Foto bij H60: David ~ Khana

Ik bereidde me voor op het ergste, maar er gebeurde niets. “Dus die droom klopte toch”, hoorde ik iemand mompelen en de zak werd van mijn hoofd getrokken. Ik knipperde verward met mijn ogen en zag toen een vrij jonge man staan. Hij keek me met een soort bezorgdheid aan en ik keek terug, niet wetend wat te doen of te zeggen. “Wie… ben jij?” vroeg ik uiteindelijk en hij knipperde met zijn ogen. “Oh sorry, laat me je eerst los maken”, zei hij en hij draaide me om. Ik beet op mijn tanden om het niet uit te schreeuwen van de pijn doordat ik op mijn gewonde arm lag. Mijn boeien werden snel losgemaakt en ik werd overeind getrokken aan mijn goede arm. Ik stapte uit de koffer en tegelijkertijd zei de jongeman: “Mijn naam is David, David Smith.” “Khana Davis, bedankt om me te bevrijden”, zei ik en keek om me heen. De mannen lagen buitenwesten op de grond en David zei: “Geen probleem, mag ik je gewonde arm eens zien?” “Hoe weet je…” “Ik zie het verband door je hemd heen”, antwoordde hij, iets te snel naar mijn zin. Toch liet ik mijn gewonde arm zien en deed mijn mouw omhoog.

David haalde het verband eraf en klakte met zijn tong. “Dat ziet er niet goed uit, mag ik het verzorgen?” vroeg hij en hij tilde het EHBO-koffertje bij zijn voeten op. Ik knikte en pakte met mijn goede arm de paraplu over die hij vast had. Hij opende het koffertje en haalde er nieuw verband uit, samen met ontsmettingsmiddel en… een spuit. Ik ging meteen bij hem vandaan staan en hij zei: “Rustig maar, het is maar antibiotica. Je wonde is ontstoken, het veiligste is dat ik je zo’n spuit geef. Ik ga heus geen drugs of zo in je spuiten.” Wantrouwig liet ik hem maar mijn arm verzorgen en ik beet hard op mijn tanden toen hij mij die spuit gaf en mijn wonde ontsmette.

“Zo, klaar”, zei hij en ik knikte. “Bedankt”, zei ik en hij glimlachte. “Graag gedaan hoor”, antwoordde hij en hij sloot de koffer. Pas toen zag ik verderop een auto staan en ik vroeg: “Hoe wist je dat ik de koffer zat? Wanneer ontwaken die mannen?” “Gewoon een voorgevoel en ze zullen nog wel even buitenwesten blijven…”, glimlachte hij mysterieus en meteen deed hij me aan Nick denken… Oh shit, Nick! Mijn ogen werden groot en David vroeg: “Welk?” “Ik… mijn vriend zit nog in de problemen…”, zei ik haperend en meteen antwoordde David: “Kom mee, ik breng je wel. Waar moet je zijn?” “Aan het Ikedameer”, zei ik en hij knikte. We stapten in de auto en hij gaf gas.

“We zijn er, je moet gewoon nog wat wandelen geloof ik”, zei David. We stonden op een parking en ik stapte uit. “David, bedankt voor alles…”, zei ik en hij glimlachte. “Graag gedaan, zeg je tegen Nick dat hij onze afspraak op 23 juni niet moet vergeten?” “Wat…” “Tot nog eens”, zei David en hij ging er vandoor. Wat? Hij kende Nick? Ik kon niet meer volgen. Wie was David eigenlijk?

De regen was opgehouden en ik wandelde langs het meer richting het bos. Ik slikte nerveus, zou er iets met hem gebeurd zijn? Ik hoopte van niet en begon automatisch sneller te wandelen. Ik volgde de verouderde voetstappen van Nick en na een tijd was ik in het bos. Mijn wandelen was overgegaan in lopen. Alsjeblieft, laat Nick in orde zijn…

Reacties (1)

  • Kaffaljidhmah

    Gefeliciteerd!(Y)
    I love David. (heart2)

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen