zo.' Beweerde hij met een droge keel. 'Dank u.' Antwoordde ik zwak. Mijn zwakkere stem verraadde mijn angst. 'Ik kan zo blijven doorgaan.' Zei hij, terwijl hij zachtjes aan mijn haar trok om zich te bewijzen. Ik hijgde om zijn acties en stond vlug op. Ik draaide me om zodat ik hem aan zou kunnen kijken. Hij grijnsde toen hij mijn gezicht zag. 'We moeten doorgaan met het interview. En hou je handen voor jezelf, please.' Eiste ik. Ik tilde mijn hoofd op en probeerde langer te lijken. Met mijn vijf centimeter hoge hakken, stak hij nog altijd boven me uit. 'Moeten we?' Zei hij nadenken, nadat hij nog een stap dichterbij zette. Ik kon zijn parfum ruiken. 'En moet ik?' Ik schraapte mijn keel. 'Ja. Ik ben zeker dat u nog andere afspraken heeft. Meer belangrijke afspraken.' 'Ik kan mijn tijdschema aanpassen wanneer ik wil. Mensen zullen wachten voor mij.' Ik spande me op om mijn kwaadheid te verbergen en hij zag dat als een kans om een stap dichterbij te nemen. Hij plaatste zijn grote, ijskoude handen op mijn taille, één hand streelde van mijn hand tot mijn schouder, waardoor sporen van ijs ontstonden waar zijn handen mijn arm raakte. Hij overtrok mijn sleutelbeenderen met één hand en hield me stevig vast met zijn andere, de hele tijd staarde hij me intens aan. Ik kon niet meer bewegen. Hij had de volledige controle over mij en hij wist het. Zijn hand ging naar mijn nek en hield mijn nek stevig vast. En toen bewoog de deurklink, waardoor ik de adem die ik inliet, uitliet. 'Jace.' Zuchtte ik in opluchting. Cameron spande zich helemaal op. 'Één minuut Jack.' Zei hij. Mijn opluchting was snel weer weg, toen hij mijn nek nog steviger vast hield en naar voren leunde. Op de laatste seconde draaide hij zijn hoofd en plaatste een klein kusje onder mijn oor. Ik voelde de elektriciteit in mijn lichaam stromen door zijn hand, alles wat hij deed, stuurde vonken door me. 'Niet bang zijn.' Mompelde hij. En toen voelde ik zijn tanden grazen door mijn oor, voor hij er voorzichtig op beet. Zijn koude neus drukte tegen me aan. Zijn haar rook lekker, naar kokosnoot. Een onvrijwillige kreun verliet mijn lippen en toen liet hij me zo snel los als toen hij me vast nam. Ik wankelde achteruit toen hij de deur opende, waarin een Jace in paniek de kamer instormde, hij duwde de koffie in Camerons handen voordat hij naar mij kwam. Ik kon in zijn ogen zien dat hij bezorgd was toen ik mijn hoofd schudde en weer ging zitten, waarschuwend dat hij niks moest zeggen. Cameron zat weer op zijn stoel, één been over het andere terwijl hij ons beide een koude blik gaf. 'Ik denk dat het interview afgerond is.' Informeerde hij ons. Toen stond hij op en vertrok zo snel als hij mijn kantoor was binnengekomen, in minder dan 20 minuten. Maar in die 20 minuten hadden we enkele vragen kunnen stellen en Cameron zijn koude koffie, die hij had laten staan op mijn bureau zonder er van te drinken, werd samen met mijn zelfrespect weggegoten. Jace draaide zich naar me om met wijde blauwe ogen, alsof hij een geest had gezien. 'Zijn kostuum...' Stotterde hij. 'Zijn kostuum was van Yves Saint Laurent.'

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen