You see those eggshells, they're broken now
A million pieces strewn out across the ground
I want to tell you that I'm sorry
But that's not for me to say
You can have my heart, my soul, my body
If you can promise not to go away

- Birdy

Er was een pauze tussen Elgar's Enigma Variations en de Bruch concerto, het laatste stuk van vanavond. Waarschijnlijk om Louis wat meer tijd te geven om zich mentaal voor te bereiden op zijn solo-optreden.
Harry en Florian wandelden richting de lobby van het Barbican om snel nog iets te drinken.
"Hoe fashion-forward, Styles." zei Florian en glimlachte toen hij lichtjes aan Harry's bandana trok, terwijl ze in de rij stonden. Florian lette bij de uitspraak van 'fashion-forward' op elke klank, zoals hij elke keer deed wanneer hij een nieuw woord uitprobeerde. Harry lachte en sloeg Florian's hand weg. Hij kon zich tijden herinneren waarin Florian exact hetzelfde deed, toen hij levensbelangrijke zinnen oefende als 'over the shoulder boulder holder', 'spoiler alert', 'these are not the droids you're looking for', 'what's cookin', good lookin' en 'idk, my bff, Rose'. Harry hield ervan om Florian hiermee te plagen, ook al was zijn Engels beter dan de paar onsamenhangende zinnen Duits die Harry kende. Het leek Florian niet te deren.
"Ga je me nu vertellen dat mijn ex een psychic is?" vroeg hij en grijnsde terwijl Flo twee biertjes voor hen bestelde. Florian liet zijn hoofd achteruit vallen en lachte, terwijl hij tegen Harry's schouder duwde.
"Hau ab!"

Toen ze voor het eerst kennis maakten tijdens Harry's eerste taak in Berlijn, had Florian Harry meegenomen naar een café om het ijs te breken. Tegen het einde en na vele drankjes zaten ze naast elkaar op bank in het café, te drinken van hun negende biertje van de avond. De Duitser vertelde Harry over hoe hij het had uitgemaakt met zijn ex-vriendin, omdat die een 'psychic' bleek te zijn en hij het niet meer aankon. Dit had geleid tot veel onduidelijkheid aan Harry's kant, tot hij uiteindelijk door had dat Florian 'psycho' bedoelde. Harry had hem er dan vriendelijk, maar dronken op gewezen en het misschien wat overkwam als ongevoelig en seksistisch. Maar Florian had het geapprecieerd dat Harry zo eerlijk was geweest. Ze hadden er sindsdien nog vaak mee gelachen.

Harry voelde een somber gevoel opkomen in zichzelf, toen ze wegliepen van de bar. Hij wilde gewoon grappig zijn door een oude bekende mop naar boven te brengen, maar het was niet zijn bedoeling geweest om Louis hierin te betrekken. Nu dat hij het gezegd had, raakte hij verstrikt in een nieuw net van pijnlijke herinneringen over hoe echt hun relatie was geweest. Hij had niet eens de ballen gehad om Louis te zeggen dat hij hem zag als zijn lief en dat hij dat iedereen wou vertellen.
"Dat is hem niet, weet je," zei Florian zacht, na een korte stilte. Harry fronste. "Louis," legde Florian uit, ook al wist hij dat Harry al wist naar wie hij verwees. "Hij is niet helemaal een psychic."
Harry lachte nerveus en slikte. Hij haalde zijn schouders op en staarde in zijn bier.
"Ik heb in geen jaren meer met hem gesproken en ik heb hem kort even van ver gezien gisterenavond..." ging Florian verder en hij nam een slok van zijn bier. "Maar hij- hij leek meer een Snotty Amati, van wat ik heb gezien ."
"Flo" zei Harry met een grom en zijn wangen werden rood. Het deed iets met hem dat Florian zo diplomatisch sprak over Louis, ondanks zijn fouten, want hij wist dat Harry nog steeds van hem hield.
God, het was zo moeilijk om Louis terug te zien. Het was nog moeilijker om hem op het podium te zien terwijl hij er zelf niet opstond. Louis was nog steeds, zoals altijd, de mooiste persoon die Harry ooit had gezien.
Florian keek hem voorzichtig aan. Hij ademde diep in, alsof hij iet zou gaan zeggen, maar hij zei niets.
"Wat?" vroeg Harry, wensend dat zijn hart zich niet zo vulde met hoop. Maar dat deed het wel. Natuurlijk wel.
Florian zuchtte.
"Ik weet niet of dit je misschien beter doet voelen, maar-" Hij zweeg even en leek onzeker. Hij schudde zijn hoofd opnieuw voor hij veder ging. "Ik weet niet of ik dit zou moeten zeggen, maar ik denk dat hij hier ook onder lijdt, Harry." Harry knikte en zijn borst trok samen, toen een schokje adrenaline door hem heen schoot. Hij beet op zijn onderlip en keek naar de grond. Hij was zich zo bewust geweest van Louis' aanwezigheid de vorige avond, zo bewust dat hij er zeker van was dat Louis hetzelfde voelde. Het leek of ze elkaar konden traceren zonder contact te maken. Louis leek teruggetrokken, schuw en bijna schichtig. Harry had zijn best gedaan om er niets achter te zoeken, maar de waarheid was dat Louis inderdaad verdrietig leek en Florian had het ook opgemerkt.
Ik zou zo graag met hem praten, dacht Harry, toen hij het plastieken bekertje waar het bier in zat plat duwde. Om dingen uit te klaren, voor eens en voor altijd. Misschien om hem gewoon te vertellen, voor één keer, hoe ik mij voelde. Hoe ik mij voel. En om te vragen naar een uitleg. Hij wist niet of hij ooit dapper genoeg zou zijn om dat te doen. Hij had al bijna niet meer naar Londen terug durven komen.
"Bedankt om met me mee te komen," fluisterde hij, toen het geluid weerklonk dat het optreden weldra weer zou beginnen.
"Geen dank," zei Florian en gaf een bemoedigend kneepje in Harry's schouder, alsof hij hem duidelijk wilde maken dat hij geen last was.
Harry bleef zijn vuist opspannen en ontspannen, terwijl hij en Florian terug naar de zaal gingen. Hij voelde zich zenuwachtig in Louis' plaats. Louis had zo hard gewerkt. Hij was zo getalenteerd; hij verdiende al de aandacht die hij kreeg.

Harry was gespannen en zijn hart klopte sneller toen Louis op het podium wandelde. Hij zag er even goed uit als anders, maar deze keer leek hij bezeten, op een tragische manier. Zijn kaakbeenderen kwamen feller uit dan normaal. Hij leek hard en vastberaden. Harry's handen beefden terwijl hij klapte. Zijn angst steeg toen het applaus stilviel en de dirigente haar armen omhoog hield, om aan te geven dat het zou gaan beginnen. Hij beet op de binnenkant van zijn wang en sloot zijn ogen.
Het begon.

Louis was technisch foutloos tijdens de eerste twee delen, het Vorspiel en de adagio, maar er was een emotionele afstand in zijn spelen, waardoor Harry heen en weer schoof op zijn stoel. Hij zat op zijn handen, om zich ervan te weerhouden dat hij iets stoms zou gaan doen, zoals proberen te communiceren met Louis door hem te dirigeren vanuit het publiek. Hem aansturen met zijn armen om het te voelen en uit te drukken zoals Harry wist dat hij dat kon. Florian bleef hem maar bezorgde blikken toe werpen.
Waar ben je? dacht Harry toen de adagio eindigde. Waar ben je naartoe, Louis?

Hij voelde onmiddellijk het gevaar van zodra het tweede deel van de finale kwam. Louis had het meer energetische stuk efficiënt en krachtig gespeeld, maar met dezelfde emotionele afstand als de rest van het stuk. Van zodra hij op het tweede deel kwam - het tragere en meer romantische stuk van de twee - kwamen Louis' emoties er eindelijk door, een flits van ongelofelijke genialiteit zoals tijdens de Dovrák.

Harry's ogen vlogen open en hij staarde naar Louis op het podium. Louis was er de hele tijd geweest, realiseerde hij zich. Dat was het grote probleem geweest. Louis had geen afstand kunnen nemen van de bewust controle en weerhield zo de muziek van door zich heen te vloeien. Nu dat hij het eindelijk los gelaten had, sloot een angst zich om Harry's hart, de angst dat Louis zich richting een ramp aan het bewegen was. Dat hij zijn musculair en emotioneel geheugen liet overnemen tot op zo'n danig punt dat hij mentaal niet meer echt aanwezig was. Dat Louis plots terug tot zichzelf zou komen en kwijt zou raken waar hij zat in het stuk, dat zijn lichaam te ver vooruit was op zijn gedachten. Dat de emotionele hoogte onhoudbaar was.

Voorzichtig, schat. Wees alsjeblieft voorzichtig.

Harry's vingers sloten zich strak om Florian's onderarm, zijn andere hand over zijn eigen mond.
Er was een valse start, een knikje, een gemiste noot, voor Louis de melodie opnieuw vond. Maar dan was het voorbij, Louis was het kwijt. Dit keer helemaal. Zijn boog gleed op een vreemde manier over zijn vier snaren voor hij slap naast Louis lichaam ging hangen.
Het publiek zweeg geschrokken. Het orkest bleef nog even door spelen, terwijl Louis gevoelloos naar het publiek staarde, verblind door het licht. Hij leek in schok en verlaten, alsof hij niet wist waar hij was.

Louis, oh, Louis.

Louis vluchtte van het podium.
Harry beseft maar half wat daarna gebeurde. Het orkest moet op een bepaald moment gestopt zijn met spelen. Er moeten fluisterende discussies en verwarringen gestart zijn in het publiek, maar dat alles was onbelangrijk voor Harry, bijkomstige witte ruis.

Ik moet naar hem toe. Ik moet bij hem zien te geraken, was alles wat hij kon denken. Harry rende de zaal uit voor hij goed en wel beseft wat er gebeurde.

Afspeellijst
+ No angel - Birdy

Sorry voor dit super late stukje. Ik hoop dat jullie het goed vinden?

Oh ja, ik wens jullie allemaal ook nog een heel erg gelukkige en gezond 2019!

X Translator

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen