Lately, I'm getting lost on you
I tore your world apart like it was nothing new
Never bled so much when I didn't have to
I've given up on a life lived after
Every day, I'm a slave to the heartache

~ Lewis Capaldi

"Louis?" zei een gedempte stem. Louis probeerde stil te zijn, hij wilde niet dat iemand hem zo zou zien. Hij kon het niet. Zeker niet als- "Ben je daar? Louis?" De stem had een Iers accent. Louis ademde uit en voelde zich minder paniekerig toen hij zijn voorhoofd op zijn knieën liet rusten.
"Ja," Zijn stem kraakte. "Kom alsjeblieft niet binnen."
"Oké" Er was een pauze. Louis voelde Niall's aanwezigheid aan de andere kant van de deur, hij kon de schaduwen van zijn schoenen zien onder de deur. Hij had niet meer tegen Niall gepraat sinds het incident in de Old Red Cow. Louis wist niet goed waarom hij hier nu was, waarom hij hem was komen zoeken in dit hok.
"Ben je ziek?" vroeg Niall.
"Nee." antwoordde Louis scherp. Hij probeerde een snik tegen te houden door te hoesten, terwijl hij zich afvroeg of hij op één of andere magische wijze zou kunnen verdwijnen.
"Iedereen vraagt..." zei Niall. "We zijn allemaal bezorgd om je, man."
"Ga weg." Louis voelde zich verschrikkelijk, maar hij had niets meer te verliezen en hij had geen andere manier om zich te uitten. God, hij had nooit geen goede manier gehad om zich uit te drukken. Nog nooit. Niet met woorden, niet met... Hij drukte zijn viool harder tegen zich aan en probeerde adem te halen.
"Ik ga niet weg," zuchtte Niall. "En het spijt me dat ik zo rot tegen je gedaan heb. Niet dat je het geen klein beetje verdiende." Louis liet een waterig lachje ontsnappen.
"Dat weet ik wel," snikte hij. "Geloof me, Horan. Ik weet precies hoe erg ik dit alles verdien. Ik verdien het nog steeds."
"Oké." Niall leunde tegen de deur en Louis voelde zich al een klein beetje beter. "Wil je misschien, ik weet niet, praten of zo? Naar buiten komen en een pint met mij gaan drinken?" Louis kreunde.
"Nee. Ik bedoel... Het spijt me, maar ik wil enkel nog naar huis gaan. Ik wil hier in deze klamme, verdomde kast blijven zitten tot iedereen weg is en dan wil ik naar huis gaan en nooit meer terug komen en nooit iemand van jullie meer zien voor de rest van mijn leven." Niall grinnikte.
"Zie je wel, ik wist dat je een echte 'fraidy-cat' was."
"Ja, je bent heel erg slim, Horan." Er viel een vriendschappelijke stilte die nu en dan onderbroken werd door een snik of het ophalen van Louis' neus. Zijn hersenen waren veranderd in moes, of dat is toch hoe het voelde. Hij wilde gewoon naar huis gaan en sterven. Maar hij wilde ook voor altijd in dit hok blijven en niet meer gevonden worden. En onder al die vermoeidheid en vernedering deed zijn hart ongelofelijk veel pijn.
"Lou," zei Niall zacht, een tint bezorgdheid klonk in zijn normaal heldere stem. "Harry is onderweg naar hier."
"Zeg hem alsjeblief niet dat ik hier ben," fluisterde Louis. "Ik- alsjeblieft, ik kan het niet." Zijn woorden klonken wanhopig en radeloos. "Niet nu. Ik weet dat ik een lafaard ben, maar alsjeblieft Niall."

Toen hoorde hij Harry's stem aan de andere kant van deur, de lage en trage klanken, hij sloot zijn ogen en haalde nauwelijks adem. Tranen liep geruisloos over zijn wangen.
"Heb je- Weet je, um-" Harry slikte en Louis kon hem bijna ongemakkelijk heen en weer zien schuiven, met zijn handen op zijn rug en zijn voeten naar binnen.
"Ik ben ook op zoek naar hem," zei Niall. "Hij is waarschijnlijk gevlucht."
"Is hij-" Harry's stem schoot omhoog, zijn stem hoog en trillend. Louis grimaste. Hij voelde snot en zoutwater over zijn kin glijden. Het geluid van een onrustige Harry zorgde voor extra steken in zijn hart. "Is hij oké, Niall? Gaat het wel met hem?" Niall zei niets. Louis vroeg zich af of hij met zijn hoofd schudde of dat hij naar beneden keek. Harry had de boodschap begrepen. "Um," begon hij. Louis hoorde hem heen en weer schuiven en hij hoorde hem ook hoesten. "Als je hem ziet wil je hem dan vertellen dat ik van..." Louis kon niet meer ademen. Een druk ontstond op zijn borst, het leek of zijn longen elk moment konden knappen. "... Laat maar," zei Harry uiteindelijk. "Laat ook maar."
Toen wandelde hij weg; Louis kon de korte hakken aan zijn laarzen horen klikken door de gang. Hij ademde uit en meteen terug in.
"Oh, God."
"Ik denk dat je met hem moet praten, Louis." zei Niall zacht tegen de deur. "Je kunt hem nog gaan zoeken en het goed maken." Louis schudde zijn hoofd en haalde zijn neus op.
"Er is niets dat dit nog goed kan maken," mompelde hij. "Ik bedoel... Ik zal wel een manier vinden om me te verontschuldigen, hoop ik. Ooit eens." Hij lachte verbitterd. Hij dacht aan Florian en aan hoe gelukkig Harry bij hem had geleken op het feest. Het laatste wat hij nu wou doen was iemand op de tenen trappen. Harry verdiende het om gelukkig te zijn.
"Man, ik denk echt-"
"Ik zou liever dood gaan, dan hem opnieuw te kwetsen, Niall." zei Louis. En dat is waar het allemaal op neerkomt, niet? "Ik kan dat risico niet nemen." Louis' stem was voor het eerst vast sinds Niall hem gevonden had. De moes die zijn brein moest voorstellen, had voor het eerst een goed idee en dat zou hij niet zomaar laten gaan.
"Oh," mompelde Niall. Louis hoorde hem diep inademen. "Oké. Wil je misschien-"
"Wil je alsjeblief gewoon weggaan?" zei Louis. "Het komt wel goed met me. Ik moet gewoon even-"
"Ja, natuurlijk." zei Niall zacht. Louis hoorde hoe Niall's knokkels een paar keer bemoedigend over de deur wreven voor hij hem hoorde weg stappen.

Hij liet zijn benen gestrekt voor zich uit zakken en zijn viool lag op zijn benen. De viool was wat nat door zijn tranen. Louis dacht vaag dat dit niet goed kon zijn voor de viool, voor het eeuwenoude hout. Het kan me niets schelen, dacht hij streng. Fuck it. Fuck de volledige Amati familie en fuck het vakmanschap en fuck muziek. Een paar seconden later zuchtte hij en ontdeed zichzelf van zijn kostuumvest. Hij trok de geknoopte mouwen van zijn hemd over zijn hand om zijn viool droog te wrijven.
"Ik haat het dat ik van je hou." mompelde hij.

Het zou waarschijnlijk nog een eindje duren voor alle nieuwsgierige concertgangers uit de lobby zouden verdwijnen, om dan nog maar te zwijgen over Louis' weetgierige collega's die toegang hadden tot het gebouw en die zeker nog zouden doen alsof ze langer dan normaal bleven plakken om hem nog te zien. Dan zouden ze uiteraard roddelen over hem. Theorieën over wat er gaande zou kunnen zijn met elkaar uitwisselen. Louis gromde en vroeg zich af of het LSO de tickets zou gaan terugbetalen. God, wat een puinhoop.
Maar het was een puinhoop die hij morgen onder ogen zou komen. Nu zou hij enkel wachten.

Afspeellijst
+ Lost on You - Lewis Capaldi

I'm back! Ik weet niet of nog veel mensen dit verhaal volgen, maar ik zal het toch afmaken.
Gedurende de volgende weken zullen de volgende stukjes geüpload worden en zullen jullie weten of het nog goedkomt tussen Harry en Louis.
Let me know what you think!

Greetz Translator

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen