Most of what I remember makes me sure
I should have stopped you from walking out the door
You could be happy; I hope you are
You made me happier than I'd been by far

- Snow Patrol

Louis wist dat hij wandelde, maar hij kon zijn benen niet voelen bewegen. Hij hoorde het orkest verward ophouden met spelen achter hem, snaren schreeuwden, hoorns gromden als een horde wilde koeien en een enkele fagottist bleef nog even spelen nadat al de rest al gestopt was. Hij liep snel weg, door het zwarte doek, proberend om het gefluister te doen stoppen. Mensen fluisterden, vroegen dingen op hoge, vragende tonen. Louis ging richting de deur van de backstage, Thunder beefde in zijn handen. Hij sloot net de deur op het moment dat Lucinda Price zich begon te verontschuldigen in de microfoon.
"Dames en heren..."

Hij vluchtte door hal voor hij nog meer kon horen. Oh, God. Oh, shit. Louis voelde zijn hartslag kloppen in zijn nek. Hij zwalpte op zijn benen en steunde met zijn hand tegen de muur om zich recht te houden. Een vernietigende snik ontsnapte uit zijn lichaam, maar het was droog. Het deed pijn aan zijn keel. Shit. Waarom kan ik niet... Harry... Zijn ogen schoten plots omhoog en hij maande zijn lichaam aan om verder te gaan. Hij ging binnen in een klein onderhoudskamertje. Hij deed de deur op slot en zakte op de grond, zijn knokkels wreven over het gladde oppervlak van zijn viool. Verdomme, fuck. Het is voorbij. Hij stikte bijna toen hij het zich realiseerde, al die jaren, al die jaren voor niets. De voorbije drie weken leken een nog ergere tragedie dan de voorbije twee en een halve decennia vol van eenzame repetities en opofferingen en toewijding voor een instrument dat nooit van hem zou houden. Het is voorbij, dacht hij opnieuw. Het is gedaan voor mij.

Louis huilde, drukte zijn viool tegen zich aan als een teddybeer en wiegde heen en weer. Hij volgde de omtrek van zijn viool met zijn vingertoppen, hij probeerde zich te herinneren hoe Harry's huid voelde. Het putje aan de onderkant van zijn rug, de zachte boog in zijn lippen. Zijn, met inkt bedekte, sleutelbeenderen. Maar het enige wat hij voelde was het harde hout en het enige wat hij nog had was zijn carrière. Hij zou weggestuurd worden uit het LSO, natuurlijk. Hij zou een job moeten gaan zoeken, waarschijnlijk ergens achteraan in een tweederangs orkest, bij de harpist en de buisklokken. Hij zou nooit meer een concertmeester zijn. Hij zou nooit geen solo's meer spelen. Zelfs al wilde Grimshaw dat hij bleef na deze situatie, hij wist dat hij het niet zou kunnen.

Niet zonder Harry.

Louis haalde beverig adem. Er lag een zware last op zijn borst en zijn spieren deden pijn van het huilen. Hij wilde bijna lachen door de absurditeit van de situatie. Hij was zo bang geweest om zijn muzikale kunnen te verliezen, om zijn positie te verliezen aan Eleanor. Het was zo erg dat hij de ergste dingen heeft gezegd op de slechtst mogelijke momenten. En hij had Harry verloren. Die Harry die er was in geslaagd om dingen in hem naar buiten te brengen waar hij zichzelf niet bewust van was dat hij het in zich had. Mijn Harry.

Hij begon opnieuw te snikken, want Harry was zijn Harry niet meer. Hij hoorde nu bij Florian. Of ze nu bij elkaar hoorden op dezelfde hemelse, maar toch fysieke manier als Louis bij hem had gehoord of niet, hij had geen rechten meer. Zijn job was nu om een stap terug te nemen. Dat was het meeste en het beste dat hij kon doen.
Louis voelde zijn hart opnieuw breken, de pijn in zijn botten weerklonk tot zijn hele lichaam veranderde in de witte, schuimige massa op een golf van emotionele pijn, sterker dan alles wat hij ooit al had gevoeld. Harry... God, hij moet in het publiek gezeten hebben. Louis stopte bijna ter plekke met ademhalen. Ik vraag me af hoe beschaamd hij is door mij. Want nu, nu ziet hij het eindelijk. Het moet wel! Dat ik een middelmatige muzikant ben, die iedereen op één of andere manier voor de gek heeft kunnen houden en dat ik niet goed genoeg ben voor hem. In geen enkel ander universum zou ik ooit zijn wat hij verdient.
Louis beefde; hij probeerde het te stoppen. Zelf al was ik niet zo'n slecht mens geweest, hij zou me hoe dan ook toch verlaten hebben. Ik ben niet genoeg.

Het voelde niet als hetzelfde soort zelfmedelijden waar hij soms mee zat. Zijn kin rustte op zijn knieën in het donker en hij stelde zich voor hoe iemand (meestal zijn moeder) met hem aan het discussiëren was dat hij het helemaal verkeerd had. Hij was beter dan gemiddeld. Hij was een geweldig persoon. Hij was een goede violist die al het vertrouwen die hij kreeg verdiende.
Maar ik ben niet goed genoeg voor hem. Ik was het toen niet en ik ben het nu zeker niet. Die verklaring klonk als een feit. Koud en hard, een krop in zijn keel. Niemand zou die verklaring tegenspreken. Hij had het toch al bewezen. Hij had het al verschillende keren bewezen.
Louis bleef daar zitten, het was onmogelijk om te bewegen. Zijn borst ging snel op en neer, zijn ademhaling was onregelmatig en pijnlijk. Hij kon niet stoppen met huilen. Hij rook het poetsmiddel die rond hem stond, hij wenste dat hij hier voor de rest van zijn leven kon blijven, in het donker en helemaal alleen. Het is waar hij thuishoorde. Zijn diafragma begon pijn te doen, zijn keel schuurde en hij veegde zijn neus aan zijn mouw.
Toen hoorde hij plots geklop op de deur.

Afspeellijst
+You could be happy - Snow Patrol

Let me know what you think!

Greetz Translator

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen